Ιανουαρίου 2010


Με διάθεση για πίεση και τρέξιμο και απέναντι σε έναν μέτριο αντίπαλο με πολλά προβλήματα (οικονομικά)  που τον έχουν εμφανώς επηρεάσει ο Παναθηναϊκός πέρασε ένα ήσυχο απόγευμα επικρατώντας της Ολύμπιας Λάρισας 97-65.

Η ομάδα μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένη να τελειώσει το παιχνίδι από νωρίς και το κατάφερε. Με δυνατή άμυνα και πολλούς αιφνιδιασμούς έφερε γρήγορα την διαφορά πάνω από τους 10 πόντους και συνέχισε να την αυξάνει βρίσκοντας τον δρόμο προς το καλάθι από παντού, εντός και εκτός ρακέτας. Η Ολύμπια ήταν παραδομένη από νωρίς και οι παίχτες του Παναθηναϊκού ήθελαν να αφήσουν πίσω την εμφάνιση της Τετάρτης οπότε έτσι κατά διαστήματα το γήπεδο έμοιαζε να γέρνει και η τελική διαφορά των 30+ ήρθε εύκολα.

Ο Χέισλιπ πήρε αρκετό χρόνο συμμετοχής και πολλές προσπάθειες (παρά τις αντίθετες προβλέψεις) και έδειξε ότι μπορεί να προσφέρει στον Παναθηναϊκό. Το σουτ του είναι σε επίπεδα Τσαρτσαρή (το τολμάει όμως σαφώς περισσότερο). Η διείσδυση του είναι δυναμική με εκρηκτικό τελείωμα αλλά «μονοκόμματη». Τώρα που δεν είναι πολύ γνωστό το παιχνίδι του τού βγαίνει αλλά δεν θα πρέπει να παρασυρθεί γιατί μόλις τον μάθουν τα αντίπαλα scouts μπορεί εύκολα να παγιδεύεται σε επιθετικά φάουλ. Τελική συγκομιδή 20 πόντοι με 2 τρίποντα.

Η αποκάλυψη του παιχνιδιού πάντως ήταν ο Σερμαντίνι. Με ηθικό ψηλά (φαίνεται ούτε ο ίδιος δεν περίμενε την απόφαση του Ομπράντοβιτς να τον κρατήσει εις βάρος του Σάρας) τελείωσε ορισμένες πολύ θεαματικές φάσεις, έβγαλε πολύ ενέργεια και δικαίως χειροκροτήθηκε.

Από τους υπόλοιπους δεν υστέρησε κάποιος αλλά ούτε και ξεχώρισε κανείς ιδιαίτερα. Ο Φώτσης έβαλε κάποιος αθόρυβους πόντους και έκανε καλή δουλειά στα ριμπάουντ, ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης (ιδιαίτερα αυτός) έδωσαν ρυθμό στην ομάδα καθώς και ο Καλάθης που πήρε χρόνο και δεν τα πήγε άσχημα. Ο τέπιτς πρόσφερε αρκετές βοήθειες στην άμυνα και μερικά τούβλα από τα γνωστά του ενώ ο Νίκολας και ο Περπέρογλου δεν φάνηκαν ιδιαίτερα (κι ας έβαλε ο δεύτερος 11 πόντους).

Τέλος ο Πέκοβιτς αν και σκόραρε αρκετά δείχνει για ένα ακόμα παιχνίδι πολύ πεσμένος σε σχέση με την αρχή του πρωταθλήματος. Υπήρξαν φάσεις σήμερα που πριν μερικούς μήνες θα τις τελείωνε με καλάθι και φάουλ ενώ τώρα μοιάζει αδύναμος.

Εν κατακλείδι, αυτό που μένει είναι η διάθεση της ομάδας να τρέξει. Και μπορεί να μην υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στους δύο αντιπάλους αλλά νομίζω πως αν η ομάδα έδειχνε αυτή τη διάθεση και την Τετάρτη θα είχε κερδίσει.

ΥΓ. Πάντως αν κάτι αξίζει να μείνει από τον σημερινό αγώνα δεν είναι άλλο από την επιστροφή του αγαπημένου Λάρι ο οποίος κέρδισε για άλλη μια φορά τις εντυπώσεις.

ΥΓ2. Πολύ μουρμούρα ο Καλαφατάκης. Μέχρι και ένα λεπτό πριν το τέλος γκρίνιαζε στους διαιτητές λέγοντας «ένα λεπτό μένει άσε να παίξουμε». Ένα λεπτό μένει ρε Καλαφατάκη (και η διαφορά στους 30φεύγα) σταμάτα να γκρινιάζεις επιτέλους!

