Μαρτίου 2008


Καθώς σύντομα ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με έπαθλο την πρόκριση στο final four της Μαδρίτης, ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί 13 χρόνια πριν όταν οι δυο ομάδες είχαν αναμετρηθεί και πάλι. Τότε το έπαθλο ήταν η πρόκριση στο final four της Σαραγόσα.. Στο πρώτο παιχνίδι στη Μόσχα ο Ολυμπιακός γνώρισε βαριά ήττα με 95-65 και η σειρά μεταφέρθηκε στον Πειραιά.. Στο 2ο ματς που διεξήχθη την Τρίτη 14/03/1995 ο Ολυμπιακός επικρατεί με 87-77 haloperidolusp.jpgκαι όλοι ετοιμάζονται για το 3ο και τελευταίο ματς της σειράς που θα γινόταν την Πέμπτη 16/03/1995.. Όλοι είπαμε; Μάλλον όχι, καθώς από το βράδυ της Τετάρτης μέχρι και λίγα λεπτά πριν από το παιχνίδι ένας-ένας οι Ρώσοι παίκτες μεταφέρονταν στο νοσοκομείο.. Η λίστα των ασθενών περιελάμβανε τους Κουντέλιν, Πανόφ, Καράσεφ, Μοργκούνοφ και Κορνέεφ, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε τρία νοσοκομεία της Αττικής με τα ίδια συμπτώματα: σπασμοί, αφόρητοι πόνοι και υψηλή πίεση.. Η ιατρική διάγνωση έκανε λόγο για «τετανία από έλλειψη ασβεστίου», ενώ οι αναλύσεις αίματος και ούρων ήταν καθαρές, οπότε δεν ετίθετο θέμα ντόπινγκ.. Οι Ρώσοι αρχικά έκαναν λόγο για δηλητηρίαση, ενώ στη συνέχεια ο τότε προπονητής της ΤΣΣΚΑ Στάνισλαβ Ερέμιν μίλησε για προβοκάτσια εναντίον τους, αλλά και εναντίον του Ολυμπιακού, λέγοντας πως η Ελληνική ομάδα δεν φταίει σε τίποτα. Αργότερα ανέφερε: «Ξέρουμε ποιοί και τιhaloperidol_structure.jpg μας έβαλαν στο νερό, αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε μέχρι να έχουμε στα χέρια μας αποδείξεις..» Το παιχνίδι τελικά διεξήχθη, παρ’οτι η ΤΣΣΚΑ είχε μόλις πέντε παίκτες στο φύλλο αγώνα.. Θα αναφερθούμε παρακάτω στο αγωνιστικό κομμάτι.. Φεύγοντας για τη Μόσχα, οι Ρώσοι πήραν μαζί τους δείγματα από νερό και τρόφιμα που χρησιμοποίησαν στην Αθήνα για εξετάσεις.. Tα αποτελέσματα των εξετάσεων έδειξαν ότι στα μπουκάλια με το νερό ανιχνεύθηκαν μεγάλες ποσότητες του φαρμάκου Aloperidin.. Εντελώς χοντρικά, το Αloperidin (δραστική ουσία η Αλοπεριδόλη) είναι αντιψυχωσικό φάρμακο, το οποίο χρησιμοποιείται για να θεραπεύσει τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας (όπως ψευδαισθήσεις, παραληρήματα και σύγχυση), ενώ τα διάφορα συμπτώματα υπερδοσολογίας περιλαμβάνουν νωθρότητα, αλλοιωμένο λόγο, υπερδιεγερσιμότητα, ανησυχία, σπασμούς και υψηλό πυρετό..

