Δημοσιογράφοι


Έχουν περάσει 5 μέρες από τον τελικό και 2 μέρες που έχουμε επιστρέψει από την Βαρκελώνη και το μυαλό μας δεν λέει να ξεκολλήσει. Έχω την αίσθηση ότι όσα έχουν γραφτεί για αυτό το ευρωπαϊκό δεν έχουν γραφτεί για όλα τα προηγούμενα μαζί. Εν μέρει φυσιολογικό με όλα αυτά τα sites που έχουν ανοίξει στο μεσοδιάστημα από το Βερολίνο μέχρι σήμερα αλλά πιστεύω πως αν μαζέψω όλες τις αράδες που διάβασα από την Δευτέρα μέχρι σήμερα θα βγουν περισσότερα απ’ όσα έχει γράψει ο Σκουντής τα τελευταία 2 χρόνια (αντιλαμβάνεστε τον όγκο, έτσι;). Κυριολεκτικά έχουν ειπωθεί τα πάντα οπότε τι άλλο να πει κανείς; Αν θέλαμε να συνοψίσουμε για τον Παναθηναϊκό τα είπε όλα ο Φίλιππας στην μετάδοση ενώ για την διοργάνωση τα έγραψε ο Μπουρλάκης στο sentragoal.

Γι’ αυτό λοιπόν μην έχοντας τίποτα ουσιαστικό να πούμε για τον Παναθηναϊκό και το Final Four γενικότερα λέμε να καταθέσουμε την πεντάδα αστέρων από το ρεπορτάζ των ημερών του (κατ’ ευφημισμών) αιώνιου. Κοινώς αυτούς που παρά το 6ο αστέρι συνεχίζουν να ζουν μέσα στην άρνηση και να γράφουν ότι τους κατέβει.  Ιδού λοιπόν η χρυσή πεντάδα:

Στην θέση του Center (δηλαδή θέση 5) o Γιώργος Φωτεινόπουλος από το γαύρος.gr που ψάχνει ομάδα να υποστηρίξει. Πιτσαρία η Σιένα, αντιπαθητική η Ρεάλ… Ευτυχώς υπάρχει και ο Σοφοκλής

Power Forward ο Αντώνης Πίκουλας επίσης από τον γαύρο αποδεικνύει ότι αν σε κάποιους τα 6 αστέρια τους έπεσαν απλά βαριά (βλέπε center) για κάποιους άλλους ήταν ασήκωτα!

Small Forward ο Τεό Παπαλούκ που σπάει την σιωπή του και με καταπληκτικό timing βγαίνει την προηγούμενη του τελικού της Ευρωλίγκας να δηλώσει: «Θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους (για το κύπελλο Ελλάδας)». Σιγά τα αίματα Θόδωρα!

Shooting Guard ο (αγνώστου στοιχείων) Υπεύθυνος Μάρκετινγκ του Ολυμπιακού. Μετά την …πίτσα της Σιένα (βλέπε center) ο Ολυμπιακός σχεδιάζει το μέλλον

Τέλος, Point Guard ο μεγάλος Γιώργος Σιγάλας και η δήλωση της δεκαετίας (άνευ λοιπών σχολίων…)

Το μόνο που δεν έχω διαβάσει ακόμα και περιμένω πως και πώς είναι τον πρώτο που θα γράψει ότι τα ευρωπαϊκά του Παναθηναϊκού δεν είναι 6 αλλά 1,5 (μέχρι πέρσι ήταν 1), αφού ως γνωστών:

Το 1996 στο Παρίσι το κόψιμο ήταν αντικανονικό – δεν μετράει
Το 2000 στην Θεσσαλονίκη ήταν εντός έδρας – δεν μετράει
Το 2002 στην Μπολόνια μετράει αν και οι περισσότεροι το μπερδεύουν με την προηγούμενη χρονιά και νομίζουν ότι ήταν η χρονιά της Σουπρολίγκας ως εκ τούτου το μετράνε για μισό.
Το 2007 στην Αθήνα ήταν εντός έδρας – δεν μετράει
Το 2009 στο Βερολίνο κρίθηκε σε δύο άστοχα σουτ – κωλόφαρδο, δεν μετράει
Το 2011 μετράει αλλά για μισό γιατί ήταν το χειρότερο Final Four.

Οπότε σούμα: Ολυμπιακός 1, Παναθηναϊκός 1,5 (ή 1 ανάλογα με το πώς μετράν την Μπολόνια).

ΥΓ. Το πρόβλημα το είχαμε επισημάνει από πέρσι όμως φέτος έγινε πλέον τόσο έντονο που δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνεται καμία διάθεση από τους αρμόδιους να σταματήσουν αυτή την ασυδοσία… Δεν χωράνε τα αστεράκια ρεεεε! Του χρόνου τι θα κάνουμε; Έτσι όπως το πάνε ο Ομπράντοβιτς και οι παίχτες του σε λίγο θα πρέπει να παίζουμε με μακρυμάνικο!

