Ιουνίου 2008


Μετά το πέρας των αγωνιστικών υποχρεώσεων και τελειώνοντας μια μισο-αποτυχημένη (ή μισο-επιτυχημένη) χρονιά, έχει ήδη αρχίσει -όπως είναι φυσικό- η μεταγραφολογία ανάμεσα στους οπαδούς της ομάδας. Τα μέχρι στιγμής δεδομένα δείχνουν ότι 4 παίχτες θα αποχωρήσουν σίγουρα ενώ είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο για άλλους δύο. Συγκεκριμένα φεύγουν οι Τομάσεβιτς, Μπετσίροβιτς, Πρκάτσιν Ντικούδης, ενώ οι Ουίνστον και Ζίζιτς είναι υπ’ατμόν, αλλά χωρίς να αποκλείεται να μείνουν τελικά. Τέλος, στο θέμα Αλβέρτη οι πληροφορίες μέχρι αυτή τη στιγμή δείχνουν ότι μάλλον μένει για άλλη μια χρονιά.

Έτσι ο προπονητής και η διοίκηση θα κληθούν να αναπληρώσουν αρκετές θέσεις (και) φέτος. Ήδη η αρχή έχει γίνει με την σίγουρη (όπως εμφανίζεται) μεταγραφή του «αθλητή Πέκοβιτς» από την Παρτιζάν. Από και πέρα δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο κι έτσι δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για κουβέντα…

Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να ενισχυθεί στις εξής θέσεις (κατά σειρά προτεραιότητας):

Στα φοργουορντ με έναν παίχτη «παγκοσμίου κλάσης». Ο Ουίνστον κατ’εμέ πρέπει να φύγει και ο Περπέρογλου να μείνει σαν δεύτερο 3άρι. Αυτή είναι και η πιο δύσκολη περίπτωση καθώς αξιόλογα 3άρια δεν υπάρχουν πολλά.
Ιδανικός θα ήταν ο Φερνάντεθ ο οποίος είναι δυαροτριάρι, αλλά πολύ αλτικός, όμως δεν φαίνεται να το κουνάει από την Μπανταλόνα. Άλλη περίπτωση θα μπορούσε να είναι ο Γιασάιτις, αν και φέτος δεν έκανε καθόλου καλή χρονιά. Από κει και πέρα πραγματικά σηκώνω τα χέρια ψηλά…

Επίσης, ένα ελαφρύ φόργουορντ, ο οποίος να μπορεί να παίζει καλά στην περιφέρεια. Ο Φώτσης θα ήταν μια πολύ καλή λύση, καθώς πέρα από το ότι είναι Έλληνας, έχει ένα αξιόπιστο σουτ από μακριά και με το άλμα που έχει μπορεί να κατεβάσει και κανένα ριμπάουντ. Επίσης, παίζει και στο 3 που κατά τα φαινόμενα θα έχουμε και φέτος πρόβλημα, αλλά και στο 4. Ομολογώ όμως ότι δεν τον έχω δει να παίζει εδώ και κανά-δυο χρόνια, οπότε διατηρώ μια επιφύλαξη κατά πόσο παίζει στο ίδιο υψηλό επίπεδο όπως τον θυμάμαι.

Στους ψηλούς το δίδυμο Πέκοβιτς-Μπατίστ μάλλον υπέρκαλύπτουν την θέση (προσωπικά πιστεύω ότι ο Μπατίστ ΔΕΝ μπορεί πλέον να παίξει σαν pf έχοντας δίπλα του ένα βαρύ πεντάρι τύπου Πέκοβιτς). Οπότε σε αυτή τη θέση χρειάζεται απλά ένας τρίτος ψηλός. Η ιδανική περίπτωση είναι ο Βούισιτς που είναι και ελεύθερος. Αν όχι, θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε τον Κ. Λαβρίνοβιτς (Σιένα).