Δέκα χρόνια αργότερα, η Ρώσικη εφημερίδα «Sport Express» ξεθάβει το θέμα, μιλώντας με τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης, οι οπoίοι διηγήθηκαν ανατριχιαστικά πράγματα.. Διαβάζοντας το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Κυριακάτικου Βήματος ξεχωρίζουμε τα εξής: Ο Καράσεφ είχε συσπάσεις στο πρόσωπο, ενώ μαζί με τον Κισούριν δεν μπορούσαν να περπατήσουν πάνω από 50m. Επιπλέον, αισθανόντουσαν κατάθλιψη και μελαγχολία..       O Kουντέλιν (ο οποίος είχε παραισθήσεις βλέποντας ..αρχαία βάζα) και ο Μοργκούνοφ (ο οποίος δεν μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό του) δεν μπορούσαν να εκπνεύσουν καθόλου, υποφέροντας από ασφυξία, ενώ η μέση, τα πόδια και τα χέρια τους είχαν «διπλώσει»..        Ο Κορνέεφ είχε αισθανθεί σπασμούς στους μυς της πλάτης.. Ο Πανόφ, εκτός των άλλων συμπτωμάτων, εβγαζε και αφρούς από το στόμα.. Ο Σπιριντόνοφ λέει ότι υποχρεώθηκε να βάλει τέλος στην καριέρα του νωρίτερα του αναμενομένου, επειδή αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα στα νεφρά και στο συκώτι μετά τα όσα έγιναν στον Πειραιά και παρά το γεγονός ότι τότε ο οργανισμός του είχε αντέξει και δεν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί της ΤΣΣΚΑ είπαν ότι τα μπουκάλια με νερό που τους έδωσαν οι γηπεδούχοι είχαν διαρροή και ότι την ζημιά την έκαναν οι οπαδοί.. Από την άλλη πλευρά, ο Ιωαννίδης έκραξε τους παίκτες του Ολυμπιακού στο ημίχρονο, επειδή δεν έπαιζαν καλά (σ.σ. το σκορ ήταν 37-32) και παρ’ότι ο Βολκόφ του ζήτησε να μην αγωνιστεί, αρχικά αρνείτο.. Στο 5ο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου ο Κουράσoφ αποβάλλεται με πέντε φάουλ, ενώ έξι λεπτά και δέκα δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του αγώνα τραυματίζεται ο Σπιριντόνοφ και η ΤΣΣΚΑ συνεχίζει με τρεις παίκτες! Ο Γιάννης Ιωαννίδης απαντάει με πρέσινγκ.. Πέντε εναντίον τριών.. Οταν η διαφορά φτάνει στους 20 πόντους, ο Ιωαννίδης αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι στα «ίσια», τρεις εναντίων τριών. Εν τέλει, ο Ολυμπιακός κερδίζει με 79-54 στο «3 on 3» και παίρνει την πρόκριση.. Δηλαδή, τηρήθηκε το fair play.. Ο Στάνκοβιτς έκανε τον ..Κινέζο και απειλούσε με πρόστιμο αν δεν κατέβαινε η ΤΣΣΚΑ, οι Έλληνες γιατροί (παρ’ότι αρχικά πανικοβλήθηκαν) διαβεβαίωναν ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας και ο Σαλονίκης επικαλείτο το τηλεοπτικό συμβόλαιο, ώστε να διεξαχθεί ο αγώνας.. Ο Ερέμιν ήθελε να μείνει με δυο παίκτες για να διακοπεί ο αγώνας, ώστε να επιληφθεί του θέματος η Πειθαρχική Επιτροπή της FIBA. Αργότερα υποστήριξε πως ευθύνονται εκείνοι που θα έχαναν χρήματα σε περίπτωση ήττας του Ολυμπιακού.. Περίεργα πράγματα γενικώς..

P.S.1 Ο κομισάριος του αγώνα Βαλεντίν Λαζάροφ ανέφερε ότι λίγο καιρό μετά έφτασε στα αυτιά του η άποψη ότι οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ δηλητηριάστηκαν σε κάποιο εστιατόριο όπου πήγαν για φαγητό, συμπληρώνοντας επίσης ότι υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ δηλητηριάστηκαν από μόνοι τους και για πάρα πολλά χρήματα.. Επιπλέον, ο τότε διευθυντής της ΤΣΣΚΑ Γιούρι Γιουρκόφ αναφέρει ότι την επίμαχη ημέρα τούς πλησίασαν άνθρωποι του Παναθηναϊκού, οι οποίοι προσφέρθηκαν για να βοηθήσουν, ώστε να γίνουν στην Ελλάδα οι αναλύσεις του νερού, από το οποίο υποστηρίζουν οι Ρώσοι ότι δηλητηριάστηκαν..

P.S.2 Το 1998 κατά τη διάρκεια του Μουντομπάσκετ της Αθήνας, οι παίκτες όλων των ομάδων κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο στο οποίο υπήρχε και μια ερώτηση που αφορούσε τις αναμνήσεις τους από την Ελλάδα. Οι Ρώσοι διεθνείς Ιγκόρ Κουντέλιν και Σεργκέι Πανόφ απάντησαν Haloperidol..

Αμέσως μετά τον τελικό ο Γιαννάκης απομάκρυνε εντελώς άκομψα από την ομάδα τον Τζάκσον για δήθεν πειθαρχικό παράπτωμα επειδή (όπως γράφτηκε) αντέδρασε στην επιλογή του προπονητή να μην τον χρησιμοποιήσει όσο ο ίδιος θα ήθελε. Τι σημαίνει όμως στην ουσία η απομάκρυνση Τζάκσον; Η λογική λέει ότι όταν απομακρύνεις έναν παίχτη όχι για αγωνιστικούς λόγους (αφού μέχρι χτες ο Τζάκσον ήταν ένα από τα βασικά γρανάζια στη μηχανή του Ολυμπιακού), αλλά για την συμπεριφορά του στα αποδυτήρια πάει να πει ότι δεν κατάφερες να κρατήσεις τον έλεγχο και προσπαθείς να περάσεις το μήνυμα «όποιος δεν κάθεται καλά του κόβω το κεφάλι». Το γεγονός αυτό μπορεί να εκληφθεί ως μια πρώτη ένδειξη επιβεβαίωσης για όσους υποστήριζαν ότι ο Γιαννάκης θα τα βρει δύσκολα απέναντι στις ακριβοπληρωμένες, μη ελληνικής καταγωγής, βεντέτες του Ολυμπιακού στους οποίους το όνομά του δεν θα λέει τίποτα και θα τον κρίνουν αποκλειστικά και μόνο από τη δουλειά του και τις ικανότητές του. Και η απομάκρυνση Τζάκσον δείχνει ξεκάθαρα αυτό ακριβώς, ότι δηλαδή μέσα σε μόλις δύο μήνες άρχισε να υπάρχει αμφισβήτηση…

