Ιανουαρίου 2009


Ιδανικό ξεκίνημα στο top16 απόψε για τον Παναθηναϊκό.. Όχι μόνο διότι το τελικό σκορ είναι μια καλή «καβάτζα» για πιθανές ισοβαθμίες (ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται), αλλά γιατί pekoigoδείξαμε αγωνιστική ταυτότητα (κυρίως στο 2ο ημίχρονο). Δείξαμε την άμυνα που «πνίγει» τον αντίπαλο (και όχι την άμυνα «παιδική χαρά» του πρώτου ημιχρόνου και δείξαμε επιθετικό προσανατολισμό (με τροφοδοσία του Πέκοβιτς και χωρίς  πολλούς ηρωϊσμούς των περιφερειακών μας). Μπορεί στο 1ο ημίχρονο η ευστοχία της Παρτιζάν στα τρίποντα να ήταν εξωπραγματική, αλλά βοήθησαν σ’αυτό και οι αντιδράσεις της άμυνάς μας. Ο Πέκοβιτς επέστρεψε μετά από καιρό στις προ «απότομης προσγείωσης στο πόδι του Αγαδάκου» εμφανίσεις του, ο Σπανούλης απέφυγε τις επιπολαιότητες κάνοντας ακριβώς αυτά που έπρεπε και ο Διαμαντίδης ήταν αυτός που ξέρουμε στην αμυντική λειτουργία.. Φώτσης, Περπέρογλου θετικοί, Νίκολας χωρίς ψυχολογία, Γιασικεβίτσιους αψυχολόγητος, Κετσμαν αχρείαστα φάουλ.. Νομίζω πως σχεδόν κανείς δεν περίεμενε «εικοσάρα» σε μια ομάδα η οποία παραδοσιακά μας δυσκολεύει στον μέγιστο βαθμό, σε συνδυασμό και με την εικόνα που δείχναμε τον τελευταίο καιρό. Η συνέχεια είναι σίγουρα δύσκολη, καθώς η Μάλαγα δεν αστειεύεται (όπως έδειξε και μέσα στη Ρώμη), ειδικά μέσα στην έδρα της. Προφανώς και δεν είναι καιρός για υπερβολές και πανηγύρια, αλλά σε πρώτη φάση κάτι δείχνει να κινείται..

Απ’ότι φαίνεται ο Γιόνας Καζλάουσκας θα είναι ο διάδοχος του Παναγιώτη Γιαννάκη στον πάγκο της Εθνικής μας Ομάδας. Οι σχετικές πληροφορίες κάνουν λόγο για part-time συμβόλαιο διάρκειας δυο ετών. Όπως γράφτηκε, βοηθός του Λιθουανού θα είναι ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και team manager ο Σταύρος Ελληνιάδης.. Η άποψή μας είναι ότι τα βασικά χαρακτηριστικά του προπονητή ενός αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος (που καλείται να κοουτσάρει μια ομάδα για κάποιους μήνες το καλοκαίρι) διαφέρουν από αυτά ενός προπονητή που πρέπει να συνεργαστεί με έναν όμιλο παικτών για έναν ολόκληρο χρόνο. Στην περίπτωση ταλαντούχων Εθνικών Ομάδων (όπως η δικιά μας) ο προπονητής πρέπει να αφήνει να ξεδιπλώνεται το ταλέντο των παικτών, παρά να το ευνουχίζει.. Επίσης, οι μακροσκελείς και επίπονες καλοκαιρινές προετοιμασίες των Εθνικών Ομάδων τελικά μάλλον ζημιώνουν τους συλλόγους κατά τη διάρκεια της χρονιάς.. Συνεπώς, θα θέλαμε περισσότερο ελεύθερο παιχνίδι από την Εθνική μας (ώστε να ξεχαρμανιάσουμε από αυτά που είδαμε κυρίως τα δυο τελευταία καλοκαίρια) και όχι μαστίγιο και καρότο και προετοιμασία αλά «Βασική Εκπαίδευση Καταδρομέων στο Μεγάλο Πεύκο».. Με βάση αυτά τα στοιχεία, η ενδεχόμενη πρόσληψη του Λιθουανού σε πρώτη ματιά δείχνει θετική, ενώ η ενδεχόμενη πρόσληψη του Ελληνιάδη ήρθε μάλλον ετεροχρονισμένα, καθώς ο «γίγαντας Σταύρος» θα ήταν ιδανικός ως το «κόκκινο πανί» για τους γηπεδούχους στο προ διετίας Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας.. Άλλωστε τον ξέρει καλά τον ρόλο..