ΥΓ3. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθούσε ο Σάρας το …καλαμάκι του φραπέ του σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Όταν δεν παρακολουθούσε αυτό έπαιζε με τον κινητό του εμφανώς βαριεστημένος. Ποιος τον αδικεί;

ΥΓ4. Ελάχιστος κόσμος στο γήπεδο. Μην φταίει η ώρα; Μην φταίει το ξενέρωμα για τον αποκλεισμό του Σάρας; Μην φταίει η ήττα της Τετάρτης; Ή μήπως για άλλη μια φορά οι οπαδοί μας αποδεικνύονται πανηγυρτζήδες που ενδιαφέρονται μόνο για τα «σημαντικά» παιχνίδια;

Σε μια ομάδα που δεν έχει συνηθίσει να χάνει οι ήττες φέρνουν γκρίνια. Αυτό είναι δεδομένο. Έτσι και η χτεσινή ήττα του Παναθηναϊκού ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει μια …τρικυμία. Μέχρι εκεί όμως. Ξαφνικά -σε μια κρίση οπαδικής υπερβολής- η τρικυμία πάει να γίνει τσουνάμι γκρίνιας και αμφισβήτησης.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιός ο λόγος για αυτή την …ψυχολογία.

Η προφανής απάντηση είναι ότι η ομάδα δεν παίζει καλό μπάσκετ και αυτό έχει αντίκτυπο στην εμπιστοσύνη του κόσμου. Όμως κι άλλες χρονιές δεν παίζαμε καλό μπάσκετ και παρ’ όλα αυτά δεν υπήρχαν ιδιαίτερες αντιδράσεις παρά μόνο μια γενική ανησυχία. Τι έχει αλλάξει φέτος; Είναι απλό… Οι προσδοκίες είναι μεγάλες όχι μόνο γιατί περιμένουμε να τα (ξανά)πάρουμε όλα αλλά και γιατί θέλουμε (για μια ακόμα χρονιά) να το κάνουμε απέναντι στον γεμάτο ελπίδες Ολυμπιακό. Και η σκέψη ότι στο κόλπο βρίσκεται και ο Ολυμπιακός ανεβάζει την αδρεναλίνη.

Φυσιολογικό; Ναι, αλλά να δούμε την κατάταση όπως πραγματικά έχει;

Στην Ευρωλίγκα εκτός από εμάς υπάρχουν κάποιες ομάδες εξίσου ικανές. Μιλάω φυσικά πρώτα απ’ όλα για τις δύο Ισπανικές τις οποίες έχουμε ήδη αντιμετωπίσει ή θα κληθούμε να (ξανά)αντιμετωπίσουμε και σε δεύτερο επίπεδο για τον Ολυμπιακό, την πάντα επικίνδυνη Σιέννα και την ΤΣΣΚΑ. Αν λοιπόν είμαστε αρκετά καλοί για να πάρουμε την Ευρωλίγκα θα έχουμε την ευκαιρία στα επόμενα παιχνίδια να το δείξουμε. Και αν τα καταφέρουμε τότε η χτεσινή ήττα θα ξεχαστεί γρήγορα. Αν δεν τα καταφέρουμε τότε δεν θα μας φταίει σε τίποτα το χτεσινό αποτέλεσμα. Κοινώς η ήττα από την Παρτιζάν απλά διαγράφει οποιαδήποτε …πολυτέλεια μπορεί να υπήρχε για χαλάρωση. Τίποτα περισσότερο. Κατά τ’ άλλα υπάρχει ακόμα αρκετός χρόνος, αρκετά παιχνίδια και αν ο Παναθηναϊκός είναι αυτός που θέλει να λέγεται ότι είναι (φαβορί για την κούπα) τότε δεν έχει παρά να το αποδείξει στο γήπεδο.

Όσο για το κακό μπάσκετ που παίζει ο Παναθηναϊκός αυτό για την εποχή είναι φυσιολογικό. Άλλωστε το ραντεβού με το καλό μπάσκετ –το έχουμε πει πολλές φορές- είναι για τα μέσα Φλεβάρη. Τώρα ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε μέτριοι.

ΥΓ. Παρουσία παιδιών ο τελικός Κυπέλλου. Ξενέρωμα…

Τα πράγματα είναι απλά… Ομάδα που θέλει να θεωρεί εαυτόν διεκδικητή της Ευρωλίγκας δεν επιτρέπεται να χάνει τέτοια παιχνίδια. Και μάλιστα να τα χάνει όχι γιατί ο αντίπαλος έχει κάνει κάποιο εκπληκτικό παιχνίδι αλλά γιατί η ίδια δεν έχει την απαιτούμενη συγκέντρωση. Ο Παναθηναϊκός δυστυχώς σήμερα αυτοκτόνησε και έβαλε σε σοβαρό κίνδυνο το μέλλον του στην διοργάνωση.