Στα γκαρντ έναν αντικαταστάτη του Μπετσίροβιτς. Υπάρχει ένας παίχτης που για εμένα θα ήταν ιδανικός (είναι από τις αδυναμίες μου) και δεν είναι άλλος από τον Καλαμπόκη, ο οποίος ανεβάζει την απόδοσή του σταθερά τα τελευταία χρόνια, είναι παίχτης επιπέδου Εθνικής ομάδας, έχει αξιόπιστο σουτ, αλλά κυρίως φοβερή διείσδυση (που όλοι ξέρουμε πόσο την λατρεύει ο Ομπράντοβιτς) και είναι και Έλληνας. Για εμένα θα ήταν ιδανικός. Μια άλλη πολύ καλή περίπτωση θα ήταν ο …Λιν Γκριρ! Τα προσόντα του τα ξέρουμε (από πρώτο χέρι) και ένα άλλο πολύ σημαντικό είναι ο πολύ ήπιος χαρακτήρας του (που δεν συνηθίζεται για Αμερικάνο), καθώς και το ότι γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα.

Τέλος, θετική θα ήταν και η προσθήκη του Βεργίνη στην ομάδα, προσωπικά τον βρίσκω σούπερ ταλαντούχο και νομίζω ότι είναι το επόμενο μεγάλο πλέι μέικερ της Εθνικής και δίπλα στους Διαμαντίδη, Σάρας, Σπανούλη και Χ»Βρέττα μπορεί να εξελιχθεί απίστευτα.

Οπότε το ρόστερ της ομάδας για του χρόνου κατ’εμέ θα μπορούσε να είναι ως εξής:

Γκαρντ
Γιασικεβίτσιους 
Διαμαντίδης 
Σπανούλης 
Βεργίνης
Χατζηβρέττας 
Καλαμπόκης (Γκριρ)

Φοργουορντ

Φερνάντεθ ή Γιασάιτις
Περπέρογλου 
Φώτσης
Τσαρτσαρής 
Αλβέρτης 

Σέντερ
Μπατίστ 
Πέκοβιτς
Βούισιτς (Λαβρίνοβιτς)

Σε όλες τις περιπτώσεις έχω προσπαθήσει να βρω ρεαλιστικούς στόχους και όπου υπάρχει η δυνατότητα Έλληνες παίχτες.

Τέλος, η άποψή μου για ορισμένα ονόματα που γράφτηκαν:

Τον Παπαδόπουλο τον έχει ξεπεράσει το μπάσκετ πλέον. Δεν είναι τυχαίο ότι καλό μπάσκετ έπαιξε τελευταία φορά επί Ίβκοβιτς, τον μόνο προπονητή που παίζει ακόμα μπάσκετ των 90s. Ούτε είναι τυχαία η φετινή του χρονιά στη Ρεάλ, ούτε οι απογοητευτικές παρουσίες του με την Εθνική.

Ο Μπουρούσης θα ήταν πολύ καλή επιλογή, αλλά δεν είναι ρεαλιστικό σενάριο.

Ο Ζήσης με την χρονιά που έκανε στην ΤΣΣΚΑ φέτος έχει χάσει πολλούς πόντους. Έδειξε πολύ λίγος για να παίξει σε πραγματικά υψηλό επίπεδο σε σύλλογο…

Ο Βούγιανιτς θα μπορούσε να έχει θέση στην ομάδα, αλλά νομίζω ότι ο Καλαμπόκης και ο Γκριρ είναι κλάσεις ανώτεροι.