jonas

P.S.1 Ο Κογκαλίδης εξέφρασε τις ενστάσεις του σε ένα πληθωρικό (όπως πάντα) άρθρο. Σίγουρα ο και Λιθουανός έχει τα μειονεκτήματά του, («κοιμότανε στον πάγκο» γράφει χαρακτηριστικά ο Κόγκας στο εν λόγο κείμενo). Μεταξύ μας, oύτε ο Γιαννάκης έχει και τα καλύτερα ρεφλέξ (βλ. έγκαιρη λήψη time out κλπ.), το ίδιο και άλλοι προπονητές, οπότε..

P.S.2 Όταν λέμε «να ξεδιπλώνεται το ταλέντο των παικτών» δεν εννοούμε καουμποϊλίκια..

P.S.3 Μα καλα, εκεί στον Ολυμπιακό δεν βλέπουν τι τραβάμε στην περιφέρειά μας με την κατανομή των ρόλων; Κάτι μας λέει πως τελικά το μάρμαρο της έλευσης του Πάργκο θα το πληρώσει ο πιο σταθερός τους παίκτης, βλ. Χαλπερίν..

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή η ΚΑΕ Παναθηναϊκός έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα της.. Τυχερός της υπόθεσης ο Ντρου Νίκολας, στον οποίο έπεσε το φλουρί και μαζί 5.000 €. Ευχόμαστε αυτή η κατάκτηση του φλουριού να του φέρει γούρι, μήπως και συνέλθει αγωνιστικά.. Αν θυμόμαστε καλά, το φλουρί πρόπερσυ είχε πέσει στον Τόνι Ντελκ, για τον οποίο έκτοτε η χρονιά πήγε μια χαρά εξωαγωνιστικά..

flouri

Για να σοβαρευτούμε, μιλάμε για έναν παίκτη που τη σεζόν 2005-06 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Ευρωλίγκα, φορώντας τη φανέλα της Μπένετον Τρεβίζο. Την ίδια χρονιά είχε κατακτήσει το Πρωτάθλημα στην Ιταλία (με συμπαίκτη τότε και MVP των play-off τον Σισκάουσκας), ενώ την προηγούμενη χρονιά είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ στο Ιταλικό Πρωτάθλημα.. Με πολύ απλά λόγια, αν δεν μπορεί να δημιουργηθεί ένας στοιχειώδης επιθετικός ρόλος για έναν παίκτη γεννημένο σκόρερ (και με θητεία σε ανταγωνιστικές ομάδες της Ευρωλίγκας) και θέλουμε να τον μετατρέψουμε σε νέο Χατζηβρέττα, τότε τι να πούμε; Ειδάλλως, ας μην τον έπαιρναν..

P.S. Επίσης, στην κοπή της πίτας το 2006, είχε εμφανιστεί ο Θανάσης και αντί για φλουρί εμφάνισε το συμβόλαιο του (αλήστου μνήμης) Μπράντον Χάντερ..