ΥΓ. Στο Βερολίνο ήταν παρών, στο Παρίσι ήταν παρόν, στην Βαρκελώνη δεν ήταν και αποδείχτηκε ότι Final Four χωρίς αυτόν είναι λουκουμάς χωρίς μέλι…

ΥΓ. Οφείλω να καταθέσω για μια ακόμα φορά την τεράστια εκτίμησή μου στους οπαδούς της Μακάμπι. Πρώτα απ’όλα γιατί είναι αυτοί που κατεβάζουν πάντα τον μεγαλύτερο αριθμό οπαδών σε κάθε διοργάνωση. Ό, τι εισιτήριο κυκλοφορεί το διεκδικούν πρώτοι και είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για να το βρουν. Βγαίνοντας από το γήπεδο παρ’ότι ήξεραν ότι ο Παναθηναϊκός έχει προκριθεί δεν κώλωναν, πήγαιναν σε έναν έναν που έβγαινε από την πόρτα να ρωτήσουν αν πουλάει το εισιτήριό του… Βεβαίως οι συγκεκριμένοι αντιμετώπισαν τον …χλευασμό αλλά το πείσμα τους είναι καταπληκτικό.

Εκτός από τον περισσότερο λαό έχουν πάντα και την πιο έντονη παρουσία. Η εικόνα με τα ομοιόμορφα κίτρινα μπλουζάκια και κασκόλ όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στους δρόμους της πόλης είναι καταπληκτική και αξιοζήλευτη.

Παράλληλα είναι μοναδικός και ο τρόπος που ζουν τον αγώνα. Ακόμα και μόνοι τους να είναι μέσα στην εξέδρα των αντιπάλων θα σηκωθούν να τραγουδήσουν χοροπηδώντας. «Tza’hov oe oe»

Τέλος είναι μοναδικός και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν την ήττα. Σα να λένε με τον τρόπο τους «δεν πειράζει, αρκεί που είδαμε την Μακάμπι».

ΥΓ. Πάντως 40 τελικούς να παίζαμε, από αυτό το συνονθύλευμα του Μπλατ δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε.

ΥΓ. Πού θα βρω τους αγώνες σε περιγραφή Χατζηγεωργίου/Ιωάννου; Κανένα link;

«Ο Ντιρκ Νοβίτσκι είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό αν οι παίχτες του ΝΒΑ προχωρήσουν σε lock out την επόμενη σαιζόν».
Τάδε έφη Γιαν Γιάγκλα ο συμπαίχτης του Νοβίτσκι στην Εθνική Γερμανίας.

Το όνομα του Γερμανού παιχταρά δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγεται για τον Παναθηναϊκό. Πριν αρκετούς μήνες, κατά την διάρκεια των περσινών τελικών του πρωταθλήματος, το theplayer.gr με το λανσάρισμά του είχε βγάλει μια είδηση για «συμφωνία ευρωπαίου παιχταρά του ΝΒΑ με τον Παναθηναϊκό». Οι …διαρροές τότε συνέκλιναν σε προσύμφωνο του Νοβίτσκι  το όνομα του οποίου δεν αναφερόταν αλλα΄φωτογραφιζόταν στο κείμενο του theplayer.gr. Μάλιστα το site είχε πάει την υπόθεση ακόμα παραπέρα (εντελώς αυθαίρετα απ’ότι φάνηκε στην πράξη) λέγοντας ότι ο περί ου ο λόγος θα βρισκόταν στις εξέδρες του ΟΑΚΑ στο επόμενο παιχνίδι. Βεβαίως παρά τον χαμό που είχε δημιουργηθεί τότε δεν υπήρξε καμία επιβεβαίωση ούτε υποψία επιβεβαίωσης με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο site να δεχτεί ισχυρό πλήγμα στην αξιοπιστία του με το καλημέρα.

Το θέμα με τον καιρό ξεχάστηκε μέχρις ότου πρόσφατα έφτασε στα αυτιά μας από αξιόπιστη πηγή ότι το προσύμφωνο ΟΝΤΩΣ υπάρχει και «δεσμεύει» τον Νοβίτσκι να παίξει στον Παναθηναϊκό αν επιστρέψει στην Ευρώπη. Και τώρα λίγες εβδομάδες μετά ο Γιάγκλα έρχεται και λέει κι αυτός το ίδιο πράγμα. Απ’ότι φαίνεται λοιπόν όντως κάτι υπάρχει. Έστω και χωρίς καμία ιδιαίτερη νομική ισχύ φαίνεται να έχει υπάρξει προσέγγιση και μια –κάποια- συμφωνία (τους όρους της οποίας βεβαίως δεν τους γνωρίζει μάλλον κανείς αυτή τη στιγμή).