Ο Ουίνστον μπορεί σε 3 χρόνια να έχει εξελιχτεί σε καλό παίχτη, αλλά δεν υπάρχει περιθώριο για νέο Μπατίστ αυτή τη στιγμή…

Σαν σήμερα, 15 ολόκληρα χρόνια πριν σκοτώθηκε σε τροχαίο ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών.. Φυσικά και αναφερόμαστε στον ύψιστο Ντράζεν Πέτροβιτς, τον «Μότσαρτ» του μπάσκετ.. Ολόκληρη η ιστορία είναι γεμάτη από τραγικές συμπτώσεις.. Στις 5 Ιουνίου του 1993 η Κροατία δίνει τον τελευταίο της αγώνα στο challenge round (που διεξαγόταν στο Βρότσλαβ) εναντίον της Σλοβενίας. Για την ιστορία οι Κροάτες (οι οποίοι είχαν ήδη εξασφαλίσει την πρόκριση για το Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας που θ’ακολουθούσε) είχαν ηττηθεί με 90-94 από τους Σλοβένους και ο Ντράζεν είχε σκοράρει 30 πόντους. Εν συνεχεία, την επόμενη ημέρα το πρόγραμμα περιελάμβανε μετάβαση της αποστολής της Εθνικής Κροατίας από την Βαρσοβία στο Ζάγκρεμπ μέσω Φρανκφούρτης. Ο Ντράζεν, ο οποίος είχε φοβία με τα αεροπλάνα («you fly, you die» έλεγε χαρακτηριστικά..) επέλεξε να μην ακολουθήσει την υπόλοιπη αποστολή, η οποία θα ταξίδευε αεροπορικώς και αποφάσισε να πάει οδικώς, αρχικά στο Μόναχο (για κάποιες δουλειές τραπεζικής φύσεως) και έπειτα στο Ζάγκρεμπ. Μαζί του επέβαιναν η τότε σύντροφός του (και πρώην μις Γερμανία) Κλάρα Σέλεντζι (η οποία ανέλαβε και χρέη οδηγού) και μια άλλη γυναίκα, η Χιλάλ Χένε. Αργότερα, ο Ντίνο Ράτζα θα διηγηθεί ότι όταν η πτήση βρισκόταν πάνω από το Μόναχο, ο πιλότος τους ανακοίνωσε ότι θα υπάρξουν αναταράξεις λόγω κακοκαιρίας.. «Υπήρχαν μαύρα σύννεφα στον ουρανό και εκείνη την ώρα κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν η ώρα που έγινε το ατύχημα» θα πει χαρακτηριστικά ο Ντίνο.. Την ίδια ώρα το μοιραίο κόκκινο Golf συγκρούεται με μια νταλίκα, η οποία ξέφυγε από το αντίθετο ρεύμα..  Οι δυο γυναίκες θα τραυματιστούν σοβαρά, ο Ντράζεν όμως θα ανασυρθεί νεκρός μέσα από τα συντρίμμια.. Το γεγονός ότι ο Πέτροβιτς ήταν άγνωστος στους Γερμανούς οδήγησε στο να αργήσει να μαθευτεί η είδηση. Πρώτος την μετέδωσε μέσα στη νύχτα ένας νεανικός ραδιοφωνικός σταθμός στο Ζάγκρεμπ.. Στην αρχή όλοι νόμιζαν ότι πρόκειται για κάποιο αστείο.. Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.. Έτσι για να θυμόμαστε οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι..

P.S.1 Η πιο τραγική σύμπτωση έχει να κάνει με το γεγονός ότι το πρωϊ της 7ης Ιουνίου του 1993 κυκλοφόρησε το καινούριο τεύχος του Τριπόντου (καθώς ήταν Τρίτη..), με μια αποκλειστική συνέντευξη του Ντράζεν στον Βασίλη Σκουντή που είχε πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες νωρίτερα. Τι έλεγε ο «Μότσαρτ»; «Θα καταβροχθίσουμε τους τίτλους.. Ναι, είμαστε πολύ κοντά με τον Παναθηναϊκό..»

P.S.2 Oι ιστορίες και οι «μύθοι» που έχουν ακουστεί γι’αυτόν είναι αμέτρητοι.. Ενδεικτικά θ’αναφέρουμε ότι κάθε πρωΐ πριν πάει σχολείο ξύπναγε νωρίτερα και βάραγε 500 σουτ και ότι οι συμπαίκτες του που κοιμόντουσαν μαζί του στις αποστολές συχνά τον άκουγαν να παραμιλάει στον ύπνο του φωνάζοντας ώστε να του δώσουν τη μπάλα για να σουτάρει, να του κάνουν σκριν κλπ..

