Φεβρουαρίου 2010


Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή την πιο δύσκολη κατάσταση από όλες όσες έχει αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια. Η πίεση φέτος είναι πρωτοφανής για μια ομάδα που έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια να παίζει χωρίς αντίπαλο στην Ελλάδα και ακόμα και τις χρονιές που στην Ευρώπη αποτύγχανε ήξερε ότι στο τέλος της χρονιάς το νταμπλ θα έφερνε την γαλήνη και την ησυχία και όλοι θα μίλαγαν για άλλη μια ακόμα πετυχημένη χρονιά. Αυτή η …πολυτέλεια που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια δημιουργούσε μια σιγουριά στον κόσμο και έδινε την δυνατότητα στην ομάδα να μείνει προσηλωμένη στους στόχους της, χωρίς την παραμικρή εξωτερική πίεση.

Φέτος όμως είναι η πρώτη χρονιά μετά από πολλά χρόνια που ο Ολυμπιακός αμφισβητεί ανοιχτά την εγχώρια κυριαρχία του Παναθηναϊκού. Αφενός γιατί ο ίδιος ο Ολυμπιακός είναι σαφώς βελτιωμένος και αφετέρου γιατί ο Παναθηναϊκός λόγω των πολλών τραυματισμών δεν έχει καταφέρει να βρει έναν σταθερό αγωνιστικό ρυθμό. Αυτά τα δύο σε συνδυασμό με το ότι ο αιώνιος δεύτερος του ελληνικού μπάσκετ έχει σχεδόν σίγουρα προκριθεί στο Final Four του Παρισιού δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα σκέψεων και συναισθημάτων στο μυαλό των πράσινων οπαδών και δίνει αφορμή για σχόλια σε όλους τους καλοθελητές δημοσιογράφους που μην βλέποντας ποτέ με καλό μάτι την πράσινη κυριαρχία βρήκαν φέτος την ευκαιρία να ανάψουν το φυτίλι. Έτσι έχει ήδη δημιουργηθεί μεγάλη πίεση μέσα στην ομάδα κάτι που ομολόγησε και ο προπονητής στην συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα λέγοντας ότι η πίεση είναι τεράστια σε σημείο κάποιοι παίχτες να ζητάνε αλλαγή…

Αποδεικνύεται λοιπόν πως οι παίχτες, όσο έμπειροι κι αν είναι, όσο κι αν έχουν νιώσει την πίεση των μεγάλων αγώνων, δεν είναι αρκετά «ψημένοι» στην μεγαλύτερη πίεση απ’ όλες, την πίεση της πιθανής αποτυχίας. Και εκεί είναι που ο ρόλος του προπονητή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Θα καταφέρει ο Ομπράντοβιτς να απορροφήσει την πίεση αυτή από τους παίχτες; Το έργο του είναι δύσκολο. Και γίνεται ακόμα δυσκολότερο αν αναλογιστεί κανείς ότι βάσει προγράμματος ο Παναθηναϊκός ήταν αναγκασμένος να δώσει τρεις τελικούς σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τον έναν μετά τον άλλο…

Την Κυριακή το βράδυ λοιπόν ο Παναθηναϊκός καλείται να δώσει happy end στην τριλογία που άρχισε με τον χαμένο τελικό κυπέλλου και τον αποκλεισμό από την Μπαρτσελόνα. Αν ο Παναθηναϊκός κερδίσει εξασφαλίζει την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια και το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας για τους τελικούς αλλά κυρίως εξασφαλίζει μια περίοδο ηρεμίας μετά την φουρτούνα. Σε αυτό το διάστημα θα προσπαθήσει να γιατρέψει τις πληγές του και να είναι έτοιμος από κάθε άποψη, αγωνιστική και ψυχολογική, για τους τελικούς. Αν χάσει…; Δεν θα χάσει…

Ο γνωστός ασταθής Παναθηναϊκός προσπάθησε αλλά τελικά έχασε από μια καλύτερη και πληρέστερη ομάδα με 67-70 και μαζί έχασε και την τελευταία ελπίδα για πρόκριση στην επόμενη φάση.

