Ιουλίου 2009


Βρε, δεν θα πάρουμε λέμε!

Δεν μπόρεσε να αντισταθεί ο πρόεδρος! Πόσο να αντέξει άλλωστε βλέποντας την (έτσι κι αλλιώς αναμενόμενη) άκρατη μεταγραφολογία της εποχής να εκτοξέυεται τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τις επιτυχίες των Νέων και φυσικά το όνομα του Παναθηναϊκού να εμπλέκεται σε όλα τα επικοινωνιακά παιχνίδια (μέχρι και για τον Τσαλδάρη γράφτηκαν διάφορα); Εμφανίστηκε και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους: «Δεν ενδιαφερόμαστε για κανέναν παίκτη».

ΟΚ, ο ίδιος μπορεί να το λέει αλλά πώς να πείσεις τον αγχωμένο δημοσιογράφο που βρίσκεται στο κυνήγι για το πρωτοσέλιδο και τον πωρωμένο οπαδό που θέλει φρέσκο αίμα στην αρένα ότι εκτός από το να το λέει το εννοεί κιόλας και δεν το λέει για να αποπροσανατολίσει; Με δυο λόγια, μάλλον λάδι στην φωτιά έριξε…

ΥΓ. Μπορεί τα όσα γράφονται να μην μας ικανοποιούν αλλά αυτά τα άρθρα μας αρέσουν!

ΥΓ2. Ακόμα πιο πολύ όμως μας αρέσουν αυτά… Αφιέρωμα στον Στόγιαν Βράνκοβιτς

Ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον Χρυσό νεαρό;

Ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον χρυσό νεαρό;

Τα κατάφερε τελικά η Εθνική Νέων και κατέκτησε το χρυσό στην Ρόδο. Μπράβο στους παίχτες και το τεχνικό team (και ειδικά στον Τζώρτζη Δικαιουλάκο που δικαιολογεί με το παραπάνω την παρουσία του στο Hall of Fame 🙂 ). Τώρα πλέον, μετά και τον τελικό, μπορώ να πω ότι τα παιχνίδια της Εθνικής στο τουρνουά ήταν από αυτά που απολαμβάνεις το μπάσκετ. Ναι, αυτή η Εθνική μας άρεσε. Ελκυστικό μπάσκετ, γρήγορο, δομημένο, απλό, πατώντας επάνω στα βασικά χωρίς (ιδιαίτερες) αγωνιστικές φανφάρες και με τις λίγες που υπήρξαν να δικαιολογούνται από τον παρορμητισμό και τον ενθουσιασμό των νεαρών παιχτών. Με όπλο την επίθεση όταν το ματς πήγαινε καλά και την άμυνα όταν μπλοκάραμε, με ιδιαίτερο πάθος αλλά πάνω απ’όλα με ομαδικότητα και πνεύμα νικητή. Στοιχεία που υπήρχαν και στους παίχτες της Εθνικής Ανδρών σε όλες τις επιτυχίες της και που φαίνεται ότι έχουν περάσει σαν πρότυπο και στην επόμενη γενιά του ελληνικού μπάσκετ.

Για το παιχνίδι αλλά και το τουρνουά γενικότερα ήδη έχουν αρχίσει να γράφονται πολλά και τις επόμενες μέρες θα γραφτούν ακόμα περισσότερα. Και στο επίκεντρο θα είναι φυσικά οι παίχτες και το ενδιαφέρον που θα εκδηλώνουν για αυτούν διάφορες ομάδες.Ήδη πάντως ο Ασπρούλιας μέσω του Superbasket αφήνει να αιωρείται ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον MVP της διοργάνωσης, τον Κώστα Παπανικολάου. Για το αν είναι καλός και φερελπις ο Παπανικολάου νομίζω ούτε λόγος άλλωστε δεν βγήκε τυχαία καλύτερος νέος παίχτης της περσινής σεζόν στην Α1 (και με τέτοιο επώνυμο φυσικά δεν θα μπορούσε να μην ήταν 🙂 ). Το θέμα είναι αν χρειάζεται ο Παναθηναϊκός τον Παπανικολάου και κυρίως αν ο Παπανικολάου χρειάζεται τον Παναθηναϊκό. Προσωπική γνώμη ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και ειδικά από την στιγμή που παίζει σε ομάδα όπως ο Άρης που μπορεί να του δώσει αρκετά λεπτά συμμετοχής σε πολύ υψηλό επίπεδο και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, δεν υπάρχει κανένας λόγος να χαντακωθεί μέσα στον Γαλαξία του πράσινου ρόστερ. Το ιδανικό σενάριο αν όντως υπάρχει ενδιαφέρον από τον Παναθηναϊκό θα ήταν να αγοραστούν τα δικαιώματά του και να μείνει στον Άρη…

ΥΓ. Είναι πολύ σημανιτκό το να γίνονται τουρνουά αυτών των κατηγοριών στην Ελλάδα. Η έδρα παίζει πάντα ρόλο και σε αυτές τις ηλικίες που διαμορφώνονται προσωπικότητες (αγωνιστικά πάντα) είναι ιδιαίτερης σημασίας να υπάρχουν επιτυχίες.

ΥΓ2. Λίγο πριν το τέλος του τελικού ο Μπόγρης βάζει το τελευταίο του καλάθι και πανηγυρίζοντας πηγαίνει προς τον πάγκο δείχνοντας ιδιαίτερα επίμονα τα «μπαλάκια» του με τα δύο χέρια. Κανά τέταρτο αργότερα ένα πλάνο τον δείχνει με το κινητό στο αυτί ιδιαίτερα προσηλωμένο σε αυτό που άκουγε από την άλλη άκρη της γραμμής. Ελπίζουμε να ήταν ο Ιτούδης που θα του έλεγε ότι την επόμενη φορά που θα αντιδράσει έτσι, ειδικά σε Εθνικό δίκτυο, θα γυρίσει πίσω στον Ιλυσιακό. Πλέον είναι παίχτης του Παναθηναϊκού και πρέπει να συνηθίσει να συμπεριφέρεται ανάλογα…

ΥΓ3. Από τις λίγες φορές που οι παρεμβάσεις του Χατζηγεωργίου ήταν πετυχημένες. Ίσως του ταιριάζει καλύτερα ο ρόλος του σχολιαστή/ρεπόρτερ αγωνιστικού χώρου από αυτόν του πρώτου σχολιαστή. Αν δεν μας είχε ζαλίσει μετους Γάλλους που «δεν ξέρουν να παίξουν με τον χρόνο»… Εντάξει, δεν ξέρουν! Έχεις δίκιο! ΟΚ?

ΥΓ4. Προς κο Ιωάννου: Και τα τρίποντα στο παιχνίδι είναι! Σαν το δίποντο απλά μετράει ένας πόντος παραπάνω. Δεν είναι ανάγκη να κάνεις έτσι κάθε φορά που η μπάλα βρίσκει διχτάκι… Τα νεύρα μας! Μαρακανά το έκανες το Βενετόκλειο… Τρίποντοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο! Γκολ! Γκολ! Γκολ! Γκολ! Γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολ! Γ@%$ την σχολή Βερνίκου…

Το αλιεύσαμε από το νέο (υπό νέα ιδιοκτησία) Ball In Europe σε ‘αρθρο με τίτλο «Κακά νέα για την υπόλοιπη Ευρωλίγκα – Ο Παναθηναϊκός ανανέωσε με τον Γιασικεβίτσιους» και δεν θα μπορούσαμε να το αφήσουμε ασχολίαστο… Στην επίσημη σελίδα της Maccabi Tel Aviv υπάρχει poll με την ερώτηση «Ποιός είναι ο καλύτερος point guard που είχε ποτέ η Maccabi?». Οι υποψήφιοι είναι: Moti Aroesti (έπαιζε στην Macabi στα 80’s), Sarunas Jasikevicius,  Oded Kattash,  Ariel Mcdonald. Πρώτος μέχρι στιγμής ο Σάρας με 62%!

Το ότι ο Γιασικεβίτσιους είναι στην κορυφή δεν αποτελεί έκπληξη αλλά το ποσοστό που λαμβάνει είναι συντριπτικό και δείχνει τον απεριόριστο σεβασμό που διατηρούν οι οπαδοί της Maccabi στο πρόσωπο του μεγάλου Λιθουανού. Πώς να ξεχάσει άλλωστε κανείς δύο συνεχόμενα triple crown? Με προπονητή -για να μην ξεχνιόμαστε- τον Πίνι Γκέρσον, αγαπημένο ταβερνιάρη-προπονηταρά αυτού του blog…

Links
ballineurope.com -το άρθρο
maccabi.co.il- το poll

Κόουτς Μπι!

Κόουτς Μπι!

Επιτέλους ο κόουτς Μπαναότης τα κατάφερε! Χωρίς υπερβολές και με μικρές διορθωτικές κινήσεις (λεπτοχειρουργικές επεμβάσεις θα λέγαμε) έφτιαξε την ομάδα που θα πρωταγωνιστήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Σύμφωνα λοιπόν με ρεπορτάζ του Καβαλιεράτου στο superbasket.gr (http://www.superbasket.gr/?c=136&a=114806) ο Ολυμπιακός ολοκληρωσε το ρόστερ του για την νέα σαιζόν αφού αποσύρει το ενδιαφέρον του για τον Μακιντάιρ, τον τελευταίο παίχτη που είχε απομείνει στην μακριά λίστα του κοουτς Μπι.

Δεν ξέρω αν τελικά θα ισχύσει κάτι τέτοιο και ο ολυμπιακός θα μείνει με το υπάρχον ρόστερ (χλωμό πάντως γιατί όλο και κάποιον «DVD hero» θα φέρουν οι Αγγελόπουλοι από το ΝΒΑ) αλλά αν τελικά ισχύσει τότε θα μιλάμε για τον πλέον απερίγραπτο μεταγραφικό σχεδισμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ στις θέσεις των Γκριρ και Πρίντεζη ο Ολυμπιακός θα έχει αποκτήσει τους Μαυροκεφαλίδη, Γλυνιαδάκη και Κελάτι. Δηλαδή θα έχουν φύγει ένα γκαρντ και ένα τεσσάρι και θα έχουν έρθει δύο σέντερ και ένα δυαροτριάρι! Και μάλιστα σε μια ομάδα που έχει ήδη 4 σέντερ (Βούισιτς, Σχορτσανίτη, Μπουρούση, Έρτσεγκ). Α, ξέχασα, τον Έρτσεγκ θα τον κάνουν 4άρι!

Λίγο η συμμετοχή αρκετών παιχτών από την δευτεραθλήτρια κόσμου εθνική εφήβων, λίγο το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έχει πάντα ένα τουρνουά νέων καθώς είναι ουσιαστικά ο καθρέφτης του επιπέδου της εγχώριας παραγωγής, λίγο (έως πολύ) οι προσιτές ώρες και η τηλεοπτική μετάδοση, λίγο το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για κάποιους εκ των παιχτών, έχω κάτσει να δω κάποια παιχνίδια της Εθνικής ομάδας. Και έχω ικανοποιηθεί αρκετά ομολογώ. Το επίπεδο είναι αρκετά υψηλό και ειδικά η Ελληνική ομάδα δείχνει ιδιαίτερα δυνατή αλλά το κυριότερο πολύ «δεμένη» σαν σύνολο με ιδιαίτερα ταλαντούχους παίχτες που όμως έχουν συκγκεκριμένους ρόλους μέσα στο παιχνίδι και ανταποκρίνονται σωστά σε αυτούς (πράγμα που συνήθως λείπει από τους νεαρούς αθλητές) χαρακτηριστικό που δίνει στην ομάδα αν δεν της βγαίνει το επιθετικό παιχνίδι να διεκδικεί τα παιχνίδια να τα κερδίσει από την άμυνα. Ένα στυλ παιχνιδιού που ταιριάζει στις ελληνικές ομάδες…

Ειδική αναφορά φυσικά θα γίνει στον Μπόγρη που είναι το νέο απόκτημα του Παναθηναϊκού. Δείχνει πολύ καλά στοιχεία, δυνατός, αθλητικός, έξυπνος, με αντίληψη στην άμυνα, ιδιαίτερα στο μπλοκ και πολύ καλές κινήσεις στην επίθεση. Με δυο λόγια ιδιαίτερα εξελίξιμος. Επίσης καλές εντυπώσεις αφήνει και ο Κασελάκης που ακούγεται ότι είναι ο δέυτερος που ενδιαφέρει την ομάδα. Δυνατός, παθιασμένος με αξιόπιστο σουτ, ρίχνει και καμιά αγκωνιά στους Ισπανούς, στοιχείο που πάντα μετράει για  Έλληνα παίχτη.

Η πρώτη εικόνα της Εθνικής λοιπόν είναι πολύ καλή και δείχνει ότι όντως αξίζει για μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός να επενδύσει σε αυτούς τους αθλητές καθώς πολύ πιθανό ανάμεσά τους να βρίσκεται ο επόμενος Αλβέρτης ή ο επόμενος Διαμαντίδης.

Το ριπλέι του Κασελάκη
Ο Κασελάκης βάζει ένα α λα Ντέγιαν δίποντο από την γωνία με 180 μοίρες πίβοτ και φαίνεται να το αφιερώνει κάπου. Ενθουσιάζεται ο Ιωάννου και προβλέπει «θα δούμε σε ριπλέι την αφιέρωση». Ε, τι να κάνει και ο σκηνοθέτης, από το να φανεί ότι δεν έχει το ριπλέι το βγάζει στον αέρα και φαίνεται ο Κασελάκης να το αφιερώνει στον Ισπανικό πάγκο λέγοντας «πάρτε το στον κώλο!». Γειά σου ρε Ιωάννου!

Οι Λιθουανικές κόρνες
Ποτέ δεν άντεχα την φασαρία που κάνουν οι Λιθουανοί στο γήπεδο με τις κόρνες. το έθιμο αυτό αναβιώνει και στην ρόδο πλέον και ελπίζω να μην εξαπλωθεί και στην ενδοχώρα. Ευτυχώς στο ΟΑΚΑ δεν χρειάζονται κόρνες, υπάρχει η χορωδία του πέταλου 🙂

Ο κλασικός Χατζηγεωργίου
Αυτός ο Χ»γεωργίου δεν παλεύεται με τίποτα. Τέτοια δουλοπρέπεια πια; Τέσσερις φορές έδειξε η κάμερα τον Βασιλακόπουλο στο παιχνίδι με την Ιταλία, τέσσερις φωνές πετάχτηκε σαν ελατήριο να τον αποθεώσει. την τέταρτη φορά μάλιστα αφού επανέλαβε πόσο σημαντικός ειναι «ο πρόεδρος της FIBA Europe για το ευρωπαϊκό μπάσκετ» φρόντισε να μας μάθει και τι εστί FIBA: «για όσους δεν το γνωρίζουν η FIBA στο μπάσκετ είναι το αντίστοιχο της UEFA του ποδοσφαίρου» είπε και μείναμε κάγκελο. Πνίγηκε και ο Λημνιάτης από δίπλα… FIBA Eurocup όπως λέμε UEFA CHAMPIONS LEAGUE ε?

Λημνιάτης
Ο Λημνιάτης μου αρεσει σαν σχολιαστής. Κάποιες φορές μάλιστα με εντυπωσιάζει με τις παρεμβάσεις του. Χωρίς πολλά λόγια, ιδιαίτερα εύστοχος, δείχνει σα να «νιώθει» τι θέλει να μάθει ο τηλεθεατής και να του το δίνει.  Οι τοποθετήσεις του είναι σωστές, η αντίληψή του πολύ καλή, δίνει σωστά την απαραίτητη τεχνική ματιά στο τι γίνεται στο γήπεδο. Του ταιριάζει ο ρόλος…

Με μια ιδιαίτερα συναισθηματική ανακοίνωση ο Νίκος Χατζηβρέττας ενημέρωσε ότι δεν θα ανανεώσει την συνεργασία του με το τριφύλλι. Οι φήμες λένε για Άρη, μακάρι λέμε εμείς γιατί ο Νικόλας μπορεί να παίξει σε ψηλό επίπεδο. Θα ήταν κλισέ να γράψουμε για το ήθος, την μπασκετική του αξία, την εργατικότητά και τον χαρακτήρα του πρώην (πλέον) παίχτη του Παναθηναϊκού. Αυτά τα γνωρίζουν ακόμα και τα καρεκλάκια στο ΟΑΚΑ. Ο Χατζηβρέττας ήταν πάντα υπόδειγμα επαγγελματία μέσα και έξω από το γήπεδο. Κι ας αδικήθηκε και παραμερίστηκε αγωνιστικά… Αποδέχτηκε τον ρόλο του και έκανε ότι μπορούσε για το καλό της ομάδας. Προσωπική μου γνώμη όμως δεν άξιζε στον άνθρωπο αυτόν που ήρθε στον Παναθηναϊκό σαν ο πρώτος Έλληνας «πρώτος σκόρερ» της Α1 μετά τον Μεγάλο να καταλήξει σε ρόλο χαμάλη. Αδυναμία δική του να διεκδικήσει κάτι καλύτερο; Ξεροκεφαλιά του Ομπράντοβιτς; Και τα δύο; Δεν ξέρω… Αυτό που ξέρω είναι ότι παρ’ότι αυτός ο ρόλος του διασφάλισε θέση στο ρόστερ της ομάδας και κατέκτησε μαζί της τα πάντα, αγωνιστικά τον Νικόλα αποκλείεται να τον κάλυπτε. Γι’αυτό και την κάνει για αλλού αφήνοντας πίσω όχι μόνο την δυνατότητα για ένα εκόμα νταμπλ και ένα ακόμα Ευρωπαϊκό αλλά και την ευκαιρία να κλείσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό και να μπει στο πολύ κλειστό κλαμπ των ανθρώπων-συμβόλων του συλλόγου. Και τα αφήνει πίσω του για να κάνει αυτό που θέλει, να παίξει -επιτέλους- λίγο μπάσκετ! Άλλωστε μπορεί να έχει πατήσει τα 32 αλλά πρόκειται για αθλητή πολύ προπονημένο και με μηδενικές καταχρήσεις όλα αυτά τα χρόνια άρα εύκολα μπορέι να βγάλει 2-3 χρόνια μπάσκετ υψηλού επίπέδου ακόμα…

Καλή τύχη μάγκα!

ΥΓ. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις ήρθε η πρώτη διάψευση του Ομπράντοβιτς. Ελπίζουμε να μην ακολουθήσει και δεύτερη

Επόμενη σελίδα: »