Ιουλίου 2007


Αντιγράφω από το άρθρο του Γιώργου Κογκαλίδη από το Βasketblog.gr:

«…Αν πάλι εγώ ήμουν ο Ιτούδης θα πήγαινα χωρίς δεύτερη κουβέντα (σ.σ. στην Ταού), ή δεν θα έλεγα τίποτα σε κανέναν. Ποιος βοηθός προπονητή θα έλεγε όχι σε πρόταση ομάδας όπως είναι η Ταού; Θα έπρεπε ή να είναι εξόχως ανασφαλής (που δεν νομίζω ότι είναι ο κ. Ιτούδης), ή να έχει σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα (με την πλάστιγγα να γέρνει προς το γρήγορα) θα αναλάβει τα ηνία του Παναθηναϊκού. Αν ισχύει το δεύτερο (λογικούς συνειρμούς κάνω), τότε εξηγείται γιατί να μην θέλει τον Δημήτρη Παπαδόπουλο στο τεχνικό τιμ και να προτιμά άλλον κόουτς. Κάθε προπονητής οφείλει να δημιουργεί την… «ομάδα του».

 Ελπίζω Γιώργο Κογκαλίδη να μην έχεις το κληρονομικό χάρισμα…

Έφτασε στην Ελλάδα στις 2 Σεπτεμβρίου 2006 (την επόμενη δηλαδή της νίκης της Εθνικής μας ομάδας επί των ΗΠΑ στο Μουντομπάσκετ). Όπως ήταν λογικό, σχεδόν όλοι αποθέωναν τους Έλληνες διεθνείς. Παρ’ολα delk_06.jpgαυτά βρέθηκαν κάποιοι νοματαίοι να πάνε στο «Ελ. Βενιζέλος», για να τον υποδεχτούν.. Ο ίδιος δήλωνε τότε: «Ήρθα σε μία λίγκα που ξέρω ότι είναι ανταγωνιστική και σε μία μεγάλη ομάδα έτοιμος να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να πάρουμε τη Ευρωλίγκα-που είναι ο μεγάλος μου στόχος- αλλά και τους άλλους τίτλους. Περίμενα πως και πώς να έλθω στην ομάδα στην οποία μπορώ να προσφέρω στο σκοράρισμα, στην άμυνα αλλά και όπου με χρειαστεί ο προπονητής μου. Είμαι απόλυτα έτοιμος…». Τελικά και την Ευρωλίγκα κατέκτησε, αλλά και τους άλλους τίτλους (έστω και αν από τις αρχές Μαρτίου είχε δικαίωμα συμμετοχής μόνο στην Ευρωλίγκα). Πρόσφερε όμως ελάχιστα, αφού σκόραρε μόνο σε κάποια εύκολα παιχνίδια, ενώ για άμυνα ούτε λόγος.. Μάλλον είχαν δίκιο όσοι έλεγαν ότι πρόκεται για έναν τύπο που πυροβολεί πιο γρήγορα και από τη σκιά του.. Ο Τόνι όντως εκτελούσε γρήγορα, μόνο που σπανίως ευστοχούσε..  Δεν ξέρω αν κάποτε ήταν καλός παίκτης, αλλά φέτος είδαμε έναν τύπο χωρίς εκρηκτικότητα, με εντελώς αναξιόπιστο σουτ και με εμφανέστατο πρόβλημα στις αλλαγές στην άμυνα (π.χ. ο εντός έδρας αγώνας με την Παρτιζάν). Εξάλλου, όσοι πήγαιναν συχνά στο ΟΑΚΑ θα παρατήρησαν ότι «ο αθλητής του ΝΒΑ» δεν έκανε ποτέ σοβαρό ζέσταμα (όταν οι άλλοι έκαναν διατάσεις, αυτός κορόϊδευε όπως κάνουν τα παιδάκια την ώρα της Γυμναστικής στο σχολείο), με αποτέλεσμα να παθαίνει συχνά θλάσεις (π.χ. εντός έδρας παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στα μέσα Φλεβάρη). Ειδικότερα από ένα σημείο και μετά η συμπεριφορά του είχε γίνει προκλητικά αδιάφορη (π.χ. εκτός έδρας παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα για το top 16). Ο τύπος μάλλον νόμιζε ότι έρχεται στη μπασκετική Μαυριτανία και ότι θα είναι ο υπερπαίκτης. Όταν διαπίστωσε ότι ήρθε σε μία ομάδα με συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία (pick’n’roll στην επίθεση, βοήθειες στην άμυνα κλπ.) και ότι δεν μπορεί να προσαρμοστεί γιατί έχει να παίξει σύνθετη άμυνα από την εποχή του Kentucky (όσο μπορεί να θεωρηθεί ότι στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα παίζουν άμυνα..), το γύρισε στο χαβαλέ και στις κοινωνικές εκδηλώσεις (κοπή πίτας κλπ.)..