Σε ότι αφορά το παιχνίδι ο Βουγιόσεβιτς απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι είναι προπονητής πρώτης γραμμής. Επίσης απέδειξε ότι τον Ομπράντοβιτς πλέον «τον έχει». Αυτή η 2-3 με τον Βράνιες «κολώνα» κάτω από το στεφάνι μοιάζει γραμμή μαζινό για τον Παναθηναϊκό.

Το θέμα όμως δεν είναι το τι έκανε η Παρτιζάν αλλά το τι ΔΕΝ έκανε ο Παναθηναϊκός… Απέναντι σε μια ομάδα που ο βασικός της σέντερ είναι ο αργοκίνητος Βράνιες των 2.30 η συνταγή είναι απλή: Πίεση, έλεγχος των ριμπάουντ, κλεψίματα και αιφνιδιασμός και αν δεν βγει γρήγορο transition καλή κυκλοφορία και ελεύθερα σουτ.
Έτσι άρχισε ο Παναθηναϊκός και έδειχνε να ελέγχει το παιχνίδι πηγαίνοντάς το σε έναν βολικό γρήγορο ρυθμό (22 πόντοι στην πρώτη περίοδο με αρκετά κλεψίματα και καλό ποσοστό στα τρίποντα). Όμως στην πορεία το έχασε. Ο μαέστρος Βουγιόσεβιτς βρήκε λύσεις, ο Παναθηναϊκός έχασε τον ρυθμό του και παγιδεύτηκε. Και τότε…τρικυμία… Τα ριμπάουντ χάθηκαν, τα εύστοχα τρίποντα έγιναν μακρινή ανάμνηση, η πίεση χαλάρωσε, οι βολές δεν έμπαιναν, ο Σάρας τούβλαρε, μέχρι και ο Πέκοβιτς άρχισε να τρώει τάπες και …διπλό.

Το θέμα λοιπόν είναι τι γίνεται από δω και πέρα. Ο Παναθηναϊκός πλέον πρέπει να κερδίσει την Μπαρτσελόνα εντός έδρας ή να περάσει από το Βελιγράδι και να ελπίζει σε 2 νίκες της Μπαρτσελόνα επί της Παρτιζάν. Σε κάθε περίπτωση πάντως πρέπει να βελτιώσει ΠΟΛΥ το παιχνίδι του αν θέλει να ελπίζει.

ΥΓ. Στο πρώτο του παιχνίδι με μισή προπόνηση και jet lag ο Χάισλιπ δε μπορεί να κριθεί. Πήρε αρκετές προσπάθειες, έδειξε να έχει εμπιστοσύνη στο σουτ του, έδειξε ότι είναι παίχτης που παίζει με πρόσωπο κα μπορεί να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να εκμεταλλευτεί την εκρηκτικότητά του και έδειξε ότι θα βοηθήσει στα ριμπάουντ. Βεβαίως δε μπορούσε να ακολουθήσει στους αυτοματισμούς του Παναθηναϊκού με αποτέλεσμα να καθυστερεί την κυκλοφορία όταν η μπάλα πήγαινε στα χέρια του. Πρέπει να μπει στα συστήματα της ομάδας γρήγορα…

ΥΓ2. Τριάρι δεν υπήρχε σήμερα…

...εν πτήση

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν απέκτησε «τον παιχταρά του ΝΒΑ» όπως είπε και ο Θανάσης το Σάββατο και ισχυροποίησε τα μέγιστα την φροντ-λάιν του. Αν θέλουμε να συγκρίνουμε τον Χάισλιπ με τα τεσσάρια του Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια μπορούμε να πούμε ότι διαθέτει το άλμα και τα αθλητικά προσόντα του Φώτση και τον δυναμισμό του Ντικούδη. Δεν διαθέτει όμως σε καμία περίπτωση την πλαστικότητα του Τσαρτσαρή ή το σουτ του Αλβέρτη.

Τι περιμένει λοιπόν ο Παναθηναϊκός από τον Χάισλιπ; Πρώτα απ’όλα περιμένει τον παίχτη που θα προσθέσει δυναμισμό στην υποτονική λόγω Φώτση και Τσαρτσαρή θέση του PF. Είναι σαφές ότι επιλέχτηκε ένας παίχτης που να μπορεί να τρέξει το γήπεδο για να παίξει ο Παναθηναϊκός με γρήγορο transition. Επίσης περιμένει βοήθεια στα ριμπάουντ αλλά κυρίως περιμένει (ή μάλλον ελπίζει) και μαζί και όλοι μας να τα τακιμιάσουν με τον Σάρας και τότε θα δούμε μπάσκετ από άλλον πλανήτη. Αν Σάρας και Μπαστόν στην Μακάμπι έκαναν αυτά που έκαναν με τον Χάισλιπ ο Λιθουανός έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να σπάσει τα κοντέρ. Δεν ξέρω βέβαια πόσο καλά παίζει το πικ εν ρολ ο Αμερικανός αλλά αυτό θα το δούμε σύντομα.

