Νοέμβριος 2011


Έληξε λοιπόν το lock out και οι …λαμπεροί (χα!) αστέρες (χμ…) από τον μαγικό (χο!) κόσμο του ΝΒΑ παίρνουν το αεροπλάνο της επιστροφής. Και τι αφήνουν πίσω; Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τίποτα περισσότερο από κάποιες (όμορφες ή λιγότερο όμορφες) αναμνήσεις. Αν μη τι άλλο για αρκετές ομάδες στην Ευρώπη ήταν ευκαιρία να προσφέρουν στον κόσμο τους -έστω και για μικρό χρονικό διάστημα- λίγη λάμψη ΝΒΑ που υπό νορμάλ συνθήκες θα ήταν από δύσκολο έως αδύνατο να αγοράσουν. Και καταλαβαίνουμε όλοι ότι δεν εύκολο είναι να αντισταθείς σε τέτοιο πειρασμό…

Στο τέλος με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο όλες οι ομάδες επωφελήθηκαν από αυτή την ιστορία. Αυτοί που «μπήκαν» στο παιχνίδι ένιωσαν για μερικούς μήνες …γαλαξίας ή έστω έδωσαν την ευκαιρία στους οπαδούς τους να δουν ξανά από κοντά κάποιους συμπατριώτες τους που κάνουν καριέρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (και βεβαίως να κρατήσουν και μια ανοιχτή πόρτα για το μέλλον). Από την άλλη αυτοί που δεν «μπήκαν» το παιχνίδι (όπως ο Παναθηναϊκός) μπορούν να περηφανεύονται ότι έχουν εμπιστοσύνη στο ρόστερ τους και σίγουρα ότι βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε καλύτερο επίπεδο ομοιογένειας απ’ότι οι …λειψοί πλέον ανταγωνιστές τους.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη περίπτωση. Μοναδική περίπτωση. Αυτή του Ολυμπιακού, που για μια ακόμα φορά κατάφερε με τις κινήσεις του να πυροβολήσει το πόδι του…

Θυμόμαστε όλοι ότι από την αρχή της χρονιάς ο Ντούντα είχε δηλώσει ότι το ρόστερ της ομάδας είναι πλήρες, ακριβώς όπως το ήθελε, για πρώτη φορά το έχει διαλέξει ο ίδιος, είναι όπως ακριβώς χρειάζεται και άλλα τέτοια όμορφα. Και σταθερός στις απόψεις του απέρριπτε οποιαδήποτε συζήτηση για ψώνια από το …ράφι του lock out δηλώνοντας εμπιστοσύνη στους παίχτες του και στους ρόλους εντός της ομάδας.

Μια έξυπνη τακτική που αν μη τι άλλο είχε δημιουργήσει μια θετική ψυχολογία στην ομάδα κάνοντας τους παίχτες να πιστέψουν στους εαυτούς τους και στον ρόλο που τους έχει ανατεθεί. Ο ηγέτης (χα!) πίστεψε ότι είναι καλός ηγέτης, οι ρολίστες πίστεψαν ότι έχουν καλό ηγέτη και εκείνοι είναι οι κατάλληλοι ρολίστες στην κατάλληλη θέση και όλοι μαζί πίστευαν ότι ο προπονητής τους ξέρει που το πάει και με σιγουριά τον ακολουθούσαν. Και παρ’ότι το έμπειρο μάτι διέκρινε μια κηλίδα αγωνιστικής ανεπάρκειας αυτή η ψυχολογία ήταν εμφανής στην ομάδα του Ολυμπιακού και έβγαινε και στο γήπεδο. Δεμένη ομάδα, δυνατή άμυνα, πάθος, ηρωικός Σπανούλης και όλα καλά…

Και μετά ήρθε ο Παναθηναϊκός… Τα μηνύματα είχαν έρθει από πριν όμως το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ (παρά την πλασματική διαφορά στο σκορ) έδειξε ότι η αγωνιστική απόσταση ανάμεσα στους δύο είναι τεράστια. Και όσο κι αν προσπάθησε ο Σπανούλης και ο Ντούντα να το μαζέψουν εστιάζοντας στους 4 πόντους και την δυνατότητα ανατροπής στο ΣΕΦ, πλέον είχε γίνει φανερό. Ο όμορφος αγγελικά πλασμένος κόσμος του Ντούντα δεν ήταν τόσο όμορφος.