Για άλλη μια φορά η ομάδα έπαιρνε διαφορές με δυσκολία και τις έχανε με ευκολία. Τόσο η αρχική διαφορά της πρώτης περιόδου (14 πόντοι) που χάθηκε σε μερικά λεπτά όσο και η διαφορά των 11 πόντων στο τέλος που χάθηκε σε δύο λεπτά είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα όλου του φετινού Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός όλες τις χρονιές που σάρωσε στην Ευρώπη έπαιρνε ρυθμό και έχτιζε διαφορές από την άμυνά του και όταν έπαιρνε την διαφορά δεν την έχανε με τίποτα.

Φέτος η ομάδα αγκομαχάει. Χτίζει διαφορές και τις χάνει εύκολα. Κάνει λάθος επιλογές στα κρίσιμα. Παίζει χωρίς καλή ψυχολογία στο σουτ. Και κυρίως δε μπορεί να βγάλει σωστά τα επιθετικά της συστήματα. Ακόμα κι όταν είναι καλός αμυντικά η επίθεσή του τον προδίδει. Για μια ομάδα τόσο μονότονη επιθετικά όπως ο Παναθηναϊκός είναι ζωτικής σημασίας να εκτελεί τα συστήματα του στην εντέλεια. Οι αποστάσεις να είναι σωστές, οι κινήσεις και τα κοψίματα στον σωστό χρόνο, όλοι να λειτουργούν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Φέτος δεν το έχει αυτό. Το τι φταίει και το έχει χάσει δεν είναι της παρούσας αλλά πλέον ο άλυτος γρίφος των συστημάτων του Ομπράντοβιτς μοιάζει ανοιχτό βιβλίο.

Κλείνοντας θέλω να αναφερθώ σε ένα πρόωρο αλλά ιδιαίτερα εμφανές πλέον στοιχείο του παιχνιδιού της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός πλέον είναι ομάδα 9 και όχι 12 παιχτών. Ο ρόλος των Σερμαντίνι, Καλάθη και Τέπιτς στα μεγάλα παιχνίδια είναι να κουνάνε τις πετσέτες και να κάνουν high five. Μπάλα πιάνουν μόνο στο ζέσταμα. Ορθώς κατά την γνώμη μου. Πλέον πρέπει να κουβαλήσουν τον Παναθηναϊκό στις πλάτες τους αυτοί που αντέχουν. Μπας και βρουν και κανά ρυθμό…

ΥΓ. Κρίμα για τον Περπέρογλου η σημερινή ήττα που έκανε απίστευτο παιχνίδι αμυντικά.

ΥΓ2. Την λατρεία που έχει αυτό το blog για τον Σάρας την γνωρίζουν όλοι. Όμως η απόφαση του Ομπράντοβιτς να τον χρησιμοποιήσει 5 λεπτά πριν το τέλος ενώ είναι φανερά εκτός ρυθμού ήταν αυτοκτονία. Εντελώς αψυχολόγητη απόφαση… Και αφού τον βάζεις που τον βάζεις, δώστου τουλάχιστον τη μπάλα να παίξει. Τι τον έχεις να πηγαινοέρχεται στην γραμμή βάσης τσάμπα και βερεσέ και την μπάλα να κοπανιέται και να ταλαιπωριέται στα χέρια του Σπανούλη;

ΥΓ3. Εξιλέωση την Κυριακή…

Όπως είπε και ο Θανάσης: «νομοτελειακά κάποια στιγμή θα συνέβαινε..» Το δυσάρεστο είναι ότι καθώς βλέπαμε το παιχνίδι μαζί με τον scire παρατηρούσαμε για μια ακόμη φορά ακριβώς τα ίδια συμπτώματα.. Ήταν σαν να έχεις κάποιον ασθενή στην εντατική και να περιμένεις να συμβεί το «μοιραίο», παρ’ότι από μέσα να λες «ίσως κάτι να γίνει εν τέλει»..