Στην προσπάθειά του αυτή την αμφισβήτηση να την υποβαθμίσει εν όψει ΤΣΣΚΑ (με την ελπίδα να γίνει το θαύμα), αλλά κυρίως κερδίζοντας χρόνο μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος, ο Ολυμπιακός εντέχνως συντηρεί ένα κλίμα ενάντια στους διαιτητές του αγώνα. Μάλιστα, στο τελευταίο επεισόδιο ο Ολυμπιακός του Γιαννάκη ζητά την εξαίρεση των Ζαβλανού-Βορεάδη από τα παιχνίδια της ομάδας. Μάλιστα στοιχειοθετούν αυτή τους την …παράκληση αφού, (όπως γράφει το Sport.gr) «…εξέτασαν λεπτομερέστατα το βίντεο του τελικού και βρήκαν -όπως αναφέρουν- τουλάχιστον 20 φάσεις, στις οποίες η ομάδα τους έχει αδικηθεί από τους διαιτητές Βορεάδη και Ζαβλανό». Είκοσι(!!!) ολόκληρες φάσεις! Προφανώς την καταμέτρηση την έκανε ο Τόμιτς με κριτήρια εποχής Ιωαννίδη τότε που τα σφαγεία υπέρ του Ολυμπιακού ήταν ρεσιτάλ διαιτησίας και τα σφυρίγματα υπέρ του αντίπαλου ήταν σφαγή του Ολυμπιακού.

Και βέβαια για να ολοκληρωθεί το παζλ της προστασίας, εντελώς τυχαία, αμέσως μετά τον τελικό, βγαίνει στην επιφάνεια το θέμα της Εθνικής με εκτιμήσεις ότι τελικά ο Γιαννάκης θα μείνει στον πάγκο…

Κάπως έτσι λοιπόν ο Δράκος μπορεί να περπατά περήφανος στα αποδυτήρια: Έγινε ανταγωνιστικός απέναντι στον Παναθηναϊκό χάνοντας στο τέλος άδικα από την διαιτησία, έχει τον απόλυτο έλεγχο των αποδυτηρίων αφού μπορεί με τις πλάτες του Αγγελόπουλου να κόψει όποιον παίχτη θέλει όποτε θέλει και φυσικά είναι καθολικά αναγνωρισμένη η προπονητική του αξία αφού παρ’ότι προπονητής του Ολυμπιακού θα παραμείνει στην Εθνική. Αυτά βλέπει ο Μάτσας και σου λέει «ρε μπας και τον έχω παρεξηγήσει και κάτι ξέρει που δε μου δίνει τη μπάλα ούτε με αίτηση; Ας κάνω το κορόιδο…»

..Ελλάδας για 11η φορά στην ένδοξη ιστορία του (και 4η συνεχόμενη) αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, καθώς επικράτησε του Ολυμπιακού στο Ελληνικό με 81-79. Σε σχέση με τα πρόσφατα παιχνίδια του top 16, o Ομπράντοβιτς παρουσίαστηκε σαφέστατα πιο cup_2008.jpgδιαβασμένος. Έγκαιρες αντιδράσεις πάνω στο παιχνίδι και κυρίως έγκαιρα time out.. Σε γενικές γραμμές σου δινόταν η εντύπωση ότι η ομάδα δεν είχε αφεθεί στον αυτόματο πιλότο και είχε γίνει σοβαρή προετοιμασία και καλό scouting (κάτι που μας έλειψε στην Ευρωλίγκα). Όχι ότι δεν έγιναν και λάθη, αλλά υπήρχε πλάνο. Ο Τσαρτσαρής (MVP του τελικού για 3η συνεχόμενη χρονιά) ήταν σαν μην έλειψε ποτέ και ο Σπανούλης (παρ’ότι πήγε να γίνει μοιραίος με τις χαμένες βολές στο τέλος) ξεχώρισαν. Οι Ουίνστον και Περπέρογλου μάλλον θυμήθηκαν την περισυνή σεζόν τους στο ίδιο γήπεδο.. Γενικά όλοι οι παίκτες δείξανε διάθεση (εδώ έκανε τέσσερα φάουλ ο Γιασικεβίτσιους, γεγονός το οποίο δείχνει την διάθεσή του για άμυνα) και δεν παρατηρήθηκε η αδιαφορία ορισμένων όπως στο top 16.. Οι χαμένες βολές πάντως, παραλίγο να μας στοιχίσουν στο τέλος.. Σε ότι αφορά τον Ολυμπιακό, κάποια πράγματα δεν μπορούν να θεωρηθούν τυχαία: 1) Σε όλα τα παιχνίδια του top 16 o Παναθηναϊκός έκανε άσχημο ξεκίνημα κυνηγώντας στο σκορ τους αντιπάλους του. Στα δυο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό (αν δεν κάνω λάθος) δεν έχασε ποτέ το προβάρδισμα.. 2) Οι μοναδικές θετικές εμφανίσεις του Ουίνστον επιθετικά ήταν με τον Ολυμπιακό.. 3) Ο Τζάκσον εξουδετερώθηκε πλήρως (όπως και στο ΣΕΦ) 4) υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην αντιμετώπιση του Σπανούλη από τους ερυθρόλευκους.. Ιδιαίτερα η ζώνη «2-3» αποτέλεσε εύκολο σταυρόλεξο για τον Ζοτς.. Ας πρόσεχε και ας έβλεπε το (πολυμελές) τεχνικό τιμ των ερυθρόλευκων τα DVD των αγώνων με την Παρτιζάν και τη Σιένα, μήπως και είχαν καλύτερη τύχη.. Ήταν και αυτό «έργο Δράκου»..