Ξαφνικά από την μια στιγμή στην άλλη δημιουργήθηκε τεράστια πίεση για ενίσχυση. Παράλληλα οργίασαν οι φήμες για οριστικοποίηση του lock out μέχρι το τέλος της σαιζόν και η προοπτική ενίσχυσης με παίχτες πρώτης γραμμής έγινε πολύ δελεαστική. Πραγματικά δε μπορώ να φανταστώ ποιος μπορεί να πίστευε σοβαρά ότι θα ματαιωθεί το ΝΒΑ όμως φαίνεται ότι στον Ολυμπιακό το πίστεψαν… Και ως παρορμητικοί που είναι μέσα σε λίγες μέρες τα περί «πλήρους ρόστερ και εμπιστοσύνης στους παίχτες» πήγαν περίπατο και ο Ολυμπιακός είχε στα σκαριά 2(!) μεταγραφές. Αλλά αν δεν σε θέλει, δεν σε θέλει και καθώς ο Ολυμπιακός συμφωνούσε με τον Χιλ την ίδια στιγμή και ο Στερν συμφωνούσε με την αντιπροσωπεία των παιχτών.

Το αποτέλεσμα για τον Ολυμπιακό; Αγωνιστικά να βρίσκεται στο σημείο που ήταν και την προηγούμενη εβδομάδα επικοινωνιακά όμως να έχει πέσει από τον γκρεμό έχοντας ουσιαστικά «βροντοφωνάξει» ότι το ρόστερ του δεν είναι αρκετά ποιοτικό κι ότι θέλει ενίσχυση. Πλέον η λέξη «μεταγραφές» βρίσκεται σε κάθε ερώτηση δημοσιογράφου και φυσικά η αυτοπεποίθηση των παιχτών και η πίστη τους στην ομάδα και τον προπονητή έχει πληγεί. Το χτεσινό παιχνίδι με τον Κολοσσό και  η δύσκολη επικράτηση απλά μαρτυρούν του λόγου το αληθές.

Δεν ξέρω αν και πως ο Ντούντα θα καταφέρει να γυρίσει το κλίμα. Είναι πολύ έμπειρος και ίσως τα καταφέρει όμως πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω πως ένας τόσο έμπειρος κόουτς πάτησε τέτοια μπανανόφλουδα. Άραγε πίστεψε ότι θα έφερνε Χιλ και Καλντερόν μέχρι το τέλος της χρονιάς; Ορισμένες φορές πιστεύουμε αυτό που θέλουμε να πιστέψουμε αλλά μου φαίνεται αδιανόητο. Μήπως είχε πίεση από τα αδέρφια να κάνει μεταγραφή βλέποντας ότι η ομάδα δεν τραβάει και οι οπαδοί δεν περνάνε ούτε απ’έξω από το ΣΕΦ; Άγνωστο… Όπως και να έχει πάντως ο Ολυμπιακός πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που για μια ακόμα φορά απέδειξε ότι η διαφορά του από τον «αιώνιο» αντίπαλο δεν είναι μόνο αγωνιστική…

Όποιος πιστεύει ότι ο Παναθηναϊκός «χτύπησε» το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα  να σηκώσει το χέρι! Αυτό που είδαμε χτες ήταν ένας «υπνωτισμένος» Παναθηναϊκός (με αδιάφορο προπονητή) να νικάει ΜΟΝΟ 4 πόντους έναν αξιοθρήνητο Ολυμπιακό (με ανύπαρκτο προπονητή). Τί να λέμε τώρα, πονέσανε τα μάτια μας…

Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Ο Ομπράντοβιτς έχοντας μέσα στο παρκέ ανά πάσα στιγμή 3-4 μις ματς απέναντι στους παίχτες του Ολυμπιακού έπαιζε παθητική ζώνη στην άμυνα (με μερικές εκλάμψεις ζον-πρες της κακιάς ώρας)! Όταν έβλεπε ότι ακόμα κι έτσι μπορεί να πάρει μεγάλη διαφορά έβαζε τον Διαμαντίδη (αποκορύφωμα στο 2.30 πριν το τέλος στο +9). Συνήθως έβαζε τον Σάρας αλλά με σαφή εντολή «όχι τρίποντα». Μόλις έβλεπε ότι ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΤΣΙ μπορεί να πάρει διαφορά άφησε και τον Σάρας και έβαζε  τον Λόγκαν! Αντίθετα τον Σμιθ που έπαιζε άμυνα με τα μάτια δεν τον έβγαζε με τίποτα…  Τι άλλο να κάνει πια; Ό,τι μπορούσε έκανε…