Το τελευταίο τρίμηνο που επέστρεψα στην Αθήνα πολλές φορές ήθελα να γράψω μετά από στραβά αποτελέσματα (αρχής γενομένης από την βαριά ήττα από τη Ρεάλ στο ΟΑΚΑ), αλλά το ανέβαλλα ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θ’ανακάμψουμε.. Το κωμικοτραγικό είναι ότι αν έγραφα π.χ. μετά από την ήττα από την Παρτιζάν, το Μαρούσι κλπ. δεν θα έγραφα και πολύ διαφορετικά πράγματα.. Με λίγα λόγια:

Για άλλη μια φορά δεν καταφέραμε να βγάλουμε ελεύθερα σουτ και όσες φορές εν τέλει το καταφέραμε, αυτό εκφράστηκε με λάθος παίκτη (βλ. Χέισλιπ). Ο Νίκολας δε, τείνει να ξεπεράσει σε καουμποϊλίκια και αυτοσχεδιασμούς ακόμα και τον Σπανούλη (ασχολιάστη η σημερινή εμφάνιση του Λαρισαίου). Μάλλον δεν προβλέπεται σύστημα για τον Ντρου..

Για ένα ακόμα ματς από τη στιγμή που μείναμε σταθερά πίσω στο σκορ (βλ. μέσα 3ου δεκαλέπτου) αρχίσαμε να επιδιδόμαστε σε πανικόβλητες ενέργειες. Υπήρχαν στιγμές που ο Ολυμπιακός μας ξαναέβαζε μέσα στο ματς και εμείς επιστρέφαμε τα δώρα..

Επίσης, δείχνει να λείπει το καθαρό μυαλό και ο σωστός σχεδιασμός των επιθέσεων όταν φτάνουμε στο τέλος. Η φάση με το drive του Διαμαντίδη στο τέλος μου θύμισε αρκετά την φάση με το αντίστοιχο drive του Νίκολας στο τέλος του αγώνα με το Μαρούσι στο ΟΑΚΑ. Ένα στοιχείο που χαρακτήριζε τον Παναθηναϊκό ήταν η ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά και όχι η τρικυμία..

Το ρόστερ δυστυχώς είναι συρρικνωμένο.. Κοιτάζεις τον πάγκο και βλέπεις παίκτες που δεν σου εμπνέουν καμμία εμπιστοσύνη και που σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να προσφέρουν επί της ουσίας σε δύσκολα παιχνίδια (βλ. Τέπιτς, Καλάθης). Αδυναμία αξιοποίησης τους από το τεχνικό τιμ ή αδυναμία του τεχνικού τιμ να βρεί το καλοκαίρι τους παίκτες που ταιριάζουν στην ομαδα;

Το μοναδικό πράγμα που λειτούργησε σήμερα ήταν η άμυνα μας. Όσο για τα ριμπάουντ, αυτά αποτελουσαν «αχίλλειο πτέρνα» στις καλές μας ημέρες, δύσκολα θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση σε μια τέτοια βραδιά..

Η φετινή χρονιά θυμίζει αρκετά την προπέρσινη.. Εφησυχασμός μετά από το triple crown και υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε χειρότερο επίπεδο απ’ότι πέρισυ, ενώ οι ανταγωνιστές μας ενισχύονται.. Τουλάχιστον τότε είχαμε πάρει το κύπελλο..

P.S.1 Ο τρόπος που χάσαμε σήμερα θύμισε τον τρόπο που συνηθίζαμε να κερδίζουμε.. Έλεγχος του ρυθμού και ξέσπασμα στο 3ο δεκάλεπτο..

P.S.2 Το γεγονός ότι με τέτοια άθλια εμφάνιση πήγαμε να «κλέψουμε» το ματς δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο από ποιά ομάδα χάσαμε σήμερα.. Ας το έχουν υπόψην τους οι παίκτες μας και ο προπονητής μας για τη συνέχεια..

Για την ακρίβεια η μεγάλη ώρα είναι το Σάββατο το απόγευμα. Ο τελικός κυπέλλου είναι πέραν αμφιβολίας το πιο σημαντικό παιχνίδι της χρονιάς για τον Παναθηναϊκό μέχρι τώρα αλλά πιθανών ανάλογα με την εξέλιξή του και την …επόμενη μέρα του να αποδειχθεί και το πιο σημαντικό όλης της χρονιάς.