P.S.1 Οι αναφορές των κυρίων Μπουρούση και Βασιλόπουλου για τη διαιτησία(!!) μάλλον έγκεινται στη δημιουργία κλίματος εν’όψει play off.. Το ίδιο και οι σιωπηλοί μορφασμοί του Δράκου..

P.S.2 Οι Σαββατιάτικες αναφορές του Φίλιππα στην «Κερκίδα του Σαββάτου» («θεωρώ φαβορί τον Ολυμπιακό» και «όταν ο Τσαρτσαρής επιστρέφει από τραυματισμό αργεί να επιστρέψει στο peak της φόρμας του») μάλλον εντάσσονται στα πλαίσια προβακάτσιας..

P.S.3 Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Πρίντεζης στην πρεμιέρα του Δράκου: «Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να ξαναχάσουμε παιχνίδι στα τελευταία δευτερόλεπτα με τον κόουτς Γιαννάκη». For sure..

P.S.4 Δυστυχώς όμως, ο πραγματικός τελικός δόθηκε την προηγούμενη Τετάρτη, όταν και υπερασπιζόμασταν το στέμμα του Πρωταθλητή Ευρώπης.. Και του χρόνου.

Είχαμε σκοπό να το θίξουμε το θέμα μεσοβδόμαδα (όταν το διαβάσαμε στο allstar basket), όμως υπήρχε η αγωνιστική δραστηριότητα στην Ευρωλίγκα η οποία προείχε. Η Κουρούνα έγραψε μια απίστευτη ιστορία που λέει πολλά για το πως λειτουργούν κάποια πράγματα στο Ελληνικό μπάσκετ.. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Όπως είναι γνωστό, υπήρχε ενα θέμα με το ποιός θα έπρεπε να είναι ο πρώτος λαμπαδηδρόμος (τελικά επιλέχθηκε η Δεβετζή και ο Νικολαϊδης). Η αρχική επιλογή του Μίνωα Κυριακού ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος να προέρχεται από τον χώρο του μπάσκετ. Συγκεκριμένα, επέλεξε τον Παπαλουκά.. Ως όφειλε, ενημερώνει την ΕΟΚ, καθώς η Ομοσπονδία πρέπει να προτείνει το πρόσωπο στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων και έπειτα ν’αποφασίσει η ολομέλεια της ΕΟΑ με βάση τις προτάσεις που έχουν γίνει. Η ΕΟΚ απάντησε ότι προτείνει τον Διαμαντίδη για πρώτο λαμπαδηδρόμο.. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι σύμφωνα με το άρθρο γίνεται αγώνας για να πειστεί ο Παπαλουκάς να παίξει στο Προολυμπιακό.. Από τη μία τον παρακαλάνε, από την άλλη δεν τον θέλουνε.. Εξάλλου, όπως αναφέρεται οι δυο παίκτες δεν είχαν απολύτως κανένα πρόβλημα για το ποιός θα είναι ο λαμπαδηδρόμος, καθώς είναι σχετικά καλοί φίλοι. Υπάρχει μεν μια άτυπη κόντρα για το ποιός είναι καλύτερος (όπως π.χ. με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη παλαιότερα), αλλά μέχρι εκεί. Με το που έμαθε τα συμβάντα ο Παπαλουκάς, όπως ήταν λογικό, απογοητεύτηκε και πικράθηκε πολύ και ήταν έτοιμος ν’ανακοινώσει την αποχώρησή του από την Εθνική Ομάδα.. Μάλιστα, όπως ακούγεται, ο Παπαλουκάς φέρει βαρέως (και με το δίκιο του) ότι το 2006 είχε ψηφιστεί τρίτος από τον ΠΣΑΤ πίσω από Ιακωβάκη και Διαμαντίδη.. Συνεχίζοντας την ιστορία, πριν δυο-τρεις βδομάδες ο Κυριακού πηγαίνει στην ολομέλεια της ΕΟΑ με την πρόταση της ΕΟΚ ανά χείρας. Εκεί δέχεται επίθεση από τον Φούρα, με το επιχείρημα πως ο λαμπαδηδρόμος δεν πρέπει να είναι μπασκετμπολίστας, διότι οι μπασκετμπολίστες είναι επαγγελματίες!! Λες και τα (συμπαθέστατα) παιδιά του στίβου είναι ερασιτέχνες.. Το καλύτερο της υπόθεσης είναι ότι ο Κυριακού δεν είχε κανένα στήριγμα στην ολομέλεια, διότι πολύ απλά ο Γιώργος Βασιλακόπουλος ήταν απών.. Βρισκόταν, λέει, στη Ρίγα όπου υπέγραφε μια συμφωνία για μια Πανευρωπαϊκή διοργάνωση που έχει αναλάβει η Λετονία.. Η ΕΟΚ δε, τήρησε ουδέτερη στάση(!!) Για να κάνουμε και λίγο πλακίτσα, όχι τίποτα άλλο, προχθές την πέσανε στον Λάζο, επειδή συνελήφθη να σιγοτραγουδάει το γνωστό άστοχο και ανεπίκαιρο σύνθημα κατά του «Σωλήνα» που ακούγεται συχνά στο ΣΕΦ..