Από την άλλη ο Ντούντα έδωσε ρεσιτάλ …ύπνου. Απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό πιο μονότονο και «εύκολο» στο διάβασμα και από «Άρλεκιν» προτίμησε να μην ντουμπλάρει στο χαμηλό ποστ με αποτέλεσμα να δούμε την πιο μονότονη επιθετική δραστηριότητα. Η μπάλα στο ζωγραφιστό ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά… Βαρέθηκα να βλέπω τον Βουγιούκα να τελειώνει φάσεις. Κόντευα να κοιμηθώ… Στη δε επίθεση μείναμε όλοι άφωνοι με τον επιθετικό πλουραλισμό και τα ασύλητα συστήματα. Η μπάλα στον Σπανούλη και ό,τι ήθελε προκύψει (και μια προσευχή να του σφυρίξουν φάουλ). Και πάνω που βρήκε ένα (και μοναδικό) μις ματς με τον Πρίντεζη (απέναντι στους Σμιθ και Καϊμακόγλου) τον έβγαλε έξω κάποια στιγμή και τον ξέχασε μέχρι το 4ο δεκάλεπτο αν θυμάμαι καλά με αποτέλεσμα να μας στείλει για ύπνο μια ώρα αρχύτερα.

Πραγματικά τόσο ξενέρωτο ντέρμπι (ο Θεός να το κάνει) δεν θυμάμαι. Ο Ολυμπιακός είναι πραγματικά αξιοθρήνητος. Τόσο κακό Ολυμπιακό έχω να δω από την εποχή του Καζλάουσκας. Ειδικά όταν παίζει με τον Χάινς στο «5» και τον Άντιτς στο «4» είναι να τον κλαίνε και οι ρέγγες. Έμπαινε ο Διαμαντίδης στο ζωγραφιστό και ήταν ψηλότερος από τον αντίπαλο σέντερ. Αστείο θέαμα. Για να μην μιλήσω για αυτό το κακέκτυπο του Πεν που έχουν στον άσσο που κοπάνησε και ένα μεγαλειώδες έρμπολ κάποια στιγμή αν θυμάμαι καλά. Με κορυφαίο τον Πρίντεζη έπαιζαν, από κει να καταλάβει κανείς.

Και αντί να τους ρίξουμε –όχι 35- δεκαπέντε πόντους στο χαλαρό εμείς ψωλαρμενίζαμε… Γενικά υπήρχε η αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός «φρέναρε» όταν η διαφορά μεγάλωνε. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται και από τα 21 λάθη τα οποία υπό νορμάλ συνθήκες θα είχαν φέρει το γνωστό βυσσινή χρώμα στο πρόσωπο του Ζοτς, όμως -φευ- χτες απλά καθόταν και έπαιζε με τα κλειδιά…

Έτσι κι αλλιώς πάντως δεν έχει και πολύ νόημα. Αν ο Ολυμπιακός δεν πάρει κανέναν παίχτη από Αμερική μεριά φέτος πάει για χαλαρό sweep το πράγμα. Το μόνο καλό είναι ότι δεν αποθαρρύνθηκαν οι Ολυμπιακοί κι έτσι θα συνεχίσει να έχει ένα (σχετικό) ενδιαφέρον το πρωτάθλημα.

Και για να μην ξεχνιώμαστε… Ντέρμπι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει…