P.S.3 Tην επόμενη «Ο Φίλαθλος» είχε γράψει: «το μπάσκετ πρέπει πλέον να πάιζεται με τέσσερις παίκτες..»

Πηγές: Διάφορα άρθρα από το Τρίποντο Νο 240 (15/07/1993) καθώς και μεταγενέστερα αφιερώματα (από το Sportime.gr και το Superbasket.gr)

Μιας και η αγωνιστική περίοδος τελείωσε, ήρθε πλέον η ώρα ψύχραιμα και μακρυά από συναισθηματισμούς να κάνουμε έναν απολογισμό των φετινών πεπραγμένων.. Στην Ελλάδα κατακτήσαμε ένα ακόμα ντάμπλ απέναντι στον «αναγεννημένο Ολυμπιακό του Παναγιώτη Γιαννάκη» (εκμεταλλευόμενοι με τον καλύτερο τρόπο το πλεονέκτημα της έδρας) και στην Ευρώπη αποκλειστήκαμε στο top 16. Η κατάκτηση του τίτλου απέναντι στον «αιώνιο αντίπαλο» σίγουρα αφήνει μια πολύ γλυκιά γεύση, όμως προσωπικά δεν μπορώ να θεωρήσω την χρονιά απόλυτα επιτυχημένη.. Αυτό θα συνέβαινε εαν είχαμε προκριθεί στο final four, ώστε να υπερασπιστούμε το Ευρωπαϊκό μας τρόπαιο, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Παναθηναϊκός (με την δεδομένη ομοιογένεια που διαθέτει και τους προέδρους, ο οποίοι φέρονται διατεθειμένοι να ικανοποιήσουν σχεδόν κάθε επιθυμία του προπονητή) κάθε χρόνο έχει ως στόχο την πρόκριση στο final four. Από την στιγμή λοιπόν που αυτός ο στόχος δεν επετεύχθη, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πλήρως επιτυχημένη χρονιά.. Πάμε τώρα στην αναλυτική κριτική παικτών και προπονητή..

Αλβέρτης. Πλέον ο ρόλος του είναι περισσότερο εξωαγωνιστικός παρά αγωνιστικός.. Όπως έγραψε πρόσφατα η Σβετλάνα «ο Φράνκι θα είναι και του χρόνου παίκτης στην ομάδα. Και μετά, θα πάρει τη θέση του Μάνου (σ.σ. Παπαδόπουλου), που θα πάρει τη θέση του Τάσου (σ.σ. Στεφάνου)».

Περπέρογλου. «Ψαρωμένος» στην αρχή, πήρε περισσότερο χρόνο συμμετοχής μετά τον αποκλεισμό από την Ευρωλίγκα και δεν διέψευσε τις προσδοκίες μας.. Μας άρεσαν οι εμφανίσεις του στα play off, έχει όμως αρκετά να διορθώσει ακόμα.

Σπανούλης. Η επιμονή του Ομπράντοβιτς στη χρησιμοποίησή του πολλές φορές εξέθεσε και τους δυο.. Αρκετές φορές «θολώνει», πάει να παραστήσει τον ηγέτη και εν τέλει τα κάνει θάλασσα. Ήταν όμως ο μοναδικός περιφερειακός μας που απειλούσε τις αντίπαλες άμυνες με drive, ενώ η ενέργεια που βγάζει στην άμυνα χρειάζεται. Πάντως, τα κρίσιμα σουτ (βλ. Βελιγράδι για το top 16 και 4ος τελικός στο ΣΕΦ) τα έχασε..