Είναι κοινή ομολογία, ο Παναθηναϊκός δεν παίζει καλό μπάσκετ. Ξεκίνησε τη χρονιά πολύ δυνατά, με πολύ καλές και πολλά υποσχόμενες εμφανίσεις αλλά η αναμενόμενη κάμψη του Χειμώνα έχει γίνει μπασκετικό Βατερλώ. Και το πρόβλημα στον Παναθηναϊκό είναι αγωνιστικό αλλά και ψυχολογικό. Αγωνιστικό λόγω των πολλών τραυματισμών της χρονιάς (πρωτόγνωρο για τον Παναθηναϊκό τόσοι μαζεμένοι τραυματισμοί σε τόσο μικρό διάστημα) αλλά και ψυχολογικό που αντικατοπτρίζεται στην διάθεση των παιχτών, στην ευστοχία τους, στην αμυντική ενέργειά τους και γενικά στην εικόνα τους εντός παρκέ.

Με αυτά σαν δεδομένα ο τελικός του Σαββάτου μοιάζει το τέλειο φάρμακο. Πάντα μια νίκη απέναντι στον Ολυμπιακό είναι ισχυρό τονωτικό, όταν αυτή συνοδεύεται και από έπαθλο Ζεύς τότε είναι κανονική ντόπα. Και ήδη οι παίχτες του Παναθηναϊκού στη μυρωδιά και μόνο του τελικού δείχνουν να «ανεβαίνουν». Άλλωστε κακά τα ψέματα είναι εθισμένοι στις νίκες επί του Ολυμπιακού σε τελικούς, είναι λογικό να «φτιάχνονται» από τέτοια ματς.

Τι πρέπει να κάνει λοιπόν ο Παναθηναϊκός; Δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση καθώς τέτοια παιχνίδια ως γνωστών κρίνονται στις λεπτομέρειες. Οπότε θα πρέπει να κάνει πολλά πράγματα πολύ καλά. Αν θέλαμε παρ’όλα αυτά να …επιλέξουμε 2-3 τομείς του παιχνιδιού που θα αποδειχθούν σημαντικότεροι θα λέγαμε:
α) να πιέσει πολύ στην άμυνα επάνω στα γκαρντ του Ολυμπιακού προσπαθώντας να κόψει τις πάσες χαμηλά ώστε να προστατευτεί από την υπερφόρτωση στην ρακέτα που σίγουρα θα προσπαθήσει ο Γιαννάκης.
β) Να ευστοχήσει στα τρίποντα. Πολύ κρίσιμη η πρώτη περίοδος.
γ) Να μειώσει τα πολλά λάθη που κάνει.

Με καλό ποσοστό στα σουτ απ’έξω, τους Παπαλουκά και Τεόντοσιτς όσο πιο  μπλοκαρισμένους γίνεται και ένα ώριμο επιθετικά παιχνίδι με συνετές επιλογές και χωρίς ρίσκα ο Παναθηναϊκός έχει τον πρώτο λόγο. Φυσικά από τα λόγια στην πράξη υπάρχει μεγάλη απόσταση όμως μιλάμε για τον πρωταθλητή Ευρώπης και για παίχτες που αν μη τι άλλο έχουν φάει με το κουτάλι τα κρίσιμα ματς.

Πάντως εκτός από Σάββατο σημαντική θα είναι και η …Κυριακή. Η επόμενη του τελικού θα βρει τον Παναθηναϊκό εκ δύο πραγμάτων το ένα: Είτε θριαμβευτή και τροπαιούχο, είτε στο καναβάτσο με 0/2 από τον Ολυμπιακό και χαμένο τον πρώτο τίτλο της χρονιάς.  Σε κάθε περίπτωση η διαχείριση του αποτελέσματος θα είναι εξίσου σημαντική με το αποτέλεσμα αυτό καθ’αυτό. Αν χάσει προκειμένου να χρησιμοποιήσει την ήττα σαν ηχηρό χαστούκι αφύπνισης. Αν κερδίσει προκειμένου αφενός να αφήσει στη λήθη του παρελθόντος την κακή ψυχολογία και αφετέρου να κρατήσει ο Ομπράντοβιτς προσγειωμένους και συγκεντρωμένους τους παίχτες εν όψει των κρίσιμων που ακολουθούν αμέσως μετα.