delk_flouri.jpg

Ούτε ο Γιαβτόκας πρόσφερε, αλλά τουλάχιστον δεν κορόϊδευε επιδεικτικά. Όσο για την συμμετοχή του στην αποστολή του final four σε βάρος του Δημήτρη Παπανικολάου, ήταν απλά μία από τις μεγαλύτερες αδικίες στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Έπρεπε ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας για φέτος (σ.σ. εισέπραττε 1.180.000 €) να είναι οπωσδήποτε μέσα στη δωδεκάδα.. Η συμμετοχή του στο final four περιορίστηκε σε ένα κλέψιμο και μία ασίστ..

Μετά έχει άδικο ο Ομπράντοβιτς να ακούει για ΝΒΑ και να βγάζει σπυριά; Το μόνο που έχουμε να θυμόμαστε από τον περαστικό Ντελκ ήταν η αστραφτερή κάτασπρη οδοντοστοιχία του (ότι πρέπει για διαφήμιση οδοντόκρεμας). Τώρα που το σκέφτομαι, τρέμω στην ιδέα στον 5ο τελικό αντί για τον Παπ να έμπαινε μέσα ο επονομαζόμενος «Mr Basketball»…

 

Συνέντευξη έδωσε ο Όντετ Κάτας (ο οποίος φέτος ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Μακάμπι Τελ Αβίβ) στο αθλητικό ένθετο «Full Επίθεση» της εφημερίδας «Ο κόσμος του Επενδυτή» και στον Αλέξανδρο Σωτηρόπουλο. Μεταξύ άλλων δήλωσε: «Σταμάτησα πολύ νέος, δεν ήμουν ούτε 26 χρονών! Θα ήθελα να δω τι παίκτης θα ήμουν στα 30 μου, πόσο θα είχα βελτιωθεί και πόσο καλός θα ήμουν. Και αυτό με σκοτώνει! Ακόμα και σήμερα, ονειρεύομαι να ξαναπαίξω μπάσκετ, γιατί αυτά θα ήταν τα καλύτερα χρόνια της καριέρας μου… Αν μπορύσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω φυσικά θα έκανα άλλα πράγματα, όχι γιατί πιστεύω ότι έκανα λάθος, αλλά γιατί τώρα πια ξέρω ότι τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ήθελα. Αλλά τις αποφάσεις που παίρνεις, πρέπει να τις κρίνεις εκείνη τη στιγμή κι όχι εκ των υστέρων, βάσει αποτελεσμάτων.»

katash_pao.jpg

Ο Κάτας τραυματίστηκε στην επιγονατίδα στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2000 στη Ρόγκλα, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του Παναθηναϊκού. Ο παίκτης επέμενε να χειρουργηθεί στο Ισραήλ.. Οι αρχικές εκτιμήσεις έκαναν λόγο για απουσία δυο-τριών μηνών από την ενεργό δράση, όμως όταν έφτασε η ώρα της επιστροφής τα πράγματα άλλαξαν.. Παραμονές Χριστουγέννων ο αθλητής υπεβλήθη σε αρθροσκοπικό καθαρισμό, ο οποίος έδειξε ότι ο Κάτας είχε προσβληθεί από ένα μικρόβιο κατά τη διάρκεια της επέμβασης.. Ακολούθησαν αμέτρητες επισκέψεις σε γιατρούς σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες, άλλες τέσσερις (αν δεν κάνουμε λάθος) εγχειρήσεις, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να επανέλθει στα παρκέ.. Τον Ιούνιο του 2004 παρέθεσε συνέντευξη τύπου, όπου ανακοίνωσε και επίσημα την αποχώρησή του από την ενεργό δράση…

Υ.Γ. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι αναπτύχθηκε δικαστική διαμάχη μεταξύ του παίκτη και της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, αφού η ομάδα ισχυριζόταν ότι είχε καταθέσει στον ΕΣΑΚΕ διετές συμβόλαιο, το οποίο έληγε το καλοκαίρι του 2001, ενώ η πλευρά του παίκτη υποστήριζε ότι είχε υπογράψει για 2+1 χρόνια. Ο παίκτης μέσω του μάνατζερ (και θείου του) Μοσέ Κρίκοφ διεκδίκησε το υπόλοιπο των χρημάτων που δεν έλαβε για τη δεύτερη χρονιά (περίπου 150.000 $) καθώς και το ποσό που -κατά τη γνώμη τους- δικαιούνταν για τον τρίτο χρόνο του συμβολαίου (γύρω στα 1,5 εκ. $). Πάντως όταν είχε ανακοινωθεί ο παίκτης τα ρεπορτάζ έκαναν λόγο για συμβόλαιο 1+1 χρόνου..