P.S. Στα τέλη του 2006 ο Συρίγος και ο Παπαδογιάννης είχαν γράψει τα εξής για την εν λόγω ψηφοφορία του ΠΣΑΤ..

Η πορεία της ομάδας φέτος στην Ευρώπη είναι σε όλους γνωστή. Οι κακές εμφανίσεις του πρώτου γύρου συνοδεύονταν με νίκες αλλά δημιουργούσαν απορίες. Το πρώτο παιχνίδι στο top 16 με την Εφές Πίλσεν στην Τουρκία έδωσε την αφορμή για τους πρώτους προβληματισμούς, η εμφάνιση με την Παρτιζάν και η ήττα στην Ιταλία από την Σιένα έφεραν τις πρώτες ανιδράσεις και τελικά ο αποκλεισμός από την Παρτιζάν έφερε την έκρηξη. Από προχτές μέχρι σήμερα έχουμε ακούσει και διαβάσει ουκ ολίγα. Ορισμένοι το αντιμετωπίζουν έτσι, άλλοι το αντιμετωπίζουν αλλιώς, κανείς όμως δεν μένει αδιάφορος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η συγκεκριμένη ήττα δημιούργησε μια χιονοστιβάδα αντιδράσεων.

Γι’αυτό νιώσαμε την ανάγκη να ανοίξουμε σε μια πιο στοχευμένη βάση το θέμα των ευθυνών για την πορεία της ομάδας, αλλά και το πως ο κόσμος μπορεί να την βοηθήσει να ξεπεράσει το κακό της πρόσωπο με σκοπό να διατηρήσει τα σκήπτρα του πρωταθλητή και κυπελλούχου. Μια καλή πάσα πήραμε διαβάζοντας τα σημερινά φύλλα των αθλητικών εφημερίδων…

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουν διαβάσει μια ή περισσότερες από αυτές τις απόψεις. Δεν ξέρω πόσοι συμφωνούν, αλλά προσωπική μας άποψη είναι ότι η αντίδραση από τα ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού είναι σχεδόν στο σύνολό της υγιής. Κριτική ουσίας, λόγια σταράτα και έξω από τα δόντια, αλλά στην λογική «να βγάλουμε τα προβλήματα στον αφρό, να τα δει ο κόσμος, να τα κατανοήσει και να βοηθήσει την ομάδα να τα λύσει». Αυτό δείχνει ότι η ομάδα έχει γαλουχήσει όλους όσοι βρίσκονται γύρω της να αντιδρούν ψύχραιμα, να βλέπουν την κατάσταση ρεαλιστικά και να αφήνουν στην άκρη οπαδικές-σπασμωδικές αντιδράσεις. Το κοινό συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάγνωση των δημοσιογραφικών απόψεων είναι ότι ευθύνες υπάρχουν σε όλους. Και ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης έχουν το μερίδιο που τους αναλογεί και οι παίχτες έχουν το δικό τους μερίδιο. Και οι ευθύνες αυτές γίνονται καθημερινά πλέον αντικείμενο συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων. Μέχρι εδώ βρισκόμαστε στην πλευρά της (επικοιδομητικής) κριτικής, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Οταν όμως φτάνουμε να γράφουμε πχ για τον Ομπράντοβιτς ότι είναι μέθυσος και ότι τον μάζευαν από το KALUA λες και είναι Άγγλος τουρίστας στην Αγία Νάπα ή το Φαληράκι νομίζω ότι περνάμε στην κατά προσωπο επίθεση και χάνουμε το νόημα (DJ_AbbA  μην το πάρεις προσωπικά, χρησιμοποιώ αυτά που ανέφερες ως παράδειγμα). Προσωπικά δε με ενδιαφέρουν καθόλου οι προσωπικές αδυναμίες του οποιουδήποτε. Στην προσωπική του ζωή ας κάνει ότι θέλει, εμείς θα τον κρίνουμε για την απόδοσή του ως μέλος της ομάδας του Παναθηναϊκού. Άλλωστε νομίζω ότι λίγο πολύ αρκετοί από όλους μας εδώ γνωρίζουμε (ή έχουμε ακούσει) διάφορες ιδιοτροπίες των παιχτών.. Ας τις κρατήσουμε όμως για τον εαυτό μας ή έστω για μια πιο χαλαρή κουβέντα όταν τα πράγματα θα είναι πιο ήρεμα και θα χωράει λίγος χαβαλές (ελπίζω στο άμεσο μέλλον).

Ειδικά σε ότι αφορά τον Ομπράντοβιτς, φέτος δεν είναι σε καλή κατάσταση (πλέον είναι κοινά αποδεκτό), αλλά παραμένει ο πιο πετυχημένος προπονητής στην Ευρώπη. Μην το αγνοούμε αυτό. Επίσης μην αγνοούμε ότι η επιτυχία (και κυρίως η συνέπεια) του Παναθηναϊκού τα τελευταία 10 και βάλε χρόνια οφείλεται σε δύο παράγοντες:
Α. Στους προέδρους: Διοικητική σταθερότητα, ασπίδα προστασίας για την ομάδα και πολλά λεφτά που επενδύονται
Β. Στον Ομπράντοβιτς και τον Αλβέρτη. Τους δύο ανθρώπους που αποτελούν τα σημεία αναφοράς για αυτή την ομάδα και που συγκέντρωναν πάντα στον απόλυτο βαθμό την εμπιστοσύνη του κόσμου που δρούσε σαν κυματοθραύστης για οποιοδήποτε πρόβλημα προέκυπτε μέσα στην ομάδα.