Μπετσίροβιτς. Δυστυχώς, η επιστροφή του Σπανούλη και ο ερχομός του Γιασικεβίτσιους τον «χαντάκωσε» αγωνιστικά (όπως άλλωστε και τον Βούγιανιτς), γεγονός το οποίο είχε καταλάβει και ο ίδιος. Από ένα σημείο και μετά, παρέδωσε πνεύμα.. Από την φετινή του χρονιά δεν θα έχουμε να θυμόμαστε και κάτι ιδιαίτερο, την περισυνή όμως δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ..

Μπατίστ. Έχει τραβήξει πολύ «κουπί» όλα αυτά τα χρόνια και όπως είναι λογικό αρχίζει να κουράζεται (συμπεριλαμβανομένων και των διαφόρων προβλημάτων που είχε στο γόνατο). Χρειάζεται επειγόντως ενισχύσεις..

Ζίζιτς. Μάλλον ήταν ο λάθος άνθρωπος σε λάθος ομάδα (χωρίς βέβαια να φταίει αυτός) Λογικά θ’αποτελέσει παρελθόν.. Δικαιώθηκε (και πάλι) ο «Πίνχας»..

Χατζηβρέττας. Τα χρόνια περνάνε, αλλά συνεχίζει με συνέπεια να κάνει αυτά που ξέρει. Πάντα θα είναι χρήσιμος.

Ντικούδης. Κάκιστη χρονιά. Αδιάφορος, νωχελικός, έδινε την εντύπωση ότι βαριόταν.. Οφείλουμε βέβαια να ομολογήσουμε πως ο Ντικ ανέκαθεν ήταν παίκτης ρυθμού και ψυχολογίας, οπότε η χρησιμοποίησή του για μικρά χρονικά διαστήματα δυσχέραινε την όλη κατάσταση.. Επιπλέον, είχε «φωτογραφηθεί» από την Κουρούνα μετά τον αποκλεισμό από την Παρτιζάν ότι την είχε πει στον Ομπράντοβιτς και έκτοτε μπήκε στο «ψυγείο».. Στο τελευταίο τεύχος του allstar basket γράφτηκε ξεκάθαρα ότι θα αποτελέσει παρελθόν..

Τσαρτσαρής. Με αρκετά σκαμπανεβάσματα, καθώς είχε και την τραυματισμό στα μέσα της χρονιάς. Φετινά του highlight: ο τελικός του Κυπέλλου, το εκτός έδρας ματς με την Μπαρτσελόνα και τα εντός έδρας παιχνίδια των τελικών. Έτσι όπως έπαιζε ο φετινός Παναθηναϊκός (χωρίς «τριάρι») αποδείχθηκε πολυτιμότερος από ποτέ..

Διαμαντίδης. Αρκετές φορές έδειχνε «σκασμένος» και «μπερδεμένος», όμως εκεί που χρειάστηκε ήταν παρών.. Επειδή του κάνουμε κριτική για να γίνει ακόμα καλύτερος, θα επαναλάβουμε δυο πράγματα: 1) πρέπει να απειλεί το καλάθι στις διεισδύσεις του και 2) να μουρμουράει λιγότερο στους διαιτητές.. Πάντα θα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του Παναθηναϊκού..

Ουίνστον. Φάνηκε «λίγος» για τον Παναθηναϊκό (αυτά που έκανε στην κανονική περίοδο στο ΣΕΦ φυσικά και δεν γίνονται κάθε μέρα). Είχε και το «φάντασμα» του Σισκάουσκας μονίμως από πάνω του.. Αν φταίει κάποιος όμως, είναι αυτος που τον έφερε.. Κάτι μας λέει όμως πως θα μείνει..

Τομάσεβιτς. «Ωσεί παρόν» λόγω του τραυματισμού του στη μέση.. Και σε αυτήν την περίπτωση φταίει αυτός που (με τα δεδομένα προβλήματα τραυματισμών που έχει) τον ανανέωσε πέρισυ για δύο ακόμα χρόνια.. Το μπάσκετ το ξέρει όσο λίγοι, αλλά είναι σε θέση να βγάλει και άλλη χρονιά, έστω και υγιής; Ερωτηματικό..