«Να δεις που θα χάσουμε και θα βγει μετά ο Ομπράντοβιτς να πει ότι κάποιοι δεν ξέρουν που βρίσκονται». Τα …προφητικά λόγια του Ντράζεν κάπου στα μέσα του παιχνιδιού με την Μπάμπεργκ αποτυπώνουν απόλυτα το πώς αντιμετωπίστηκε ο αγώνας από τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Η πραγματικότητα είναι ότι κανείς απ’ όσους είδαν το παιχνίδι δεν εκπλάγηκε ιδιαίτερα από αυτή την ήττα. Αν δεν ξέραμε τον Ομπράντοβιτς μετά από τόσα χρόνια μπορεί τώρα να γράφαμε για την ομάδα που δεν ήταν σε καλή μέρα, τον πάγκο που δεν βοήθησε κι άλλα τέτοια. Αλλά η πραγματικότητα είναι μάλλον πως ο πάγκος του Παναθηναϊκού δεν το χτύπησε το παιχνίδι. Η γενική εικόνα ήταν «μπείτε παίξτε και κάντε ότι νομίζετε» και η εντύπωση που αποκομίσαμε ήταν ότι ο Ομπράντοβιτς ήθελε να δημιουργήσει την ευκαιρία για μερικά …γκάζια. Και ίσως αυτό να ήταν απαραίτητο λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Παναθηναϊκός παίζει αφύσικα καλά για την εποχή, ο Ολυμπιακός αγκομαχάει και αυτός ο συνδυασμός πιθανών να έχει δημιουργήσει έναν εφησυχασμό στην ομάδα. Οπότε τι καλύτερο από μια …ανώδυνη αλλά ευεργετική ήττα πριν το ντέρμπι, έτσι για να σφίξουν τα γάλατα; Διαφορετικά δε μπορεί να εξηγηθεί η παρουσία τόσην ώρα του εκνευρισμένου από το πρώτο λεπτό Διαμαντίδη, το DNP του Σάρας, το «ξέχασμα» του Σμιθ και φυσικά η μη χρησιμοποίηση ζώνης η οποία φάνταζε ως ιδανική λύση απέναντι σε μια ομάδα που απειλούσε από μέση και κοντινή απόσταση και έπαιρνε και αρκετά επιθετικά ριμπάουντ.

Όπως και να’χει πάντως το παιχνίδι με τους Γερμανούς είανι παρελθόν και τώρα είναι ώρα για ντέρμπι. Και αυτό που είναι βέβαιο πλέον είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει κανένα περιθώριο να μπει με έπαρση. Η συνταγή λογικά θα είναι απλή. Πίεση μέχρι εσχάτων στον Σπανούλη με Καλάθη και Λόγκαν, ο Διαμαντίδης στο 2 να ποστάρει την κοντύτερη και αδύναμη αμυντικά περιφέρεια του Ολυμπιακού, ο Μπατίστ απέναντι στον Χάινς και οι Μάριτς/Βουγιούκας απέναντι στον δεινόσαυρο Παπαδόπουλο και κλείδωσε το ματς. Είναι άλλωστε η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που ο Παναθηναϊκός μοιάζει να υπερέχει σε όλες τις γραμμές. Και στα γκαρντ, και στους φόργουορντ και στους ψηλούς. Από πού μπορεί να χαθεί αυτό το παιχνίδι; Θεωρητικά από πουθενά, πρακτικά μόνο από την κακή εμφάνιση του Παναθηναϊκού σε συνδυασμό με καμιά τρελή και απροσδόκητη εξέλιξη του στυλ κανάς Κέσελ να κάνει το παιχνίδι της ζωής του. Προσωπικά δεν περιμένω μεγάλη σε έκταση νίκη, όμως θεωρώ ότι είναι απόλυτα εφικτό να τελειώσει ο Παναθηναίκός τον αγώνα με μια διαφορά που θα μοιάζει ικανή να του εξασφαλίζει την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο. Όλα αυτά βέβαια μένουν να αποδειχθούν στο γήπεδο.

Για στατιστικούς λόγους και μόνο αναφέρω την απόδοση που δίνει η sportingbet: 1.15 ο Παναθηναϊκός, 4.75 ο Ολυμπιακός. Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν τέτοια απόκλιση στις αποδόσεις…

