Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην ζωή ολονών μας που τις θεωρούμε ορόσημο. Για άλλους μπορεί να είναι οποιαδήποτε μέρα, όπως η μέρα που κάνανε για πρώτη φορά σεξ, η πρώτη μέρα στη δουλειά, η πρώτη μέρα στο στρατό… Για εμάς είναι αναμφίβολα η μέρα του Πρώτου Ευρωπαϊκού. Τελεία.

Θα μπορούσα να γράψω αμέτρητα κλισέ λέγοντας ότι «είναι από αυτές τις ημέρες που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη» και «παρ’ότι ανακαλούνται τακτικά μένουν πάντα το ίδιο ζωντανές σαν τότε» κι άλλες τέτοιες αηδίες. Δεν έχει νόημα. Νομίζω όλοι εδώ καταλαβαινόμαστε…

11 Απριλίου 1996 λοιπόν… Η μέρα του Αλβέρτη, του Ντομινίκ, του Στόγιαν, του Οικονόμου. Αλλά και του Κόρφα και του Γιαννάκη και του Σταυρακόπουλου και του Βουρτζούμη. Η μέρα του Μάλκοβιτς. Η μέρα του Παύλου και του Θανάση… Η μέρα των 11.000 παραλληρούντων και παραφρονούντων απίστευτα τυχερών οπαδών που είχαν κάνει πράσινο το Παλέ από τη μια άκρη ως την άλλη. Η μέρα των εκατομμυρίων οπαδών του Παναθηναϊκού σε όλο τον κόσμο.

Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη τη μέρα;
– Τον ύμνο της ομάδας που τραγουδούσαμε όλοι μαζί καθένας μέσα από το δωμάτιο του στο σεξοξενοδοχείο που μέναμε;
– Το Παλέ ντε Μπερσί με τα γκαζόν στους τοίχους;
– Την Γαλλίδα κυρία που δυο σειρές παρά δίπλα διάβαζε αμέριμνη το βιβλίο της; Ποτέ δεν κατάλαβα τι στο καλό έκανε εκεί μέσα. Άλλοι θα σκότωναν κυρά μου για ένα εισιτήριο..
– Τον άμοιρο Γάλλο οδηγό του λεωφορείου που έπεσε σε κίνηση και δεχόταν απειλές για τη ζωή του; «Ζεράρ! Five minutes or dead!»
– Τα τηλεφωνήματα από την προηγούμενη μέρα το πρωί; «Ρε μαλάκες έρχονται χιλιάδες βάζελοι από την Αθήνα, γίνεται χαμός!»
– Την γα#%#$νη «καγτ τελεφονίκ» και το «σουπεγμαγσέ» που μέχρι να τα βρούμε μας έβγαλαν τον αδόξαστο οι Γάλλοι;
– Την αγωνία για τον αγώνα που μου έφερε έναν απίστευτο πονόκοιλο με αποτέλεσμα να δω όλο το ματς «διπλωμένος»;
– Τα τελευταία δευτερόλεπτα; «Το χρονόμετρο ρε μο$#ιά! Το χρονόμετρο!»
– Το ξέσπασμα και τα δάκρυα με την κόρνα;
– Τον -κατα τ’άλλα σοβαρό επαγγελματία, τρομάρα του!- Θάνο να κάνει βόλτες με την σημαιούλα, τους πέρα δώθε τραγουδώντας ένα μονότονο αλλά καθόλου βαρετό «Το πήραμε! Το πήραμε! Το πήραμε!»
– Τα πρώτα σπέρματα αδελφοποίησης με τους Orgullo στο πέταλο; «Putanas gii Olimpiaki» και «Πούτα Μπάρτσα οε οε»;
– Τα σουξέ της εποχής; «Κι όταν το κύπελλο σηκώσω», «Και ο ξανθός από την πολυθρόνα», «Η τριφυλλάρα, η ομαδάρα»

Δεν θέλω να γράψω περισσότερα. Δεν έχω να γράψω περισσότερα.
Αλλωστε τα είπε όλα ο …ποιητής:

Κι αν έφυγε ο Ντομινίκ Θέε μου,
Κι αν χάσαμε τον Στόγιαν τον τρελό,
Δεν θα ξεχάσω τι μου χάρισαν ποτέ μου
Και μια ζωή θα τραγουδώ…

Advertisements