ΥΓ. Καλά όλα αυτά, αλλά τελικός χωρίς Σάρας είναι τούρτα χωρίς σαντιγί… Την άποψή μας την έχουμε ξαναγράψει και θα την ξαναγράψουμε. Είναι έγκλημα να λείπει ο Σάρας από τέτοια ματς. Ξέρω ότι θα αρχίσουν πολλοί να λένε τα γνωστά «ο Ομπράντοβιτς ξέρει» αλλά συγνώμη ακόμα κι αν υποθέσω ότι τα κριτήρια του κοψίματος του είναι καθαρά αγωνιστικά ο Ομπράντοβιτς θα έπρεπε να είχε κάνει από νωρίς όσα έπρεπε ώστε να είχε φροντίσει ο Σάρας να είναι πανέτοιμος σε αυτό το παιχνίδι. Αν τα κριτήρια είναι εξωαγωνιστικά τότε… no comment!

ΥΓ2. Για να μην ξεχνιώμαστε…



Παίζοντας σοβαρά για 35 λεπτά και κάνοντας χαβαλέ στα τελευταία 5 η Μπαρτσελόνα, η μισιτή ομάδα της Καταλωνίας, γονάτισε τον Παναθηναϊκό με 83-71.

Η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν τεράστια. Με βαθύτερο και καλύτερα κατανεμημένο ρόστερ αλλά και εμφανώς πιο «δουλεμένο» στις προπονήσεις η Μπαρτσελόνα υπερείχε παντού. Σε κίνηση, σε έμπνευση, σε δύναμη. Μπήκε μέσα και καθάρισε το παιχνίδι με σωστή ομαδική δουλειά σε άμυνα και επίθεση απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που το μόνο σύστημα που έβγαζε ήταν να περάσει η μπάλα στον Πέκοβιτς. Από κει και πέρα βασιζόταν αποκλειστικά στις προσωπικές εμπνεύσεις των παιχτών που άλλες φορές οδηγούσαν σε (δύσκολα) καλάθια και άλλες φορές σε απονενοημένα διαβήματα.

Δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό αποδεικνύεται για ένα ακόμα παιχνίδι ότι (πάλι) ψώνισε μέτριο Σέρβο, ότι ο Περπέρογλου δεν πρόκειται ποτέ να γίνει παίχτης κλάσης, ο Καλάθης το σουτ απλά δεν το έχει και ο Σπανούλης έχει το μυαλό του στο μωρό και όχι στον αγώνα. Το παρήγορο είναι ότι φάνηκε ένα όρος στην μέχρι σήμερα οριζόντια γραμμή στο γράφημα του Διαμαντίδη. Έδειξε μια διάθεση μετά από καιρό να πάρει την ομάδα στις πλάτες του, να πάρει κρίσιμα σουτ, να παίξει την γνωστή του άμυνα. Απέχει πολύ όμως από τα παλιά του στάνταρ και δυστυχώς δεν προβλέπεται να βρεθεί σε αυτά σύντομα, τουλάχιστον όχι αρκετά σύντομα για να σωθεί η χρονιά στην Ευρώπη. Κορυφαίος όλων ο Μάικ Μπατίστ τον οποίο ο Ομπράντοβιτς (για άλλον έναν αγώνα ωσεί παρόν) άφησε για αρκετή ώρα να βολοδέρνει στο «4» σε αυτό το παράλογο σχήμα με Μπατίστ-Πέκοβιτς. Από τους υπόλοιπους, ο Νίκολας το πάλεψε αλλά θα το ξαναπώ έχω βαρεθεί να τον βλέπω να χοροπηδάει με την μπάλα ψάχνοντας ένα ελεύθερο σουτ που θα έπρεπε να έρθει μέσα από σύστημα και δεν έρχεται ποτέ. Πέρα του Νίκολας, ο Πέκοβιτς βοήθησε επιθετικά αλλά στην άμυνα ήταν τραγικός. Αυτός όμως που πραγματικά ήταν για λύπηση ήταν ο Φώτσης. Ο άλλωτε, μπατ-μαν, ο σούπερ αθλητικός φόργουορντ με τα πλούσια αθλητικά προσόντα έμοιαζε σαν παλαίμαχος μπροστά στον Εντόνγκ και τον Μόρις.

Τέλος, σε ότι αφορά την εξέλιξη του ομίλου, το Μαρούσι έκανε το δώρο, ο Παναθηναϊκός όμως είναι έτοιμος να το δεχτεί; Χλωμό…

ΥΓ. Για άλλη μια φορά ο Σερμαντίνι DNP.