Τελειώνοντας και επειδή υποσχέθηκα στον Ντράζεν ότι δεν θα γράψω πολλά (χμ…) δυο τρία πραγματάκια ακόμα επιγραμματικά:

– Μη ξεχνάμε ότι την κριτική από την επίθεση τις χωρίζει μια λεπτή κόκκινη γραμμή.  Και όσο καλή, θεμιτή και σε πολλές περιπτώσεις ευεργετική μπορεί να είναι η πρώτη τόσο επικίνδυνη και προβληματική είναι η δεύτερη, ειδικά όταν έρχεται στα μέσα της περιόδου.

– Ας μην μείνουμε κολλημένοι στον αποκλεισμό. Κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάξουμε την επόμενη μέρα. Έχουμε κι ένα νταμπλ να πάρουμε… Και στο μπάσκετ έχουμε κάνει το νταμπλ τρόπο ζωής. Σε ποιό άλλο άθλημα συμβαίνει αυτό;

– Ο Παναθηναϊκός σε μεγάλο βαθμό προδώθηκε από την υπεροψία του. Ας αφήσουμε τους χαρακτηρισμούς για τον Ολυμπιακό (πελάτες, καρπαζοεισπράκτορες κλπ) και ας βοηθήσουμε την ομάδα να συγκεντρωθεί. Ο τελικός αποκτά πλέον ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο γιατί είναι μια κούπα, αλλά γιατί μια νίκη θα επαναφέρει την ψυχολογία της ομάδας.

– Δεν είναι ώρα για να ανοίγουμε θέμα ρόστερ. Το ρόστερ φτιάχνεται το καλοκαίρι. Ο Παναθηναϊκός έχει παίχτες πολύ μεγάλης αξίας έτσι κι αλλιώς. Με το τέλος του πρωταθλήματος θα έχουμε την ευκαιρία να το συζητήσουμε και να έχει και νόημα. Τώρα απλά δεν έχει νόημα…

Αυτό ήταν το σύστημα του Παναθηναϊκού στις κρίσιμες στιγμές του αγώνα. Όταν μειώναμε στο καλάθι ή την μοναδική φορά που ισοφαρίσαμε (στο 66-66  αν θυμάμαι καλά) η επιθετική ανάπτυξη περιοριζόταν στο εξής απλό σύστημα: «παίρνει τη μπάλα ο Σπανούλης ή ο Γιασικεβίτσιους και το μπουμπουνάνε». Φυσικά όλα τα κρίσιμα σουτ χάθηκαν και «αντίο Ευρώπη».

Εδώ που τα λέμε ο Παναθηναϊκός δεν άξιζε κάτι παραπάνω. Η ομάδα απλά επιβεβαίωσε ότι φέτος είναι σε κάκιστη κατάσταση και κυρίως ότι δεν έχει γίνει η απαραίτητη δουλειά. Η αμυντική συνοχή της περσινής χρονιάς έχει πάει περίπατο οριστικά και αμετάκλητα, ο Παναθηναϊκός πλέον δεν γυρνάει παιχνίδια με την άμυνά του, ενώ στην επίθεση δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας σαφής προσανατολισμός, κανένα σύστημα και κυρίως καμία διάθεση από τον πάγκο να δωθεί η απαραίτητη σημασία στις λεπτομέρειες. Απόδειξη πέραν κάθε αμφιβολίας, το γεγονός ότι σε όλα τα παιχνίδια στη φάση του top 16 σε όλα τα κρίσιμα σημεία ο Παναθηναϊκός έκανε λάθος επιλογές. Τα ίδια στην Τουρκία στο πρώτο παιχνίδι, τα ίδια (και χειρότερα) με την Σιένα στην Ιταλία, τα ίδια και στο ΟΑΚΑ. Σαν να λείπει από την ομάδα η σιγουριά και η υπομονή που πέρσι ξεχύλιζε.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να βλέπουμε μια ομάδα που έδινε τον υπερ πάντων αγώνα απέναντι στην 6η του ομίλου της (στην πρώτη φάση) και αντί να μπει μέσα και να τους πατήσει σαν μεγάλη ομάδα που θέλει να λέγεται, συμπεριφέρθηκε σαν ομαδούλα που προσπάθησε να «κλέψει» το παιχνίδι βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό στη θεά τύχη (τρίποντα και τουρλουμπούκια).

Η ήττα αυτή και ο αποκλεισμός λοιπόν ήταν το φυσικό επακόλουθο των εμφανίσεων μέχρι τώρα στην Ευρώπη. Και για να τα λέμε έξω από τα δόντια, ο Παναθηναϊκός έχει δημιουργήσει ορισμένες απορίες οι οποίες νομίζω είναι η καταλληλότερη στιγμή να εκφραστούν και να συζητηθούν:

– Πού είναι τα τριάρια της ομάδας; Εντάξει, ούτε ο Περπέρογλου ούτε ο Ουίνστον είναι Σισκάουσκας, αλλά από εκεί μέχρι το να αποδίδουν το απολύτως τίποτα υπάρχει διαφορά. Ποιός τους διάλεξε για τον Παναθηναϊκό και ποιός έχει την ευθύνη να τους βρει ρόλο ουσιαστικής προσφοράς μέσα στην ομάδα; Δε μπορούν να δώσουν και οι 2 μαζί 30 λεπτά προσφοράς; Το να παίξεις για 10 λεπτά με μικτά σχήματα χωρίς καθαρό τριάρι υποφέρεται, το να παίζεις για 30 λεπτά όμως κατ’αυτό τον τρόπο δεν υποφέρεται. Πόσες φορές θα κάνεις το τρικ με τους 4 κοντούς και δεν θα σε βάλουν στο καλάθι κάποια στιγμή; Στο σημερινό παιχίδι και οι δύο μαζί έπαιξαν 13 λεπτά σύνολο…

– Πού έχει πάει η αυτοπεποίθηση της ομάδας; Γιατί στα κρίσιμα καταρρέουν όλοι; Είναι απόλυτα ενδεικτικό το πως διακυμάνθηκε το σκορ τόσο σήμερα όσο και στα προηγούμενα παιχνίδια, ειδικά τα δύο με την Σιένα. Ο Παναθηναϊκός κυνηγούσε, μείωνε στους 2-3 πόντους κι εκεί άρχιζαν οι επιπολαιότητες. Βεβιασμένα σουτ, λάθη, κακές επιθέσεις και εύκολα καλάθια στην άμυνα. Ο Παναθηναϊκός έδινε εικόνα ομάδας που δεν πατάει γερά στο γήπεδο και «τζόγαρε» μήπως και καθήσει καλά η μπίλια.

– Τι δικαιολογία υπάρχει για το DNP του Ζίζιτς; Τα έχουμε ξαναπεί για τα DNP. Δε νοείται να λέμε ότι έχουμε βάθος στον πάγκο και να έχουμε σταθερά 2-3 παίχτες DNP και άλλους 2 τουλάχιστον με συμμετοχή κάτω από 7-8 λεπτά. Ο Ζίζιτς ή ο Αλβέρτης μπορεί να έχουν τα 1000 ελλατώματα αλλά είναι παίχτες με εμπειρία. Δε μπορώ να φανταστώ ότι εξάντλησε ο προπονητής στις προπονήσεις πριν τον καθοριστικό αγώνα όλες τις δυνατότητες που είχε για να τους συμπεριλάβει στα πλάνα του και δεν κατάφερε να τους βρει ρόλο. Απλά δεν πείθομαι.

– Πού είναι το σκάουτινγκ; Ο Παναθηναϊκός πλέον δεν μελετάει τα παιχνίδια, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που το έκανε πέρσι. Αυτό έγινε απόλυτα φανερό στο ματς με την Σιένα εντός έδρας, όπου στην πρώτη περίοδο βρεθήκαμε 12 πόντους πίσω αφήνοντας την Σιένα να παίζει ΑΚΡΙΒΩΣ με τον ίδιο τρόπο όπως στην Ιταλία. Σαν να βλέπαμε βίντεο του πρώτου αγώνα. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο αυτό. Όπως δεν είανι τυχαίο ότι σε κάθε παιχνίδι υπάρχει ένας (κατά σύμπτωση μαύρος) περιφερειακός που μας αλλάζει τα φώτα. Νίκολας, Μακιντάιρ, Μπούλοκ, Παλάσιο and the list goes on…

– Πέρσι θυμάμαι τι θέμα είχε γίνει για την ικανότητα του Ομπράντοβιτς μετά τα τάιμ άουτ να κάνει την ομάδα να βάζει πάντα καλάθι. Τώρα τι έχει συμβεί; Αργεί που αργεί να πάρει τάιμ άουτ ο Σέρβος (πάντα αργούσε) τώρα πλέον έχει χαθεί και η εμπιστοσύνη. Τα λάθη που έχουν γίνει μετά από τάιμ άουτ φέτος δεν έχουν προηγούμενο. Επίπλέον, μέχρι πέρσι ο Ομπράντοβιτς κατάφερνε να ελέγξει το παιχνίδι μέσα από τις αλλαγές του. Έδινε την αίσθηση ότι ακόμα κι αν στραβώσει κάτι με μια κίνηση από τον πάγκο θα ανακατέψει την τράπουλα και θα βρει τη λύση. Φέτος, λυπάμαι που θα το πω, αλλά κοουτσάρει σαν παλαίμαχος.

– Ζώνη;;; ΖΩΝΗ;;; Ο Παναθηναϊκός ζώνη;;; Από που κι ως που στο κρισιμότερο παιχνίδι της σαιζόν παίζει για πρώτη φορά ζώνη; Προσωπικά, μην παρεξηγηθώ, τη ζώνη τη λατρεύω αλλά δε μπορώ να διανοηθώ ότι μια ομάδα που όλη τη χρονιά δεν έπαιξε ούτε ένα λεπτό ζώνη (ούτε στα φιλικά) αποφάσισε να παίξει στο κρισιμότερο παιχνίδι στα καλά καθούμενα. Το πόσο αποτυχημένη ζώνη ήταν φάνηκε τόσο από τις κουτουλιές του Γιασικεβίτσιους με τον Σπανούλη και τον Διαμαντίδη στην κορυφή όσο και από τα απίστευτα πολλά επιθετικά της Παρτιζάν. Δηλαδή αν δεν παίζαμε ζώνη πόσα επιθετικά θα έπρεπε να πάρουν; For the record η Παρτιζάν πήρε συνολικά 37 ριμπ με 12 επιθετικά. Ο Παναθηναϊκός πήρε συνολικά 18 ριμπ με 11 αμυντικά! Δηλαδή κάτω από το καλάθι μας πήραν περισσότερα ριμπάουντ από εμάς παρ’ότι παίζαμε και ζώνη για τόση ώρα!