Η εφημερίδα «Η Πράσινη» περιείχε ως δώρο για τους αναγνώστες της μια συλλεκτική έκδοση για το φετινό triple crown του Παναθηναϊκού. Σωστή η κίνηση, αφού αρκετοί φίλοι της ομάδας θα ήθελαν να έχουν στο αρχείο τους ένα τέτοιο έντυπο. Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως τέτοιες προσπάθειες χαρακτηρίζονται από προχειρότητα (κλασικό ελληνικό φαινόμενο). Όπως ήταν λογικό, η συγκεκριμένη έκδοση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση (εδώ κάτι τέτοιο συνέβη με το Glory Days με το οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα σε μελλοντικό άρθρο…).

Έχουμε και λέμε λοιπόν.. Αναφέρεται ότι: «Στην πρώτη αγωνιστική του δεύτερου γύρου της α΄φάσης ο Παναθηναϊκός δυσκολέυει τη ζωή του. Με μια πολύ κακή εμφάνιση στο πρώτο μέρος κόντρα στη Μπανταλόνα οι «πράσινοι» παίζουν με τη «φωτιά», αλλά στην επανάληψη βελτιώνονται αισθητά (ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο) και τελικώς επικρατούν με 83-73″. Μα καλά, κανείς από αυτούς που επιμελήθηκαν το κείμενο δεν ήταν στο γήπεδο; Το πρώτο δεκάλεπτο έληξε 33-15, στο 11′ το σκορ ήταν 35-14, ενώ λίγο πριν το ημίχρονο το ταμπλό έγραφε 54-31, ενώ το ημίχρονο έληξε 54-34. Μετά οι Ισπανοί μείωσαν τη διαφορά μέχρι τους τέσσερις πόντους (65-61 στο 31′). Εν συνεχεία καθάρισε ο Ντικούδης και η διαφορά αποκαταστάθηκε. Κακή εμφάνιση το +20 του ημιχρόνου; Αισθητή βελτίωση το επιμέρους 29-39 της επανάληψης; Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε και ένα σχετικό link.

Συνεχίζουμε.. Σε κάθε παίκτη (συμπεριλαμβανομένων των Σάκοτα και Ξανθόπουλου) αφιερώνεται μια σελίδα με κάποια σχόλια για την φετινή του παρουσία. Εντάξει, όχι ακριβώς σε κάθε παίκτη, αφού εξαίρεση αποτελούν οι Σισκάουσκας, Παπανικολάου, Γιαβτόκας και Ντελκ στους οποίους αντιστοιχεί μία ολόκληρη σελίδα… και στους τέσσερις μαζί! Δηλαδή ο πραγματικός MVP του final four και ο MVP του 5ου τελικού των play off στην ίδια μοίρα με τους Γιαβτόκας, Ντελκ ή αλλιώς περισσότερη συνεισφορά είχε ο Σάκοτα από τον Σίσκα και ο (συμπαθής κατα τα άλλα) Ξανθόπουλος από τον Παπ..  Μάλλον όποιους φεύγουνε από την ομάδα τους διαγράφουμε.. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (τουλάχιστον γράφονται καλά λόγια για το πρόσωπό του και όχι οι κακοήθειες που είχαν γραφτεί παλαιότερα στην ίδια εφημερίδα και είχαμε αναφέρει σε σχετικό άρθρο). Δεν καταλαβαίνουμε επίσης για ποιό λόγο συμπεριλήφθηκαν στο αφιέρωμα οι Περπέρογλου-Ουίνστον, αφού δυσκολευόμαστε να βρούμε τι σχέση έχουν με το triple crown.  Πώς και δεν έβαλαν και τον Σπανούλη στο αφιέρωμα; Κάπου αλλού αναφέρεται ότι η ομάδα έψαχνε εκδίκηση απο την Ταού για τον προ διετίας αποκλεισμό απο το final four της Πράγας. Πριν δυο χρόνια πάντως, το final four είχε γίνει στη Μόσχα και ο Παναθηναϊκός είχε συμμετάσχει και μάλιστα είχε βγεί και τρίτος…

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »