Νοέμβριος 2009


Από το Φάληρο φεύγουμε...

Ένας απαράδεκτος Παναθηναϊκός ηττήθηκε σήμερα καθαρά  με 87-76 από έναν ανώτερο Ολυμπιακό. Οι λόγοι είναι απλοί:

Η ασφυκτική πίεση που έπρεπε να υπάρχει στα γκαρντ του Ολυμπιακού μεταφράστηκε σε 20 πόντους του Παπαλουκά με ελεύθερα τρίποντα και εύκολα drive. Απορώ για ποιο λόγο έπαιξε ο Καλάθης αφού δεν είχε εντολή να πιέσει…

Το να μην βρει ρυθμό ο Κλέιζα που έπρεπε να εξασφαλίσουμε μεταφράστηκε σε 4 συνεχόμενα καλάθια (3 τρίποντα) στην τελευταία περίοδο που ουσιαστικά μας τελείωσαν. Όσο ο Κλέιζα ήταν εκτός παιχνιδιού ο Παναθηναϊκός το πάλευε.

Οι βοήθειες που έπρεπε να δοθούν στις ατομικές ενέργειες του Τσίλντρες μεταφράστηκαν σε 19 πόντους του Αμερικανού με 3 καλάθι και φάουλ

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τα κάκιστα ποσοστά μας από το τρίποντο (ο Φώτσης παίζει πλέον σαν παλαίμαχος, αν δε μπορείς αγόρι μου πήγαινε στον Άρη, είτε την ομάδα είτε τον πλανήτη), την αδυναμία μας να παίξουμε από το ζωγραφιστό, τα αρκετά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ, τα πολλά λάθη μας και κυρίως την αδυναμία μας να τελειώσουμε τις «κρίσιμες» επιθέσεις (αυτές που θα μας έφερναν στην ισοπαλία ή θα προσπερνάγαμε) μας έριξαν εύκολα στο καναβάτσο.

Μόνοι διασωθέντες ο Σπανούλης που στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό είναι σταθερά υψηλή η απόδοσή του, ο Νίκολας που στο πρώτο ημίχρονο προσπάθησε να πάρει τον Παναθηναϊκό από το χέρι και ο Διαμαντίδης αν και ιδιαίτερα εκνευρισμένος. Από την άλλη ο Τσαρτσαρής δεν υπήρχε, ο Πέκοβιτς χρεωνόταν «εύκολα» τα φάουλ, ο Φώτσης… τα είπαμε, ο Καλάθης δεν είχε reason why στο παρκέ και ο Περπέρογλου έμεινε εκτός αποστολής (ναι, το ξέρω ότι έπαιξε αλλά έτσι όπως έπαιξε το «εκτός αποστολής» τον τιμά). Δεν βρέθηκε χρόνος για να παίξουν ο Βεργίνης, ο Γκόλεματς και ο Σερμαντίνι. Ειδικά για τον τελευταίο δεν καταλαβαίνω τον λόγο…

ΥΓ. Η τελική διαφορά των 11 πόντων δεν είναι τεράστια και σαφώς ο Παναθηναϊκός μπορεί να την ανατρέψει αλλά σίγουρα θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι καλύτερα.

ΥΓ2. Αποδεικνύεται, δυστυχώς, ότι χωρίς τον Γιασικεβίτσιους ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα τόσο προβλέψιμη που ξέρεις από τώρα τι θα κάνει στην επόμενη επίθεση. Ειδικά σήμερα ο Γιαννάκης έμοιαζε με μαέστρο των πάγκων καθώς ο Ομπράντοβιτς δεν του επιφύλαξε ΚΑΜΙΑ απολύτως έκπληξη.

ΥΓ3. Η μετάδοση ήταν τραγική. Η κάμερα ήταν σε λάθος γωνία με αποτέλεσμα να χάνεται η γενική εικόνα του γηπέδου ενώ ο Σκουντής έχει γεράσει πλέον και έχει αρχίσει να τα χάνει.

ΥΓ4. Έχω βαρεθεί να βλέπω τον Γιασικεβίτσιους με πολιτικά στον πάγκο και να μην μπορεί να πει κανείς πότε θα γυρίσει. Η υπόθεση βρωμάει ιδιαίτερα και έχει αρχίσει να δημιουργεί υποψίες.

Advertisements

Στο φάληρο ερχόμαστε...

Σε ένα πρωτάθλημα με μόλις 6 άντε 7 ενδιαφέρουσες αγωνιστικές αυτές που πάντα ξεχωρίζουν είναι εκείνες που φιλοξενούν Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό την ίδια ημέρα στο ίδιο γήπεδο. Τα κλασικά ντέρμπι, οι μητέρες των μαχών, οι μάχες των αιωνίων (προσθέστε όσα ακόμα κλισέ μπορείτε να σκεφτείτε), τα ματς που είναι πάνω απ’όλα, αυτά για τα οποία ζούνε οι παίχτες, εκεί που ξεχωρίζουν τα αγόρια από τους άντρες, αυτά που αναδεικνύουν τις μεγάλες προσωπικότητες, εκεί που γαλουχούνται οι επόμενοι μεγάλοι αστέρες  αυτά που…, εκεί που…, προσθέστε ότι άλλο λόγιο δημοσιογραφικό ευφυολόγημα σας έρχεται στο νου και ελάτε να χασμουρηθούμε όλοι μαζί…

Παπαριές!

Επί της ουσίας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ακόμα παιχνίδι. Κάποιος θα κερδίσει, κάποιος θα χάσει. Κάποιος θα πανηγυρίσει, κάποιος θα στεναχωρηθεί, κάποιος θα φύγει με τις γροθιές ψηλά, κάποιος άλλος με το κεφάλι χαμηλά. Αυτό είναι και τίποτα παραπάνω… Άλλο ένα παιχνίδι.

Αλλά τι παιχνίδι! Το κλασικό ντέρμπι, η μητέρα των μαχών………….. Για κάτι τέτοια παιχνίδια ζούμε ρε! Λιώστε τους!

Σε ότι αφορά τα αγωνιστικά ο τεράστιος Βουγιόσεβιτς  (εμφανώς αδυνατισμένος) και τα πιτσιρίκια της Παρτιζάν έδειξαν τον δρόμο. Η νίκη θα κριθεί σε 5 σημεία σε άμυνα και επίθεση:
1) Ασφυκτική πίεση στα υπερεκτιμημένα γκαρντ του Ολυμπιακού (ίσως αποδειχθεί κομβικός ο ρόλος του Καλάθη)
2) Να μην βρει ρυθμό ο Κλέιζα (ο Βουγιόσεβιτς το πέτυχε με συνεχόμενα φάουλ, εμείς έχουμε κι άλλες λύσεις)
3) Βοήθειες στις ατομικές ενέργειες του Τσίλντρες που όταν πάρει φόρα δε μπορεί να πασάρει με τίποτα
4) Άφθονα drives στην επίθεση (rise and shine Βασίλη!)
5) Όπως πάντα, σε τι μέρα θα βρεθούμε έξω από την γραμμή…

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει και η αντίδραση των διαιτητών. Το αυριανό παιχνίδι θα δώσει μήνυμα για όλη τη χρονιά από την αρχή της οποίας οι Ολυμπιακοί έχουν επιδοθεί σε έναν άνευ προηγούμενου αγώνα μιζέριας και γκρίνιας («μ’ όποιον προπονητή καθήσεις…» που λέει ο λαός) προσπαθώντας να δημιουργήσουν κλίμα και πίεση προς τους διαιτητές. Αν τα καταφέρουν θα αποδειχθεί από τα φάουλ του Πέκοβιτς στην πρώτη περίοδο…

ΥΓ. Ελπίζω η επιστροφή κάποιου στην ηπειρωτική χώρα να αποδειχθεί γουρλίδικη. Διαφορετικά airtickets, πτήση 770 και η πιστωτική δική μου…

Σήμερα γίναμε μάρτυρες (κυριολεκτικά, γιατί μαρτυρήσαμε) σε ένα από τα πλέον ανιαρά παιχνίδια που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Είναι από αυτά τα παιχνίδια που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για ποιόν λόγο υπάρχει η πρώτη φάση της Ευρωλίγκας. Αν δεν υπήρχε και ο Συρίγος με τις ατάκες του (όπως αυτή του τίτλου) θα μας είχε πάρει ο ύπνος. Όπως πήρε την ομάδα στο τέλος και από τους 23 πόντους πήγε εύκολα  στους 10. Το παιχνίδι φαινόταν από την αρχή που θα πάει. Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να βρίσκει λύσεις όποτε τις χρειαζόταν ενώ η Πρόκομ με πρώτο βιολί τον Γιάγκλα (εδώ πετάγεται Χατζηγεωργίου και προσθέτει: «Οι Γερμανοί τον είχαν ονομάσει Νέο Νοβίτσκι») δεν απειλούσε ούτε σε παράλληλο σύμπαν.

Όμως ακόμα και από αυτό το παιχνίδι που αύριο το πρωί θα το έχουμε ξεχάσει εντελώς αξίζει να κρατήσουμε κάποια πράγματα…

1. Το πρώτο ημίχρονο του Νίκολας ο οποίος τα έβαζε από παντού συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε στους προηγούμενους αγώνες

2. Το δεύτερο ημίχρονο του Νίκολας που δεν έβρισκε καλάθι με τίποτα. Πώς άλλαξε έτσι η ψυχολογία του κανείς δεν ξέρει. Πάντως είναι επικίνδυνο και ανησυχητικό σημάδι από το απόλυτο να πέφτεις στο μηδέν σε ένα ημίχρονο όταν είσαι το βασικό δυάρι της ομάδας.

3. Τα τούβλα του Φώτση. Τραγική εμφάνιση στην επίθεση από τον μπάτμαν. Συνεχίζω όμως να πιστεύω ότι στα κρίσιμα θα είναι ο γνωστός Φώτσης. Πάντως αν συνεχίσει έτσι βλέπω να παίρνει την θέση του Σπανούλη εδώ μέσα J

4. Τα επιθετικά ριμπάουντ, ένας τομέας που ο Παναθηναϊκός δεν μας συνηθίζει σε μεγάλα νούμερα, σήμερα τα πήγε αρκετά καλά βγάζοντας πολλές δεύτερες επιθέσεις. Βέβαια και η Πρόκομ δεν έδειξε και καμία υπερδύναμη κάτω από τα καλάθια με αποτέλεσμα αρκετά από τα επιθετικά ριμπάουντ του Παναθηναϊκού να προέρχονται από Πέκοβιτς και Σερμαντίνι μετά από δικές τους ενέργειες

5. Το χαμένο λέι απ του Τέπιτς. Όταν ο παίχτης δεν μπορεί να καρφώσει αυτά συμβαίνουν. Μου θύμισε τον λευκό από την ταινία «Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν» που προσπαθούσε να καρφώσει και δεν έφτανε… Γενικά ο Τέπιτς για άλλη μια φορά ήταν μέτριος.

6. Τα 2/2 τρίποντα του Καλάθη. Μάλλον τυχαίο…

Πέρα από τον Νίκολας που μάλλον ήταν ο κορυφαίος του αγώνα, αρκετά καλός ήταν ο Διαμαντίδης (αν και στο ρελαντί) ενώ επιθετικά βοήθησε και ο Πέκοβιτς ο οποίος όμως υπερτροφοδοτήθηκε (και κέρδισε και πάλι αρκετά φάουλ).

ΥΓ. Ότι θα έβλεπα Πολωνική ομάδα με 5 έγχρωμους και τους οπαδούς να φωνάζουν defence – defence ποιος θα το έλεγε κάποτε…

ΥΓ2. Για την ιστορία ο Παναθηναϊκός κέρδισε 65-75

Ο Διαμαντίδης και ο Παπαλουκάς ανανέωσαν την συνεργασία τους με την WIND. Στην συνέντευξη τύπου λοιπόν είπαν διάφορα γλυκανάλατα (πόσο χαίρονται που ανανέωσαν, τι καλή που είναι η WIND και τα σχετικά), είπε και την κοτσάνα του ο Παπαλουκάς που υποσχέθηκε η ευστοχία του φέτος να είναι αυξημένη (*) είπαν και για την Εθνική. Και οι δύο λοιπόν δήλωσαν ότι θα είναι παρόντες στην Τουρκία στο παγκόσμιο. Ο Παπαλουκάς άφησε και ένα ενδεχόμενο για το αντίθετο (αν τον βαστάει το σώμα του κι αν είναι μέσα στα πλάνα του προπονητή όπως είπε χαρακτηριστικά). Ο Δημητράκης ήταν πιο βέβαιος. Φαίνεται λοιπόν ότι η εκτίμηση που είχα ότι ίσως να έχει τελειώσει η Εθνική για τον Διαμαντίδη ήταν λάθος, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να πω «ευτυχώς» ή «γαμώτο».

(*) θυμίζω ότι για κάθε καλάθι τους η WIND δίνει 100€ για την ανέγερση γηπέδου στο Μενίδι. Και εντάξει, ο Διαμαντίδης κάτι μπορεί να βγάλει, ο Παπαλουκάς όμως ούτε τις μπασκέτες δεν βγάζει φέτος

ΥΓ. Είχα πάει για μια δουλειά στο ΠΛΑΙΣΙΟ στο mall σήμερα και έπεσα επάνω σε ένα μικρό πανηγύρι που έστησε η nike στο κατάστημά της με παίχτς του Ολυμπιακού. Τι κρίμα να μην έχω μαζί μια φωτογραφία «10 μέρες» του Μπουρούση να μου την υπογράψει. Είχανε στήσει και ένα εντελώς pathetic σκηνικό όπου πήγαινε ο κόσμος και σούταρε σε μια μικρή μπασκέτα έχοντας από την μια τις τσιρλίντερς να χαζοκουνιούνται από την άλλη τον Κλέιζα να χαζοχειροκροτάει αμήχανα και παραδίπλα τον εκφωνητή (αυτόν που παλιά ήταν στο Μαρούσι και φώναζε «καρφώνει ο Λούυυυυυης») να περιμένει υπομονετικά να πέσει κανένα από τα αναρίθμητα τούβλα των οπαδών του θρύλου στο καλάθι για να αποθεώσει. Κάποια στιγμή συνέβει το θαύμα και ξέδωσε: «Γιάαααααααανης».

ΥΓ2. Χωρίς Δράκο, Μανουσέλη, Τόμιτς τέτοια happenings δεν έχουν αξία…

Νικηφόρα πέρασε ο Παναθηναϊκός από το Αλεξάνδρειο, μια έδρα που συνήθως τον προβληματίζει ιδιαίτερα. Παρότι ο Άρης ήταν σαφώς βελτιωμένος σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια ο Παναθηναϊκός υπερείχε σε ποιότητα και αυτό τελικά του έδωσε τη νίκη με 70-62.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε μουδιασμένα το παιχνίδι και ο Άρης γρήγορα πήρε κεφάλι στο σκορ. Η αντίδραση ήρθε γρήγορα, οι ισορροπίες αποκαταστάθηκαν και το πρώτο δεκάλεπτο βρήκε τις ομάδες κοντά στο σκορ να ψάχνουν που θα πρέπει να επικεντρώσουν το παιχνίδι τους στην συνέχεια.

Για τον Παναθηναϊκό βέβαια δεν υπήρχε ερώτημα. Πίεση στην άμυνα και με την έναρξη του δεύτερου δεκάλεπτου ο Παναθηναϊκός μπαίνοντας πιο ορεξάτος στην άμυνα, ανάγκασε τους παίχτες του Άρη να μείνουν με την μπάλα στα χέρια 3 φορές ενώ άφησε (;) δύο ελεύθερα τρίποντα από την γωνία στον Χατζηβρέττα στην αρχή (μετά τον απέσυρε ο Κατσικάρης και τον κράτησε έξω αρκετή ώρα). Ο Άρης αποπροσανατολίστηκε και γρήφορα το σκορ πήγε στο 20-27 με τον σπανούλη να βάζει ένα all-time classic καουμποιλίκι (κάτι σαν off balance lay up με επιτόπια περιστροφή – Pas mal!).

Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός μπήκε με σαφή προσανατολισμό να βρει τα πλεονεκτήματα στην επίθεση ποστάρωντας τους κοντούς του Άρη. Όταν δεν έκανε αυτό είτε αναλωνόταν σε χαμένα τρίποντα είτε έπαιζε με drives του Σπανούλη. Το ματς πήγαινε στο δίποντο μέχρι κανά δίλεπτο πριν το τέλος όταν ο Κατσικάρης αποφάσισε να παίξει με 4 κοντούς , βούτυρο στο ψωμί του Παναθηναϊκού και η διαφορά πήγε αμέσως στους 7 πόντους.

Στο τελευταίο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός με μπροστάρη τον Νίκολας που τα έσταζε από παντού κράτησε την διαφορά στα επίπεδα των 7 έως 9 πόντων και την διατήρησε με ώριμες επιλογές και αξιοπρεπή άμυνα μέχρι το τέλος.

Διαμαντίδης: Έκανε τα πάντα (ως συνήθως), σκόραρε, πήρε αρκετά ριμπάουντ, έπαιξε την γνωστή του άμυνα αλλά η τάπα που έριξε στον Κακιούζη ήταν όλα τα λεφτά…

Περπέρογλου: Βοήθησε πολύ ειδικά στη δεύτερη περίοδο στην επίθεση. Ιδιαίτερα μαχητικός.

Φώτσης: Προσπάθησε πολύ στην άμυνα, ιδιαίτερα στα ριμπάουν αλλά στην επίθεση για άλλη μια φορά ήταν απών.

Σπανούλης: Προσπάθησε να πάρει το παιχνίδι επάνω τους στο πρώτο ημίχρονο αλλά δεν του βγήκε. Βοήθησε πολύ στην άμυνα με τα γρήγορα πόδια του απέναντι στους γρήγορους κοντούς του Άρη.

Σερμαντίνι: Έδωσε κι αυτός τις μάχες του, άλλες κέρδισε άλλες έχασε. Η έλλειψη εμπειρίας είναι εμφανής αλλά έχει δύο χαρακτηριστικά πολλά υποσχόμενα. Έχει καλό συντονισμό στην άλμα του στην άμυνα και έχει πολύ καλό τρόπο να υποδέχεται την μπάλα στην επίθεση και να εκτελεί αμέσως (αυτό που δεν έχει ο Μπατιστ). Πρέπει να προσέχει λίγο περισσότερο στα φάουλ του. Υποτίθεται ότι έχει και καλό σουτ αλλά δεν το τολμάει με τίποτα…

Πέκοβιτς: Υπήρξε ο βασικός προσανατολισμός του Κατσικάρη στην άμυνα και στην πρώτη περίοδο φαινόταν να του βγαίνει. Τελικά τελείωσε με 14 πόντους αρκετά ριμπάουντ και ακόμα περισσότερα κερδισμένα φάουλ.

Καλάθης: Ξεκίνησε βασικός αλλά δεν έκανε και πολλά…

Γκόλεματς (γνωστός και ως Γκολέματς): Μετά το πολλά υποσχόμενο ντεπούτο του δείχνει λίγο έξω από τα νερά του και επιρεπής στο λάθος. Στην τέταρτη περίοδο πήγε να γυρίσει το ματς μόνος του…

Τέπιτς: Δείχνει να μπορεί να κάνει πολλά αλλά τίποτα ιδιαίτερα καλά. Σουτάρει, πασάρει, ποστάρει, μαρκάρει αλλά σε όλα είναι μέτριος…

Νίκολας: Άλλο ενα καλό παιχνίδι. Έτρεξε, σκόραρε, έπαιξε άμυνα, γενικά έκανε πολλά πράγματα. Έχει ξεκινήσει πολύ δυνατά και δείχνει ότι η φετινή χρονιά τον βρίσκει πολύ πιο έτοιμο (πέρσι τέτοια εποχή δεν υπήρχε).
 
Ηighlights

Στο 18-17 μόλις που είχε ξεκινήσει το δεύτερο δεκάλεπτο ο Σπανούλης κάνει μια πάσα στον Πέκοβιτς από αυτές που καταλαβαίνουν ακόμα και τα κερελκάκια ότι θα γίνει. Εκτός από τα καρεκλάκια την καταλαβαίνει και ο Κακιούζης και μια «αστραπιαία» (λέμε τώρα) κίνηση πετάγεται και κλέβει. Στην αμέσως επόμενη φάση ο Νίκολας χάνει ένα ελεύθερο δίποντο. Αποτέλεσμα; Ο Ομπράντοβιτς τα «χώνει» στον Νίκολας ενώ στον Σπανούλη δίνει αυτό το «χειροκροτηματάκι» της τόνωσης… κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ…

Ο Μπάρλος πήρε α λα Αλβέρτης δύο φάουλ από Πέκοβιτς και  ένα από Νικολας «πλέκοντας» το χέρι του μέσα στο χέρι των παιχτών του Παναθηναϊκού και παριστάνοντας τον «μαγκωμένο». Οι διαιτητές δεν το καταλαβαίνουν; Ο Διαμαντίδης πάντως τον κατάλαβε και του έχωσε κάτι γαλλικά στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου…

H τσιμπιά του Χατζηβρέττα στον κώλο του Διαμαντίδη

H αντίδραση του οπαδού του Άρη μετά το τυφλό δίποντο του Περπέρογλου 2 και κάτι πριν το τέλος του αγώνα

Μπορεί να λάμε διάφορα για τον Σπανούλη αλλά πολύ γούσταρα την αντίδρασή του στην κλωτσοπατινάδα με τον Μάιλς

Προδωμένος από μια καταστροφική δεύτερη περίοδο όπου κατάφερε όχι μόνο να χάσει την διαφορά των 9 πόντων αλλά να βρεθεί και με 6 πόντους πίσω στο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός γνώρισε την ήττα στην Μαδρίτη από την Ρεάλ.

Η «αδιαφορία» του Παναθηναϊκού ήταν εμφανής στους παίχτες. Ακόμα πιο εμφανής όμως ήταν στον πάγκο όπου ο Ομπράντοβιτς κυριολεκτικά κοιμόταν κατά τη δεύτερη και καθοριστική περίοδο με αποτέλεσμα να αφήσει το παιχνίδι να του φύγει οριστικά. Ήταν εκείνη η περίοδος που η Ρεάλ με 20-0 (!!) σερί εκμεταλλεύτηκε την «ασυλία» που της έδωσαν οι διαιτητές στα μαρκαρίματα κυρίως στο ζωγραφιστό, τα πολλά λάθη του Παναθηναϊκού και την επιθετική παραγωγή του Λαβρίνοβιτς με αυτά τα εκνευριστικά σουτάκια από μέση απόσταση. Έτσι έβαλε ουσιαστικά τα θεμέλια της νίκης της.

Σε κάθε περίπτωση πάντως το σημερινό ματς απέναντι σε μια εξαιρετικά ποιοτική ομάδα με πολλές μεγάλες μπασκετικές προσωπικότητες στο παρκέ και στον πάγκο της ήταν ένας καλός καθρέφτης για κάποιους παίχτες, αυτούς που δεν είχαν μέχρι τώρα την δυνατότητα να παίξουν σε τέτοιο επίπεδο. Αν κάνουμε μια σύντομη κριτική σε κάθε έναν από τους παίχτες του Παναθηναϊκού ξεχωριστά μπορούμε να πούμε τα εξής:

Νίκολας: Προσπάθησε να βάλει τον Παναθηναϊκό στο παιχνίδι με την εκτελεστική του δεινότητα αλλά κάποια στιγμή απλά έπαψε να τα βάζει και κάπου εκεί τελείωσαν και οι ελπίδες του Παναθηναϊκού.

Σπανούλης: Ξεκίνησε καλά αλλά η συνέχεια ήταν τραγική. Πολλά λάθη, κακές επιλογές, δυστοκία γενικά έμοιαζε «μαγκωμένος» απέναντι στην μεγάλη πίεση της περιφέρειας της Ρεάλ.

Διαμαντίδης: Λίγα πράγματα σήμερα, δεν έμοιαζε να έχει το κίνητρο που χρειάζεται. Δεινοπάθησε κι αυτός ορισμένες φορές από τα γρήγορα πόδια των Γιούλ (κυρίως) και Καουκένας που έμοιαζαν να τον αποπροσανατολίζουν.

Πέκοβιτς: Για ένα ακόιμα παιχνίδι ήταν η εγγύηση κάτω από το καλάθι στην επίθεση αλλά στην άμυνα τον σημάδεψε ο Μεσίνα με τον Λαβρίνοβιτς να τον τραβάει έξω από την ρακέτα και να δημιουργεί διαδρόμους για τους περιφερειακούς. Με τον Μπατίστ υγιή δεν θα είχε τέτοια επιλογή ο Ιταλός.

Σερμαντίνι: Παιχνίδι με παιχνίδι μοιάζει να βελτιώνεται. Μας αρέσει που έχει ένστικτο στο παιχνίδι του, που μπορεί και χαμηλώνει το σώμα του στην άμυνα πολύ και μπαρκάρει και στην περιφέρεια αν χρειαστεί και που αρχίζει να μαθαίνει να κινείται σωστά μέσα στην ρακέτα τόσο χωρίς την μπάλα όσο και με αυτήν.

Καλάθης: Αν δεν φτιάξει το σουτ του άμεσα δεν προκειται να καταφέρει πολλά στην ευρώπη. Ακόμα κι ο Διαμαντίδης που είναι κλάσεις ανώτερος αναγκάστηκε να μάθει να σουτάρει. Θα αναγκαστεί και ο Καλάθης.

Τέπιτς: Συνεχίζει να είναι …αθόρυβος, συνεχίζει και να μην ξυρίζεται. Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι πιο εκνευριστικό. Σίγουρα έχει potentials όμως και σίγουρα χρειάζεται ένα ξυραφάκι.

Φώτσης: Αδιάφορος. Ώρες ώρες έδειχνε νε μην έχει και ιδιαίτερη διάθεση σε άμυνα και επίθεση. Είναι ο παίχτης όμως που όταν θα έρθει η ώρα θα είναι όπως πρέπει…

Περπέρογλου: Απλά δεν υπήρχε. Πολλά λάθη στην επίθεση, κακές τοποθετήσεις στην άμυνα, γενικά σε κακή μέρα

Γκόλεματς: Λίγα πράγματα αλλά για το διάστημα που βρίσκεται στην ομάδα και μάλιστα σε μια τόσο απαιτητική ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός η απόδοσή και ο βαθμός ενσωμάτωσης του είναι τουλάχιστον αξιοπρόσεκτος.

Εν κατακλείδει, το σημερινό παιχνίδι ήταν το πρώτο πραγματικά δυνατό τεστ για τον Παναθηναϊκό και έδειξε ανέτοιμος. Ευτυχώς, διαφορετικά θα ήταν πολύ ανησυχητικό. Πάντως σήμερα φάνηκε η σημασία της απουσίας του Μπατίστ που θα μπορούσε να παίξει καλύτερα επάνω στον Λαβρίνοβιτς και να δώσει μεγαλύτερες δυνατότητα για πίεση στην περιφέρεια, εκεί που η Ρεάλ κατά διαστήματα «σκότωνε» από τα 6.25. Επίσης φάνηκε και η απουσία του Σάρας που όταν η Ρεάλ ξεκίνησε το σερί θα μπορούσε να πάρει κάποιες φάσεις επάνω του, να βάλει δύο τρίποντα, να γκρινιάξει λιγάκι στους διαιτητές, να πάρει μια τεχνική ποινη, να κάνει το γήπεδο να αφρίζει, γενικά να δημιουργήσει ένα «δημιουργικό» αναβρασμό…

ΥΓ. 3 τρίποντα από τον Πριχιόνι; Ήμαρτον!