ΥΓ2. Ευτυχώς έμεινε στην Αθήνα ο Σάρας κι έτσι ο Σπανούλης έγραψε άλλη μια βραδιά μεγαλείου.

ΥΓ3. Αν ο Ναβάρο έβαζε έστω ένα από τα δύο ελεύθερα τρίποντα που επιχείρησε με την διαφορά στους 17 πόντους θα είχε γίνει τσόντα το ματς.

ΥΓ4. Μεγάλη δουλειά ο Μάικλ για την Μπαρτσελόνα. Η άμυνα του πάνω στον εκάστωτε άσσο του Παναθηναϊκού έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην κακή απόδοση του Παναθηναϊκού στην επίθεση. Προσοχή μην γίνει το ίδιο και με τον Τσίλντρες στο κύπελλο.

ΥΓ5. Και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς αν με τέτοια διαιτησία που τα σφύριζε όλα και κρατούσε τον ρυθμό χαμηλά, όπως ακριβώς ήθελε ο Παναθηναϊκός, καταφέραμε να χάσουμε με κατεβασμένα χέρια τότε δεν μας φταίει κανείς. Έτσι δεν είναι;

Το’ παν και το ‘καναν. Υποσχέθηκαν ότι θα παλέψουν και πάλεψαν. Μπορεί ατομικά να μην ξεχώρισαν όλοι, μπορεί το ντεφορμάρισμα αρκετών παιχτών να συνεχίζει (δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη αυτά τα πράγματα) αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό ο Παναθηναϊκός ήταν ΟΜΑΔΑ και δείχνει να ξεπερνάει άμεσα την κρίση που πήγε να δημιουργηθεί.

Ένας Παναθηναϊκός ψυχωμένος και στιβαρός λοιπόν μπήκε στο γήπεδο με έναν προσανατολισμό. Δυνατή άμυνα και συγκέντρωση στις δύο άκρες του παρκέ και κυρίως ο ένας για τον άλλο και όλοι για την ομάδα συνεισφέροντας στο παιχνίδι αυτό που μπορεί ο καθένας. Στην μια άκρη θύμισε το παλιό καλό Παναθηναϊκό που κέρδιζε τα παιχνίδια από την αμυντική του απόδοση, που έβρισκε ρυθμό από την πιεστική του άμυνα και που έκανε τους αντιπάλους του να ασφυκτιούν. Στην άλλη άκρη τίποτα περισσότερο από μυαλωμένες επιθέσεις, χωρίς μεγάλα ρίσκα, χωρίς τραβηγμένες προσπάθειες και με σωστό passing game. Αν ήταν πιο εύστοχος και στα (ελεύθερα) τρίποντα…

Αλλά μην τα ζητάμε όλα με το καλημέρα. Ο Παναθηναϊκός παραμένει σε κακή κατάσταση. Δείχνει όμως ότι υπάρχει διάθεση για βελτίωση. Και δεν θέλει πολύ… Λίγη συγκέντρωση παραπάνω, δυο – τρία καλά παιχνίδια, να επανέλθει και ο Σάρας και αλλάζει η ψυχολογία. Και αν ο Παναθηναϊκός αποκτήσει ψυχολογία ποιος θα τον δει και δεν θα φοβηθεί.

Ατομική κριτική σε κάθε παίχτη ξεχωριστά δεν αξίζει να γίνει. Δεν ήταν η απόδοση των παιχτών που έφερε την άνετη νίκη. Ήταν η ομαδική δουλειά. Μια γροθιά, όπως έχουμε συνηθίσει και όπως θέλουμε να βλέπουμε τον Παναθηναϊκό.

ΥΓ. Η διάθεση των παιχτών αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο σε ορισμένες εξαιρετικά θεαματικές φάσεις στο παρκέ.