Το ερώτημα που προκύπτει πάντως είναι πως ο Παναθηναϊκός θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε μια μεταγραφή δεκάδων εκατομμυρίων τη στιγμή που δεν φαίνεται διατεθειμένος να επενδύσει σαφώς λιγότερα χρήματα κλείνοντας την τρύπα στο άσο και κάνοντας εαυτόν πρώτο φαβορί στην φετινή (αποδυναμωμένη) Ευρωλίγκα. Προσωπική μας εκτίμηση πολύ δύσκολά θα προχωρούσε μια τέτοια μεταγραφή στις δεδομένες συνθήκες αλλά σε κάθε περίπτωση μάλλον άδικα το συζητάμε εξαρχής καθώς το lock out του ΝΒΑ εκ των πραγμάτων δε μπορεί να διαρκέσει για πάντα και τα αστέρια αυτού του βεληνεκούς πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν να αφήσουν τον πακτωλό χρημάτων που διακινείται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και βεβαίως το πρεστίζ του ΝΒΑ για την φτωχή και ταπεινή Ευρωλίγκα…

…ξεκίνησε τις υποχρεώσεις του στο ΤΟΡ-16 ο Παναθηναϊκός κερδίζοντας την Λιέτουβος Ρύτας στο …μακρυνό Ρύτας (που λέει και ο Κόγκα) με 80-59.

Με δύο πρόσωπα εμφανίστηκε η ομάδα σήμερα. Στο πρώτο ημίχρονο προσπάθησε να παίξει το γνωστό «ορθολογιστικό» μπάσκετ με συνεχόμενα πικ εν ρολ στην επίθεση τα οποία όταν έβγαιναν κατέληγαν συνήθως σε εύκολο καλάθι του Μπατιστ μετά από ασίστ του Διαμαντίδη ή του Νίκολας. Όταν όμως δεν έβγαιναν κατέληγαν σε άστοχο τρίποντο. Η αστοχία από το τρίποντο είχε σαν αποτέλεσμα το παιχνίδι να μην πάει όπως το ήθελε ο Παναθηναϊκός παρ’ότι η κινητήρια δύναμή του, η άμυνα, σε γενικές γραμμές λειτουργούσε σωστά. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την σημαντική ευστοχία των Λιθουανών από τα 6.75 (παρ’ότι άρχισαν με 4 άστοχα) έδωσε το πρόβάδισμα στο ημίχρονο στην Λιθουανική ομάδα.

Το δεύτερο ημίχρονο όμως ήταν άλλο παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός άφησε εν πολλοίς τα πικ εν ρολ και αποφάσισε να χτυπήσει στα μις ματς. Ο Τσαρτσαρής έκανε πάρτι απέναντι στα τεσσάρια της Λιέτουβος (είτε τελειώνοντας ο ίδιος τις φάσεις είτε μοιράζοντας ασίστ), ο Καϊμακόγλου αξιοποίησε τα ελεύθερα σουτ που του δόθηκαν καθώς και τις περιπτώσεις πλεονεκτήματος που δημιουργήθηκαν για λογαριασμό του (κι αυτός σκοράροντας και πασάροντας) και έτσι η ψαλίδα άνοιξε γρήγορα.

Πρώτος σκόρερ ήταν ο Μπατίστ με 26 πόντους ο οποίος τροφοδοτήθηκε με συνέπεια από όλους τους συμπαίχτες του με αποτέλεσμα τα περισσότερα καλάθια του να είναι στο ένας εναντίων ενός …με το στεφάνι. Ο Καϊμακόγλου και ο Τσαρτσαρής -με 16 και 12 πόντους αντίστοιχα- ακολούθησαν αλλά στην πραγματικότητα ήταν τα κλειδιά της νίκης.

ΥΓ. Όλα τα λεφτά η περιγραφή του Συρίγου. Η βαρεμάρα είχε χτυπήσει ταβάνι. Βεβαίως για άλλο ένα παιχνίδι υπήρχε η -συνηθισμένη πλέον- γκρίνια για τις θέσεις των σχολιαστών που έχουν μπροστά φτογράφους και …διαιτητές και δε μπορούν να κάνουν την δουλειά τους. Όμως το αποκορύφωμα ήταν ο …Μπαϊράμογλου και φυσικά η απολογία στο τέλος του πρώτου δεκάλεπτου: «Χμμμ, τελικά δεν είμαι σίγουρος αν έχουμε τάιμ άουτ, ίσως έχει λήξει το δεκάλεπτο, δε μπορώ να καταλάβω. Ζητάω συγνώμη, πιάστηκα αφηρημένος». Καλά ρε Φίλιππα, ούτε το κεντρικό ταμπλό δεν βλέπεις;