– Τον Διαμαντίδη μήπως πλέον τον έχουμε κάψει για τα καλά; Υποτίθεται ότι δυναμώσαμε την γραμμή των κοντών για να πάρει καμιά ανάσα να μην σκάσει. Αντ’αυτού χτες και χωρίς να είναι σε καμιά ιδιαίτερα καλή μέρα χτύπηρε 39 λεπτά συμμετοχή! Και ο Ομπράντοβιτς τον διάλεξε να πάρει το κρισιμότερο σουτ του παιχνιδιού στα 25 δευτερόλεπτα με αποτέλεσμα να γίνει ένα από πριν καταδικασμένο τρίποντο από τα 7,5 μέτρα…

Τέλος πάντων, θα μπορούσαμε να λέμε μέχρι αύριο. Σημασία έχει ότι είμαστε εκτός Ευρωπης από το top 16 και αυτό είναι ντροπιαστικό για την ιστορία του Παναθηναϊκού αλλά και για το μπάτζετ και τις προσδοκίες της φετινής χρονιάς. Το top 16 είναι η φάση που ξεχωρίζουν οι καλοί από τους μέτριους. Εμείς δυστυχώς είμαστε στους μέτριους. Και επειδή θα διαβάσουμε διάφορα από τις πράσινες φυλλάδες, του στυλ «τώρα γερά για το νταμπλ» η δικιά μας η θέση είναι «ναι, γερά για το νταμπλ (φυσικά), αλλά ας αρχίσει η διοίκηση από τώρα να σκέφτεται το αύριο γιατί ο κύκλος έκλεισε και η ομάδα θέλει ανανέωση ουσίας».

Και εντάξει, μπορεί στην Ευρώπη φέτος να αποτύχαμε και η χρονιά φέτος να μη μπορεί πλέον να θεωρηθεί επιτυχημένη ότι κι αν γίνει από δω και πέρα (και παρότι είμαστε σίγουροι για την πράσινη απόχρωση του κυπελλου και του πρωταθλήματος), αλλά μην ξεχνάμε ότι ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια έχει γράψει χρυσές σελίδες στην ιστορία του και σίγουρα θα συνεχίσει να γράφει και τα επόμενα χρόνια, ειδικά όσο η οικογένεια Γιαννακόπουλου βρίσκεται πίσω από την ομάδα.

ΥΓ. Ντράζεν συγνώμη για το «καπέλωμα», αλλά ξέρεις ότι αν δεν τα έλεγα θα έσκαγα…

Όλες αυτές τις ημέρες είχαμε βαρεθεί ν’ακούμε για τον «τελικό».. Δυστυχώς όμως αντί για τον «τελικό» bar.jpgπαρακολουθήσαμε ένα συνηθισμένο εκτός έδρας παιχνίδι για το top 16 με την συνηθισμένη κατάληξη (ήττα γύρω στους 10 πόντους), η οποία μας οδήγησε μοιραία εκτός οκτάδας.. Στο Βελιγράδι είδαμε αρχικά το συνηθισμένο καταστροφικό 1ο δεκάλεπτο, το οποίο μας ανάγκασε για ακόμα μια φορά να κυνηγάμε στο σκορ και έπειτα το συνηθισμένο φαινόμενο όταν πλησιάζαμε στο σκορ και πρέπει να προηγηθούμε να κάνουμε μονίμως λάθος επιλογές.. Όπως είχαμε πει και την προηγούμενη εβδομάδα μετά τον αγώνα με τη Σιένα «Συνήθως σε τέτοια παιχνίδια μπαίνεις δυνατά και δείχνεις από την αρχή ποιός είναι το αφεντικό..» Η ωμή αλήθεια είναι ότι η Παρτιζάν έλεγχε το παιχνίδι και εμείς πηγαίναμε να το κλέψουμε.. Στο 4ο δεκάλεπτο δεν είδαμε κανένα μα απολύτως κανένα σύστημα, παρά μόνο συνεχόμενα βεβιασμένα τρίποντα..  Επίσης, είναι αδιανόητο σε τέτοια ματς μην έχει βρεθεί κάποιος ρόλος για όλους τους παίκτες της ομάδας.. Δυστυχώς, τη φετινή χρονιά (σε επίπεδο Ευρωλίγκας) το τεχνικό τιμ στάθηκε κατά πολύ κατώτερο των περιστάσεων.. Με βάση το ρόστερ και το μπάτζετ της ομάδας, μάλλον ήταν η χειρότερη Ευρωπαϊκή χρονιά μας την τελευταία δεκαετία..

P.S.1 H νοοτροπία του στυλ: «πάμε για το Κύπελλο» δεν με εκφράζει καθόλου και δεν μου λέει απολύτως τίποτα.. Απλά χρυσώνει το χάπι..

P.S.2 Περιμέναμε κάτι πιο πρωτότυπο από τον Ομπράντοβιτς από το ν’αναφερθεί στην απουσία του Τσαρτσαρή στη συνέντευξη τύπου..

Επόμενη σελίδα: »