ΥΓ2. Ο Χάισλιπ  αν βρει ρυθμό θα βοηθήσει πάρα πολύ. Τα αθλητικά του προσόντα είναι απίστευτα. Το …μπλοκ που έριξε στον Όστοιτς θύμισε Αγκάμεζ…

Η επικαιρότητα τρέχει με με ιλιγγειώδεις (για τα δεδομένα του μπασκετικού Παναθηναίκού) ρυθμούς μετά το τέλος του προχτεσινού αγώνα. Τα αίματα άναψαν, ο κόσμος πήρε θέση και ο Ομπράντοβιτς πήρε το πράγμα πάνω του. Όφειλε να το κάνει και το έκανε. Με δύο δηλώσεις του, η πρώτη μετά το τέλος του αγώνα με το Μαρούσι και η δεύτερη χτες στην προπόνηση παρουσία 1.000 οπαδών είπε ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για την κακή εικόνα της ομάδας, ξέρει τι πρέπει να κάνει και υποσχέθηκε ότι όλοι στον Παναθηναϊκό θα αφήσουν την καρδιά και τα αρχίδια τους στο παρκέ.
«Εμείς θα σας στηρίξουμε ακόμα κι αν χάσετε και τους τρεις τίτλους» απάντησαν οι οπαδοί. Καλά όλα αυτά αλλά το σημαντικότερο είναι οι παίχτες να σταματήσουν να υποτιμούν τους εαυτούς τους στο γήπεδο. Δεν είναι τίποτα τυχαίοι, μην παίζουν λοιπόν σαν τέτοιοι. Αλλαγή νοοτροπίας τώρα! Οι οπαδοί αντιλαμβάνονται πολύ καλά και αναγνωρίζουν την προσπάθεια. Και οι παίχτες του Παναθηναϊκού ΟΦΕΙΛΟΥΝ να μην επαναπαύονται ποτέ, ΟΦΕΙΛΟΥΝ να κρατάν την ομάδα στην πρώτη γραμμή, ΟΦΕΙΛΟΥΝ να τα δίνουν όλα για την φανέλα που φοράνε σε ΚΑΘΕ παιχνίδι. Εικόνα σαν την προχτεσινή δεν πρέπει να επαναληφθεί. Και είναι δουλειά και του Ομπάντοβιτς να το διασφαλίσει. Τον τρόπο τον ξέρει, το έχει ξανακάνει στο περελθόν…

Φυσικά τους αναγνωρίζουμε όσα έχουν κάνει, αλλοίμονο, αλλά δεν είναι υπεράνω κριτικής. Παίζουν στην καλύτερη και πιο πετυχημένη ομάδα της Ευρώπης, κάποιοι από αυτούς είναι και οι καλύτεροι στην Ευρώπη. Οι ίδιοι έχουν βάλει τον πήχη ψηλά και θα πρέπει να τον διατηρήσουν εκεί. Δεν ταιριάζει τίποτα λιγότερο στον Παναθηναϊκό.

ΥΓ. Τα δημοσιεύματα περί παραίτησης Ομπράντοβιτς έχουν τόση βάση όσο αυτά που έλεγαν ότι πήγε στην ΒΙΑΝΕΞ και πέταγε μπλουζάκια(!). Πέρα από το ότι παραίτηση του θα ήταν καταστροφή, ο Παναθηναϊκός έχει βρεθεί και στο παρελθόν σε άσχημη αγωνιστική κατάσταση (και περισσότερο απ’ότι τώρα) και δεν τέθηκε τέτοιο θέμα. Επίσης είναι γνωστό ότι οι Πρόεδροι πίνουν νερό στ’όνομά του και δεν θα άφηναν να συμβεί κάτι τέτοιο.

ΥΓ2. Συνήθως αυτά που συμβαίνουν στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μένουν εκεί. Έχουν γίνει κατά καιρούς πολύ σοβαρά πράγματα που δεν βγήκαν προς τα έξω παρά μόνο στο τέλος της χρονιάς σαν κουτσομπολιό. Οι μόνες περιπτώσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας όλες οι λεπτομέρειες ενός επεισοδίου είναι όταν σε αυτό εμπλέκεται ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Τυχαίο θα είναι…

ΥΓ3. Το πρωτοσέλιδο της ΠΡΑΣΙΝΗΣ ήταν μεν υπερβολικό αλλά λειτούργησε σαν καταλύτης για την συσπείρωση της ομάδας και τους κόσμου. Πλέον είναι στο χέρι του προπονητή και των παιχτών, παίζοντας το μπάσκετ που αποδεδειγμένα ξέρουν, να διατηρήσουν ζεστή αυτή τη σχέση. Αρχή από αύριο στην Κυψέλη. Και συνέχεια με τον τελικό του κυπέλλου. Και σε όλα τα παιχνίδια μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος…

Επόμενη σελίδα: »