Ένα από τα πιο γνωστά κλισέ στον αθλητισμό είναι αυτό που λέει ότι «το αποτέλεσμα μετράει» και με βάση αυτό ο Παναθηναϊκός για μια ακόμα φορά βρίσκεται στον τελικό του κυπέλου επικρατώντας 76-72 του Αμαρουσίου στο κλειστό του Αγ. Θωμά μετά από παράταση.
Αφήνωντας όμως τα κλισέ στην άκρη και μένοντας στην ουσία, η χτεσινή εμφάνιση, παρά τη νίκη σε μια δύσκολη έδρα, προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα αναπάντητων ερωτημάτων και αμφισβήτησης του αξιόμαχου της φετινής ομάδας. Το Μαρούσι είναι μια δυνατή ομάδα κι ένας αντίπαλος που ειδικά μέσα στην έδρα του μπορεί να κάνει τη ζημιά κι αυτό φάνηκε και στο πρωτάθλημα, αλλά δεν υπάρχει φυσικά σύγκριση ανάμεσα στις δύο ομάδες ούτε σε ρόστερ ούτε σε εμπειρία. Ο Παναθηναϊκός θεωρητικά εχτές θα έπρεπε να έχει το μέγιστο δυνατό κίνητρο για τη νίκη και να μπει στο γήπεδο προκειμένου να καθαρίσει το παιχνίδι από νωρίς. Αντ’αυτού όμως είμασταν για μια ακόμα φορά στο ίδιο έργο θεατές…

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε το παιχνίδι δείχνοντας μια αποφασιστικότητα, αλλά με αδικαιολόγητη για το επίπεδό του και την εμπειρία του νευρικότητα. Πολύ σωστά επέλεξε να χτυπήσει από μέσα προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την διαφορά ποιότητα ανάμεσα στους δικούς του ψηλούς και αυτούς του Αμαρουσίου. Όμως έχοντας την ίδια στιγμή στην πεντάδα τον αδύναμο κρίκο που κλέγεται Κέτσμαν έδωσε τη δυνατότητα στον Στίβενσον να σουτάρει ελεύθερα τρίποντα και να ευστοχήσει. Μ’αυτά και μ’αυτά βρεθήκαμε γρήγορα στο -10 χωρίς να καταλάβουμε πως… Σε κάθε περίπτωση πάντως ήταν εμφανές από την αρχή ότι το παιχνίδι θα κρινόταν στην άμυνα. Ο Παναθηναϊκός δεν πανικοβάλλεται και συνεχίζει στο πλάνο του inside game ενώ το Μαρούσι συνεχίζει να ψάχνει κατά πρώτο λόγο το τρίποντο και κατά δεύτερο λόγο ένα καλό p’n’r.

Περπέ από το καπέλο
Κάπου εκεί ο Ομπράντοβιτς δοκιμάζει τη λύση Περπέρογλου. Τον ρίχνει στο γήπεδο με σαφή εντολή να κατέβει χαμηλά απέναντι στον Χόφ. Η κίνηση του βγαίνει, ο Μαρκόπουλος ψιλοκοιμάται για κανά 3λεπτο και ο Παναθηναϊκός γρήγορα κλείνει την διαφορά και ισοφαρίζει.

Ανεξήγητα φαινόμενα
Και πάνω που δείχνει ο Παναθηναϊκός να πατάει γερά και αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι θα πάρει κεφάλι και θα καθαρίσει το παιχνίδι, αρχίζουν τα ανεξήγητα… Ο Μπατίστ που στο ενδιάμεσο έχει πάρει την θέση του Πέκοβιτς αναλώνεται σε κάτι ανούσια σκριν στην κορυφή χωρίς ρολάρισμα, ο Περπέρογλου προδίδεται από το μακρινό του σουτ απέναντι στον βαρύτερο Καϊμακόγλου, το inside game εξαφανίζεται εντελώς (με Σπανούλη στον άσσο), αρχίζουν τα λάθη και με κάποια απανωτά τρίποντα το Μαρούσι έφτασε στο +11 κάπου στην αρχή του τρίτου δεκαλέπτου. Έτσι απλά…

Ο Σπανούλης πήρε τ’όπλο του
Το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά και αυτό γιατί ο Παναθηναϊκός είχε αποπροσανατολιστεί. Ο Νίκολας ήταν αλλού, ο Διαμαντίδης είχε ζαλιστεί από τον Κις, ο Μπατίστ ήταν μακριά από την ρακέτα, τα σουτ δεν έμπαιναν με τίποτα και κυρίως το Μαρούσι είχε την ψυχολογία με το μέρος του. Τότε ο Ομπράντοβιτς σε μια ασυνήθιστη γι’αυτόν κίνηση (μήπως κίνηση απελπισίας; ) αλλάζει την άμυνα σε ζώνη. Το Μαρούσι πελαγώνει, ο Παναθηναϊκός βγάζει κάποιους αιφνιδιασμούς το παιχνίδι γυρνάει και πάλι και ο Σπανούλης αποφασίζει να πάρει τη μπάλα αγκαζέ και την ομάδα στις πλάτες του. Ευτυχώς του βγαίνει και με μια μικρή βοήθεια παό τον Μπατίστ που μόλις έπιασε τη μπάλα μέσα στη ρακέτα πήρε δύο συνεχόμενα γκολ-φάουλ φέρνουν το παιχνίδι στα ίσα και στην παράταση στην οποία ο Παναθηναϊκός πήρε και τη νίκη.

Σημεία-κλειδιά του ματς
Το χτεσινό παιχνίδι χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης γιατί είχε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για τον Παναθηναϊκό:
α) Ήταν κρίσιμο νοκ αουτ παιχνίδι που έδινε πρόκριση σε τελικό και
β) Ήταν στην έδρα που λίγες μέρες πριν είχε ηττηθεί άνετα και καθαρά
γ) Έπαιζε με μια ομάδα που τον ήξερε καλά και θα έπρεπε να την ξέρει κι αυτός

Τί ανησυχητικά έδειξε λοιπόν ο Παναθηναϊκός;
α) Άγχος και νευρικότητα. Σαν οι παίχτες να μην πιστεύουν ιδιαίτερα στις ικανότητές τους.
β) Απαράδεκτη αστοχία σε ελεύθερα σουτ και βολές. Δεν ξέρω αν είναι δείγμα άγχους (ανεπίτρεπτο για τόσο έμπειρους παίχτες) ή έλλειψη προπόνησης (το πιο πιθανό)
γ) Κακό σκάουτινγκ. Ώρες ώρες το Μαρούσι έδεινε την εντύπωση του άλυτου γρίφου. Πόσες φορές πρέπει να παίξει κάποιος με τον Μαυροκεφαλίδη για να μάθει ότι δεν έχει νόημα να τον σπρώχνει χαμηλά όταν βρίσκεται στα 3 μέτρα από το καλάθι γιατί θα φάει χουκ πάνω απο κεφάλι του;
δ) Έλλειψη συγκέντρωσης. Μπορεί τα λάθη στο πρώτο ημίχρονο να ήταν λίγα αλλά ο Παναθηναϊκός έδειχνε να χάνει τον προσανατολισμό του μέσα στο παιχνίδι και να μην μπορεί να ακολουθήσει το σαφές πλάνο που είχε από την αρχή (παιχνίδι από μέσα και δυνατή περιφερειακή άμυνα).

Τα θετικά από το χτεσινό παιχνίδι…
α) Ο Περπέρογλου μετά από πολύ καιρό πήρε πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο.
β) Ο Σπανούλης έκανε πάλι τα γνωστά καουμποϊλίκια, ευτυχώς αυτή τη φορά βγήκανε.
γ) Το πάθος του Σάρας αν και ιδιαίτερα άτολμος εχτες.

Τα αρνητικά…
α) Πολλά άστοχα σουτ και πολλές άστοχες βολές. Ειδικά οι βολές έχουν γίνει ταφόπλακα αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια, μην γίνουν και φέτος.
β) Για μια ακόμα φορά ο Φώτσης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Αστοχία στο σουτ αλλά κυρίως έλλειψη αποφασιστικότητας κοντά στο καλάθι.
γ) Ντεφορμέ Διαμαντίδης. Πότε θα ξεκουραστεί αυτός;

Κλέινοντας να αναφέρω ότι κατ’εμέ το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει ένα μόνο χτυπητό αδύναμο σημείο στο οποίο αν επικεντρωνόταν στην προπόνηση θα μπορούσε να ανεβάσει το παιχνίδι του ένα επίπεδο πάνω. Αυτό που συμβαίνει είναι από παιχνίδι σε παιχνίδι να υστερεί σε διαφορετικά σημεία, ανάλογα με τον αντίπαλο, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να βελτιώσει το σύνολο του παιχνιδιού του. Κι αυτό όπως καταλαβαίνουν όλοι δεν είναι τόσο εύκολο να γίνει στα μέσα της χρονιάς…

Υπό άλλες συνθήκες θα γράφαμε για την αυριανή κλήρωση.. Αλλά με την εικόνα που παρουσιάζουμε το τελευταίο χρονικό διάστημα, ειλικρινά το τελευταίο πράγμα που μας απασχολεί είναι με ποιές ομάδες θα κληρωθούμε αύριο.. Γιατί πολύ απλά, έτσι όπως παίζουμε αυτή τη στιγμή δεν κερδίζουμε εκτός ούτε την Άλμπα.. Έχουμε βαρεθεί να διαβάζουμε ότι ο Ομπράντοβιτς: «έχει κατακτήσει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει, να λέει ότι θέλει, να αποφασίζει ότι θέλει».. Δυστυχώς, με αυτή την λογική, η οποία άρχισε να επικρατεί μετά το 2002, κάναμε τρία χρόνια να ξαναπάμε σε final four (αφού πρώτα μαζέψαμε μπόλικες Ευρωπαϊκές σφαλιάρες) και πέντε χρόνια να ξαναπάρουμε την Ευρωλίγκα (και ενώ στην Ελλάδα μέχρι το 2007 βγαίναμε πρώτοι ελλείψοι δεύτερου..) Και για να προλάβουμε τυχόν παρερμηνείες, κανείς δεν λέει να παίρνουμε κάθε χρόνο αήττητοι την Ευρωλίγκα.. Μια ομάδα όμως όπως ο Παναθηναϊκός (με το status: οι προέδροι ικανοποιούν κάθε -μα κάθε- επιθυμία του προπονητή) οφείλει κάθε χρόνο να δίνει το παρόν στο final-four ή έστω να χάνει την πρόκριση στις λεπτομέρειες. Το δυσάρεστο φέτος είναι ότι εκτός από κάποιους παίκτες αμφιλεγόμενης αξίας για το επίπεδο του Παναθηναϊκού (βλ. Κετσμαν, Σάκοτα) έγιναν και σοβαρές μεταγραφικές κινήσεις (όπως ο Πέκοβιτς και ο Νίκολας). Συνεπώς, το μπαλάκι πέφτει στον προπονητή που τους επέλεξε και ο οποίος καλείται να τους αξιοποιήσει κατάλληλα. Αν δεν μπορεί να το κάνει, είναι καθαρά δικό του το πρόβλημα.. Δεν γίνεται μονίμως να φταίνε οι παίκτες οι οποίοι «δεν κατανοούν αυτά που τους  ζητάει ο προπονητής».. Έλεος δηλαδή.. Δυστυχώς μέχρι στιγμής δείχνουμε να μην μαθαίνουμε καθόλου από τα λάθη μας..

thanasaras

Όπως και να’χει, τα γκρουπ δυναμικότητας είναι τα εξής:

1ο γκρουπ: Μάλαγα, Μπαρτσελόνα, Ταού, ΤΣΣΚΑ 

2ο γκρουπ: Ολυμπιακός, Σιένα, Ρόμα, Ρεάλ

3ο γκρουπ: Μακάμπι, Παναθηναϊκός, Φενέρ/Ούλκερ, Μιλάνο

4ο γκρουπ: Τσιμπόνα, Πρόκομ, Άλμπα, Παρτιζάν

ενώ η λίστα με τα «πιθανά» γκρουπ βρίσκεται στο link..