Τι ΔΕΝ περιμένει ο Παναθηναϊκός από τον Χάισλιπ; Σίγουρα δεν περιμένει πολλούς πόντους. Όλα τα επιθετικά συστήματα του Παναθηναϊκού προσανατολίζονται στους γκαρντ και το 5. Η επίθεση από την θέση 4 χρησιμοποιείται κυρίως σαν δευτερεύουσα λύση και συνήθως με σουτ έξω από τα 6.25. Ο Χάισλιπ δεν αναμένεται να πάρει πολλές τέτοιες προσπάθειες παρ’ ότι τα ποσοστά του όταν έπαιζε στην Ευρώπη δεν ήταν χαμηλά, ιδιαίτερα στην Εφές και την πρώτη χρονιά στην Μάλαγα. Από κει και πέρα δε μπορεί να περιμένει και την αμυντική αποτελεσματικότητα του Τσαρτσαρή στις αλλαγές όταν θα καλείται να μαρκάρει κοντύτερο παίχτη. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο στην άμυνα του Παναθηναϊκού γι’αυτό αν μπορεί κανείς να κάνει μια πρόβλεψη περιμένω να δω περισσότερη ώρα στο παρκέ τον Χάισλιπ με τον Μπατίστ παρά με τον Πέκοβιτς.

Όπως και να’χει – και αυτή είναι η ουσία – η απόκτηση του Χάισλιπ δείχνει πλέον πέρα πάσης αμφιβολίας ότι ο Παναθηναϊκός ποντάρει πολλά στην φετινή χρονιά. Όπως έχουμε γράψει και πριν μερικές εβδομάδες ο Παναθηναϊκός βλέπει την φετινή χρονιά ως κομβικής σημασίας για τον μεγάλο αντίπαλό του και αντιλαμβάνεται ότι αν κρατήσει τον Ολυμπιακό μακριά από τους τίτλους φέτος θα δημιουργήσει τσουνάμι στο λιμάνι που θα πάρει κάποια χρόνια να ξεπεραστεί. Γι’αυτό μετά τις αρχικές δηλώσεις Ομπράντοβιτς βλέποντας ότι οι λιμανίσιοι τσίμπανε (βλέπε δηλώσεις Τσίλντρες περί αλαζονείας) ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να ρίχνει λάδι στην φωτιά με νέες δηλώσεις Ομπράντοβιτς και στο καπάκι δηλώσεις του Γίγαντα Μάνου για τον Παπαλουκά. Παράλληλα όμως δεν μένουν στα λόγια αλλά κάνουν και τα απαραίτητα έργα με την έλευση του Χάισλιπ την στιγμή που θα μπορούσε να είχαν αρκεστεί στον οποιονδήποτε φέρελπι Σέρβο που θα κάλυπτε το κενό μέχρι τον γυρισμό του Τσαρτσαρή.

Τέλος, αποδεικνύεται ορθή η τοποθέτηση του Παναθηναϊκού υπέρ των 3 μη κοινοτικών στην Α1. Και αντί να ισχυροποιηθεί ο Ολυμπιακός από αυτήν την αλλαγή όπως όλοι πιστεύαμε τελικά ισχυροποιήθηκε ο Παναθηναϊκός. Πώς τα φέρνει καμιά φορά ε;

ΥΓ. Πάντως όπως ανέφερε κι ο Ντράζεν στο προηγούμενο ποστ περιμένω κι εγώ με αγωνία να ακούσω τον Φίλιππα να μιλάει για τον Χάισλιπ. Θυμάμαι πολύ καθαρά όταν έπαιζε εναντίων του Ολυμπιακού να τον αποκαλεί (ειρωνικά) «σόουμαν», «ανούσιο», «κατάλληλο για τσίρκο» και άλλα τέτοια. Η αλήθεια είναι ότι ο χάισλιπ τότε τον ψιλοδικαίωνε τον Φίλιππα γιατί εκείνη την περίοδο οι εμφανίσεις του ήταν όντως μέτριες αλά γενικά έχει τέτοια προσόντα που μπροστά του ο Τσίλντρες μοιάζει με τσικό.

Επόμενη σελίδα: »