Γιασικεβίτσιους. Γράφτηκαν πάρα πολλά φέτος γι’αυτόν.. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι ευτυχία να έχεις τέτοιους παίκτες στην ομάδα σου, αρκεί βεβαίως να μπορείς να τους αξιοποιήσεις.. Και σε καμμία περίπτωση δεν αφήνεις τέτοιους παίκτες να φύγουν.. Ισχύει και εδώ η δεύτερη παρατήρηση που ειπώθηκε και για τον Διαμαντίδη.. Στα δύσκολα έδειξε αυτό που περιμέναμε..

Πρκάτσιν. Ποτέ στο παρελθόν παίκτης, ο οποίος αποκτήθηκε στα μέσα της χρονιάς δεν προσέφερε ιδιαίτερα. Το ίδιο συνέβη και τώρα.. Περίπτωση Ζιζιτς.

Ομπράντοβιτς. Οι εμμονές πληρώνονται ακριβά και ελπίζουμε να το κατάλαβε φέτος αυτό ο «Ζοτς»..  Έχει ξανασυμβεί πάντως να γίνουν λάθος κινήσεις ύστερα από την κατάκτηση Ευρωπαϊκού τίτλου.. Μιλώντας επί προσωπικού, επειδή δεν έχω τυφλή εμπιστοσύνη σε κανέναν, περιμένω με ανυπομονησία να δώ τι κινήσεις θα γίνουν, ώστε να τοποθετηθώ αναλόγως.. Τα πρώτα δείγματα (βλ. Πέκοβιτς) είναι θετικά.. Άλλωστε, έχουν να γραφτούν πολλά..

P.S. Για Εθνική, Λάζο, Παπαδογιάννη κλπ. θα τα πούμε τις επόμενες ημέρες..

..για 29η φορά στην ιστορία του και 6η συνεχόμενη αναδείχθηκε ο παναθηναϊκός μετά την επικράτηση του επί του Ολυμπιακού στον 5ο τελικό με 90-76.. Σε γενικές γραμμές το παιχνίδι ήταν ελεγχόμενο από την αρχή (+10 με το καλημέρα), όμως ο Ολυμπιακός έμενε μέσα στο ματς εξ’αιτίας της γνώριμης ασθένειας του φετινού Παναθηναϊκού και χάρη σε αρκετά «σκοτωμένα» σουτ τον Γκριρ, Γουντς, Μπουρούση και Μπλάκνει. Από το πρώτο ημίχρονο ήδη η δικιά μας πολυφωνία στο σκοράρισμα σε αντίθεση με το δίπολο των δυο Αμερικάνων του Ολυμπιακού έλεγε πολλά, αν υπολογίσουμε και την ελάχιστη φθορά που μας έκαναν οι ψηλοί των «ερυθρολεύκων».. O Διαμαντίδης έκανε απίστευτο παιχνίδι, ο Μπατίστ ξύπνησε την κατάλληλη ώρα, και ο Τσαρτσαρής πρόσφερε υπερπολύτιμες λύσεις (εν αντιθέση με τον ξυπνητζή Πρίντεζη που εξαφανίστηκε..) Οι Γιασικεβίτσιους και Σπανούλης είχαν θετικότατο πρόσημο, οι Χατζηβρέττας και Ουίνστον το πάλεψαν και ο Περπέρογλου με το τρίποντο στη λήξη του ημιχρόνου μας έκανε να θυμηθούμε τον Σισκάουσκας.. Κατα τ’άλλα, για άλλη μια φορά η καφρίλα αποδείχθηκε ανίκητη.. Ο χώρος πίσω από τον πάγκο των φιλοξενούμενων θύμισε το apllication του Facebook «An pas periptero pare mou kati», ενώ μετά από τη λήξη του αγώνα κάτι τύποι βούτηξαν μία από τις γνωστές πολυτελείς πολυθρόνες(!!) Πλιάτσικο..