«Από το ΟΑΚΑ δεν περνάει κανείς εύκολα». Αυτό δήλωσε με ιδιαίτερο καμάρι ο Καζλάουσκας μετά το τέλος του αγώνα και βεβαίως έχει δίκιο. Η ΤΣΣΚΑ με μεγαλύτερη πληρότητα εκμεταλλεύτηκε την κούραση του Παναθηναϊκού και την απώλεια του Διαμαντίδη, κατάφερε να γυρίσει το ματς στα τελευταία 3 λεπτά και πήρε μια ανούσια βαθμολογικά αλλά σημαντική ψυχολογικά νίκη.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού σαφώς και δεν έχει συνηθίσει σε ήττες στο ΟΑΚΑ. Παρ’όλα αυτά οι 15.000 περίπου άνθρωποι που βρέθηκαν την Πέμπτη στο γήπεδο (πρωτοφανές για αγώνα αυτής της φάσης τουλάχιστον όσο μπορούμε να θυμηθούμε) ήξεραν πολύ καλά ότι απέναντι βρισκόταν μάλλον η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη φέτος. Και μπορεί το τελικό αποτέλεσμα να μην ήταν το ιδανικό όμως απολαύσαμε ένα χορταστικό παιχνίδι από δύο εκ των καλύτερων ομάδων στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η γενική εικόνα. Ο τρόπος που εξελίχθηκε το παιχνίδι έβγαζε ένα αισιόδοξο μήνυμα: «Οι Ρώσοι δεν είναι αχτύπητοι». Άλλωστε με εξαίρεση το πρώτο πεντάλεπτο η ΤΣΣΚΑ έδειχνε να πατάει καλύτερα στο υπόλοιπο παιχνίδι ήταν ο Παναθηναϊκός αυτός που είχε τον έλεγχο. Από τότε δηλαδή που ο Ζοτς γύρισε σε ζώνη αλλάζοντας όλη την εικόνα του παιχνιδιού κλείνοντας τους διαδρόμους και κλειδώνοντας τα ριμπάουντ. Η άλλωστε «απαγορευμένη ζώνη», μια άμυνα που ο Ομπράντοβιτς την απέφευγε πάση θυσία αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά σημείο υπεροχής. Με την σιγουριά στην άμυνα ο Παναθηναϊκός κατάφερε σε όλον τον αγώνα να διατηρεί ένα προβάδισμα από 4 έως 8 πόντους. Όλα αυτά βεβαίως μέχρι το 5ο φάουλ του Διαμαντίδη που ουσιαστικά έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των Ρώσων στο τέλος. Παρά την ήττα πάντως ο Παναθηναϊκός έκλεισε το μάτι πονηρά στην ΤΣΣΚΑ, ή για να το πούμε καλύτερα ο Ομπράντοβιτς στον Καζλάουσκας, ανανεώνοντας το ραντεβού για εκεί που πραγματικά θα έχει σημασία, σε ΤΟΡ-8 ή Final-Four. Όση διαφορά ποιότητας μπορεί να χωρίζει τις δύο ομάδες στο ρόστερ (μην εθελοτυφλούμε) άλλη τόση διαφορά χωρίζει τις δύο ομάδες στον πάγκο και οι οπαδοί του Παναθηναίκού έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ότι όταν έρθει η ώρα ο Σέρβος θα δέσει κόμπο τον Λιθουανό (όπως έκανε και προχτές) αλλά αυτή τη φορά με ανάποδο αποτέλεσμα.

Τέλος για τον κόσμο τι να πει κανείς. Τεράστια έκπληξη για εμένα η μαζική προσέλευση βεβαίως έπαιξε το ρόλο του και το ρόστερ της ΤΣΣΚΑ – βλ. Κιριλένκο, όμως το γεγονός είναι ότι υπήρχε μια καταπληκτική ατμόσφαιρα η οποία αναγνωρίστηκε και από τους παίχτες της ΤΣΣΚΑ οι οποίοι πρόσφεραν ένα έντονο χειροκρότημα σεβασμού στον κόσμο του Παναθηναϊκού μετά το τέλος του αγώνα. Και βεβαίως επειδή -μην τα ξαναλέμε- ο κόσμος του Παναθηναϊκού ξέρει μπάσκετ έλαβαν κι εκείνοι το χειροκρότημα αναγνώρισης της δίκαιης νίκης (με εξαίρεση μερικές εκατοντάδες που μάλλον …εθιμοτυπικά και όχι συνειδητά προτίμησαν να αποδοκιμάσουν).

ΥΓ. Κορυφαίος παίχτης για τον Παναθηναϊκό ο Τεόντοσιτς. Έκανε και δηλώσεις μετά ότι δήθεν επηρεάστηκε από τον κόσμο τρομάρα του. Αν δεν τον άλλαζε στο τέλος με τον Σβεντ πιθανότατα θα είχαμε κερδίσει και χωρίς Διαμαντίδη.

ΥΓ2. Για ένα ακόμα «μεγάλο» παιχνίδι πολύ καλός ο Καλάθης. Πολύ καλός και ο Καϊμακόγλου ο οποίος έπαιξε με πολύ υψηλή αυτοπεποίθηση.

