Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2007


Οι αθλητικές διαφημίσεις έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην cult δεκαετία του ’80.. Ποιός δεν θυμάται την θρυλική διαφήμιση του Rexona με τον Νίκο Αναστόπουλο (η οποία επαναλήφθηκε και κάποια χρόνια αργότερα με ponyadv.jpgπρωταγωνιστή τον Μιχάλη Βλάχο, αν και η χαίτη του Νίκου Τσιαντάκη θα ταίριαζε γάντι στο όλο concept..), το «χρυσό Derby της ΙΟΝ» ή τον αμίμητο διάλογο μεταξύ επιθετικου-τερματοφύλακα: «μα ποιός είσαι ο Μαραντόνα;»- «όχι, είμαι ο Μερεντόνα!!» στην σχετική διαφήμιση.. Όπως ήταν λογικό το μπάσκετ δεν θα μπορούσε να απουσιάζει, αφού το σλόγκαν «Φοράει Strike και καρφώνει» έγραψε ιστορία.. Στην εν λόγω διαφήμιση, ο τυχερός παίκτης που φόραγε τα Strike έκανε θρύψαλα το ταμπλό μετά το κάρφωμα (ούτε ο Τζον Χάτσον να ήταν δηλαδή..) Στα 90’s είχαμε το Persil Express.. Ένας τύπος πάνω από 2 μέτρα, δίνει απελπισμένος την βρώμικη φανέλα του στην μητέρα του (η οποία έχει ύψος ένα και τίποτα..), για να την πλύνει για τον αγώνα της επόμενης ημέρας. Όταν παίρνει στα χέρια του την καθαρή φανέλα, ξεστομίζει την επική ατάκα: «Έβαλες τρίποντο μαμά!». Ο Νίκος Γκάλης (ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα από τον χώρο του Ελληνικού αθλητισμού) δεν ήταν δυνατόν να λείπει από τη σχετική λίστα, καθώς διαφήμιζε τα παπούτσια citywings της Pony. Η διαφήμιση όμως που έγραψε ιστορία ήταν αυτή του ΑΓΝΟ, όπου με τα κλασικά σπαστά Ελληνικά του λέει ότι: «Το ΑΓΝΟ μου είναι απαραίτητο, γιατί προσέχω τη διατροφή μου» και σημειώνει καλάθι με κεφαλιά(!!)..

Εντάξει, το γνώριζαν ακόμα και οι πέτρες οτι το σημερινό παιχνίδι θα ήταν διαδικαστικό (τελικό σκορ 85-67).  Ο Δήμος όμως δεν καταλαβαίνει από τέτοια και μέσα στη γενική χαλαρότητα βρήκε την ευκαιρία να προσθέσει ακόμα μια καλή εμφάνιση στο ενεργητικό του (17π, 9ρ).

galis89.jpgTο παιχνίδι δεν αντέχει σε ιδιαίτερη κριτική. Ήταν ένα παιχνίδι «ξεμπουκώματος» για τους διεθνείς που χωρίς άγχος (ειδικά από τη στιγμή που πήρε μια ασφαλή διαφορά στο σκορ) έδειξαν να το διασκεδάζουν ξεφεύγοντας αρκετές φορές από το σύστημα. Φυσικά οι Πορτογάλοι το πάλεψαν όσο μπορούσαν αλλά από τη στιγμή που έμπαιναν (ακόμα και) τα τρίποντα (10/18 συνολικά για την Ελλάδα) δεν υπήρχανκαι πολά να κάνουν.

Ατομικές κριτικές, πέρα από του Ντικ, δεν έχει νόημα να γίνουν αλλά πρέπει να κρατήσουμε την ευστοχία στα τρίποντα για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι. Σίγουρα ένα καλό νέο για την ομάδα που μπορεί να δώσει μεγάλη ψυχολογική ώθηση εν’όψει του προημιτελικού.

Το πιο σημαντικό όμως της βραδιάς, χωρίς αμφιβολία, ήταν η παρουσία του τεράστιου Νίκου Γκάλη δίπλα στην ομάδα την οποία δόξασε και από την οποία δοξαστηκε, να κοιτάει από τα επίσημα τους παίχτες που ο ίδιος πήρε από το χέρι και τα οδήγησε στις μπασκέτες. Γκριζαρισμένος, με αρκετά κιλάκια αλλά πάντα με τα γνωστά ημίσπαστα Ελληνικά, ο Νίκος Γκάλης μας έφερε στη θύμηση όμορφες στιγμές, γεμάτες συγκίνηση και θαυμασμό γι’αυτόν τον μοναδικό αθλητή.