P.S.1 Γράφτηκε επίσης ότι ενδιαφερόμαστε για τον Μιλένκο Τέπιτς.. Ξεπερνώντας το τυχαίο γεγονός ότι εντελώς συμπτωματικά είναι Σέρβος, ας υποθέσουμε ότι εν τέλει τον αποκτάμε.. Πρώτον: όσο καλός παίκτης και να είναι ο συγκεκριμένος, πιστεύει κανείς ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας επιπλέον περιφερειακός; Και δεύτερον: ποιός παίκτης που ήρθε στα μέσα μιας χρονιάς, μας βοήθησε επί της ουσίας; Πάντως, χθες ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς δήλωσε: «Δεν σκέφτομαι ν’αλλάξουμε κάποιον παίκτη.» Από τις δηλώσεις του, αυτές που συγκρατήσαμε ήταν οι εξής: «Αν έχεις τέτοια διαφορά, δεν την καλύπτεις» και «Δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε αμέσως πρόσωπο». Σε ότι αφορά την πρώτη δήλωση: δηλαδή δεν μπορούμε να γυρίσουμε διαφορά 13 πόντων κόντρα στο Μαρούσι μέσα σ’ένα ημίχρονο; Συγγνώμη, αλλά έτσι δεν πάμε πουθενά.. Και σε ότι αφορά την δεύτερη: Το top16 ξεκινάει σύντομα, δεν θα περιμένει ο Μπερτομέου να φορμαριστούμε εμείς.. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός, αλλά αυτά μου βγαίνουν.. Δεν μπορώ να βλέπω να χαρίζουμε την πρωτιά σε έναν ανύπαρκτο Ολυμπιακό και εμείς να μην εμπνέουμε καμμία απολύτως εμπιστοσύνη..

P.S.2 Συν τοις άλλοις, του μαυρίσανε και την ονομαστική εορτή του προέδρου..

Ήταν η τελευταία σχετικά «ανώδυνη» ήττα», αλλά ο τρόπος που ήρθε ήταν ανησυχητικός σε ότι αφορά τις (παρόμοιας δυσκολίας) αναμετρήσεις που θ’ακολουθήσουν για το top16. Τα πράγματα είναι απλά:  η περιφερειακή μας άμυνα ήταν κάκιστη για άλλη μια φορά, τα επιθετικά ριμπάουντ πονέσανε περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι και η ψυχραιμία στα τελευταία δυο λεπτά πήγε περίπατο.. Τα 27 λάθη δε είναι πάρα πολλά.. Ειδικά η λάθος επαναφορά μεταξύ των Σπανούλη και Διαμαντίδη στο τελευταίο λεπτό μου θύμισε μια αντίστοιχης κρισιμότητας φάση στα play-off του 2006 στον αγώνα που είχαμε δώσει στη Βιτόρια (εντελώς συμπτωματικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές..)  Η πλάκα της υπόθεσης ήταν ότι κανά πεντάλεπτο πριν το τέλος η Σιένα έδειχνε πελαγωμένη, κάνοντας αβιάστα λάθη, ενώ δυόμιση λεπτά πριν τη λήξη ήμασταν στο +5.. Και όμως χάσαμε.. Τελικά ο συγκινητικός Μπατίστ και ο εξαιρετικός Γιασικεβίτσιους του β’ ημιχρόνου δεν φτάνουν για να κερδίσεις στη Σιένα.. Χειρότεροι όλων οι Φώτσης και Τσαρτσαρής.. Επίσης, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, οι προ ενός μηνός αναφορές του Ομπράντοβιτς σχετικά με τη διαιτησία στην Ευρωλίγκα δεν είχαν απολύτως κανένα αποτέλεσμα.. Η άποψή μας είναι ότι αν έχεις καλύτερη ομάδα θα κερδίσεις, ανεξαρτήτως διαιτησίας, εκτός και αν γίνουν εγκλήματα (τα οποία δεν έγιναν σε καμμία περίπτωση χθες). Έπαιξαν επιστημονικά έδρα, η «εξολόθρευση» του Πέκοβιτς με τα επιθετικά φάουλ μας θύμισε σε μεγάλο βαθμό την αντίστοιχη «εξολόθρευση» στον 3ο αγώνα των περισυνών play-off μεταξύ Ταού και Παρτιζάν, αλλά και πάλι μπορούσαμε να κερδίσουμε.. Οπότε..

mps9

P.S.1 Τι έγινε χθες στο Ισραήλ; Ο «ταβερνιάρης» Γκέρσον κέρδισε κατα κράτος τον «προπονητή των επιτυχιών»;

P.S.2 Μάγκες, καλή χρονιά σε όλους. Ό,τι επιθυμεί ο καθένας να το αποκτήσει..