ΥΓ3. 1,5 μήνα έξω; Καλά… Κρίνοντας από το παρελθόν και το πόσο μέσα πέφτουν στις προβλέψεις τους οι γιατροί της ομάδας, στην αρχή των πλέι οφ το περιμένουμε τον Τσαρτσαρή να επιστρέψει. Περαστικά!

ΥΓ4. Και πάμε στα σπουδαία…… Συνεδρίασε λέει εκτάκτως το ΑΣΕΑΔ και μετά από ώριμη σκέψη η ποινή των πέντε αγωνιστικών γίνεται ποινή τριών και –ω του θαύματος!- θα παίξουμε με κόσμο απέναντι στον γαύρο. Για να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας. Γουστάρουμε (φυσικά!) που θα πάμε γήπεδο σε αυτό το παιχνίδι και θα μας πείραζε αν γινόταν το αντίθετο. Όμως ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ πλέον μας εκνευρίζει αυτό το αίσθημα ατιμωρισίας. Λυπάμαι αλλά το παιχνίδι θα έπρεπε να γίνει χωρίς κόσμο. Τελεία και παύλα.

Οι πανηγυρικές κραυγές των δικηγόρων του Παναθηναϊκού είναι ξεφτίλα. Είναι ξεφτίλα γιατί ξέρουν κι εκείνοι, κι εμείς και όλος ο κόσμος ότι στην πρώτη ευκαιρία θα ξαναγίνουν τα ίδια. Το ΑΣΕΑΔ παίζοντας τα παιχνίδια της κάθε ΚΑΕ και του κάθε δικηγόρου για άλλη μια φορά να δικαιώνει τους 100 εγκληματίες της εξέδρας και ξενερώνει τους υπόλοιπους δεκάδες χιλιάδες κόσμου που για να πάνε στο γήπεδο σε τέτοια ματς με τα παιδιά τους περνάνε πρώτα από την εκκλησία να ανάψουν κανά κερί.

Είναι ντροπή. Πλέον έχοντας δει εκατοντάδες φορές το ΑΣΕΑΔ να «γυρνάει» πρωτοβάθμιες αποφάσεις μου έχει γεννηθεί η εξής απορία: Αφού το ΑΣΕΑΔ βρίσκει τόσα λάθη στις πρωτοβάθμιες αποφάσεις άρα τέτοια «ανευθυνότητα» από τα όργανα που τις επιβάλλουν γιατί δεν έρχεται το κράτος να τους καθαιρέσει; Σε οποιοδήποτε λογικό κράτος αν κάποιοι άνθρωποι (έχοντες εξουσία επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων) έκαναν ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ λάθη στις κυρώσεις και τις αποφάσεις τους που ανάγκαζαν το (κάθε λογής) ΑΣΕΑΔ να έρθει να τα «συμμαζέψει», τους ανθρώπους αυτούς θα τους είχαν στείλει σπίτι τους κάποια στιγμή. Επίσης θεωρώ απαράδεκτο να μην δίνονται στην δημοσιότητα ο ΛΟΓΟΙ για τους οποίους πάρθηκε η δευτεροβάθμια απόφαση και τι λάθος είχε γίνει στην πρωτοβάθμια απόφαση.

Αλλά τι λέμε τώρα; Ποιοι λόγοι; Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου…

Όταν ο κάφρος ξέρει πως η ποινή θα ισχύσει με τον Ίκαρο Καλλιθέας, τον Κολοσσό Ρόδου και τον Απόλλωνα Πάτρας για το κύπελλο και αν τυχόν πέσει και μέσα κανά ντέρμπι θα έρθει το αδέκαστο ΑΣΕΑΔ να μειώσει την ποινή τότε τι θα τον σταματήσει; Αν όμως η ποινή κεκλεισμένων είχε εφαρμογή για αγώνες με ομάδες μέχρι 2 βαθμούς πάνω ή κάτω στην βαθμολογία ή μόνο για τους αγώνες με τις ομάδες με τις οποίες έγιναν τα επεισόδια τότε να έβλεπα αν θα τολμούσε κανένας καφράκος να πυροβολήσει την φωτοβολίδα στο γήπεδο ξέροντας ότι όλοι οι υπόλοιποι από δίπλα θα τον σαπίσουν στο ξύλο…