P.S.1 Ο Βασιλόπουλος έκανε απόσβεση του νέου του συμβολαίου στα play-off.. Έκανε μεγάλα παιχνίδια στους τελικούς ο μελλοντικός αρχηγός..

P.S.2 Φιέστα «από τα παλιά» με Γιάννη Ζουγανέλη θα παίξει;

P.S.3 Αφιερωμένο εξαιρετικά στον προπονητή της Εθνικής μας ομάδας.. Τι νομίζετε, μόνο ο abelokipoi θα στέλνει videoclip από το Dailymotion;

P.S.4 Αφού κοπάσουν οι πανηγυρισμοί από το 4ο συνεχόμενο νταμπλ θα παίξει ατομική κριτική των παικτών και του προπονητή για τη φετινή χρονιά σε νέο post.. 

..για να σηκώσει το Πρωτάθλημα μέσα στο ΣΕΦ έχασε ο Παναθηναϊκός, καθώς ηττήθηκε στο τέλος με 59-57 σ’ένα ματς κακοποίηση του αθλήματος.. Το παιχνίδι στα πρώτα τρια δεκάλεπτα θύμισε αρκετά τον 2ο τελικό. Αργή κυκλοφορία απέναντι στην κλασική πλέον ζώνη του Γιαννάκη, πάλι άστοχα τρίποντα και ελάχιστη απειλη «εκ των έσω». Από τα μέσα του 4ου δεκαλέπτου όμως και μετά, τα συνεχόμενα εύστοχα τρίποντα του Γιασικεβίτσιους γύρισαν το ματς, την ώρα που οι «ερυθρόλευκοι» έδειχναν (και ήταν αγχωμένοι). 1′ και 40″ πριν από το τέλος ο Διαμαντίδης (που μέχρι τότε είχε 2/11 τρίποντα) ευστόχησε από τα 6,25 και μας έδωσε το προβάρδισμα με 55-57, δυστυχώς όμως δεν καταφέραμε να το διατηρήσουμε. Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε 6″ πριν τη λήξη (και ενώ χάναμε με 58-57) όταν η μπάλα κατέληξε στον αμαρκάριστο Σπανούλη (ο οποίος ήταν ίσως ο μοναδικός διακριθέντας του κάκιστου 1ου ημιχρόνου) στην κορυφή, ο οποίος όμως έκανε airball.. Πλέον πάμε την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ για τον 5ο τελικό, με εισητήρια 100-0.. Το παιχνίδι διεκόπηκε για περίπου μια ώρα όταν -μεταξύ άλλων- ένα καπνογόνο έπεσε στον πάγκο μας και ένα καραφάκι ούζο χτύπησε στην κοιλιά τον Κουκουλεκίδη.. Αρχικά, οι διαιτητές ζήτησαν εκκένωση του γηπέδου εντός μισής ώρας για να συνεχιστεί το παιχνίδι, όμως τελικά άλλαξαν γνώμη, αφού η Αστυνομία δήλωσε ότι δεν προλάβαινε να αδειάσει το γήπεδο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Αστείο ακούγεται.. Δεν χρειάζεται να πω ότι δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε αντίστοιχα καφριλίκα την Τετάρτη..

P.S.1 H μονόπατη (και προβλέψιμη) αντιμετώπιση της ζώνης συνεχίζει να προβληματίζει, πλέον προσευχόμαστε να μπουν τα σουτ (και ο Γιαννάκης προσεύχεται το αντίθετο..) Εξίσου έντονα μας προβληματίζει και η αγωνιστική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Μπατίστ.. Wake up Mike!!

P.S.2 Ωραίο το αστειάκι του Σιγάλα: «Όταν έπαιζα εγώ στον Ολυμπιακό δεν γινόντουσαν αυτά και δεν είχε διακοπεί ποτέ παιχνίδι». Ειδικά ο 5ος τελικός με τον ΠΑΟΚ το 1994 δεν διεκόπη ποτέ..

« Προηγούμενη σελίδα