ΥΓ2. Οφείλω να παραδεχτώ αυτούς που έγραφαν πριν μήνες σε αυτότ ο blog, την εποχή που συζητούσαμε για τις αλλαγές των κανονισμών και πως θα επηρεάσουν το παιχνίδι της ομάδας, ότι στο νέο τρόπο παιχνιδιού θα ενσωματωθεί το σουτ από τα 5 μέτρα. Μου φαινόταν αδιανόητο (μόνο ως σουτ εκτός συστήματος το δεχόμουν) όμως αποδεικνύεται στην πράξη ότι έχει ενσωματωθεί στα επιθετικά συστήματα της ομάδας με κύριο εκφραστή τον Νίκολας.

ΥΓ3. Λιθουανές τσιρλίντερς vs Τουρκάλες τσιρλίντερς οριακά 2. Όσοι έχουν δει τις Τουρκάλες θα με καταλάβουν ότι αυτό το «οριακά» είναι πολύ τιμητικό για τις Λιθουανές.

ΥΓ4. Τουλάχιστον τώρα ο Κώστας δικαιούται να εξασκήσει το αγαπημένο του σπορ των δηλώσεων στους δημοσιογράφους. Το κέρδισε…

Υγ5. Αύριο το μενού έχει Σάρας vs Γαύρο και Barca frontline vs Χοντρού. Ενδιαφέρον…

Το Μουντομπάσκετ μας τελείωσε, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέκτησαν μετά από το 1994 την πρώτη θέση (με τον Ντουράντ στα τρία τελευταία ματς να έχει Μ.Ο. συμμετοχής 38 λεπτά!!) και εμείς πάμε να σχολιάσουμε συνοπτικά κάποια πράγματα που μας έμειναν..

Σε ότι αφορά την Εθνική μας Ομάδα..  Αρχικά, ας καταλάβουν κάποιοι ότι αυτή η κωμωδία που ονομάζεται τουρνουά Ακρόπολις είτε πρέπει να καταργηθεί τελείως, είτε πρέπει να σφυρίζουν και ξένοι διαιτητές.. Αυτη η κατάσταση με τις υπερ του δέοντος άνετες νίκες μόνο καλό δεν μας κάνουν.. Επι λέξη μετά το περιβόητο ματς με τη Σερβία γράφαμε κάτι για «ελάχιστη προσομοίωση στις συνθήκες που θ’αντιμετωπίσουμε στην Τουρκία». Ξεπερνόντας την αστεία δικαιολογία ότι επηρεαστήκαμε από τα επεισόδια που έγιναν στο Ακρόπολις (οι Σέρβοι γιατι δεν επηρεάστηκαν;), γράφτηκε ότι επηρεαστήκαμε και από την βαριά ήττα από τις ΗΠΑ την παραμονή της αναχώρησής μας για την Άγκυρα.. Λες και πρέπει de facto να κερδίσουμε όλα τα φιλικά.. Πάντως το πιο κωμικό που ακούσαμε όλες αυτές τις ημέρες, ήταν πως επηρεαστήκαμε από την υπερβολικά χαλαρή άμυνα ζώνης των Κινέζων.. Μας αποσυντόνισε λέει..

Όσο για τα τραγελαφικά γεγονότα της τελευταίας αγωνιστικής.. Από τη στιγμή που η Γαλλία αγωνιζόταν αργότερα από εμάς με αποτέλεσμα να είναι στα δικό τους χέρι ενδεχόμενη επιλογή αντιπάλων στις διασταυρώσεις, μάλλον σκάψαμε μόνοι μας το λάκκο μας.. Καθήσαμε να χάσουμε, δείχνοντας ότι φοβόμαστε ΗΠΑ, αλλά και Ισπανία (ας μην κοροϊδευόμαστε) και εν τέλει πέσαμε πάνω στην Ισπανία από την οποία ξαναχάσαμε.. Γενικώς η κουτοπονηριά πληρώνεται κάποια στιγμή και είτε ξεβρακώνεσαι (βλ. Ελλάδα), είτε γελιοποιείσαι (βλ. Γαλλία η οποία έχασε περισσότερο απ’όσο ήθελε και αντί για τη Ρωσία αντιμετώπισε την Τουρκία..) Άξιοι της μοίρας τους και οι δυο..

Στα αγωνιστικά, ο Διαμαντίδης παρ’ότι δεν ήταν σε καθόλου καλή κατάσταση, έκανε το καλύτερο του παιχνίδι εκεί που έπρεπε (στο τελευταίο του παιχνίδι με το Εθνόσημο), ενώ ο Τσαρτσαρής ήταν ανέλπιστα θετικός.. Ο Καϊμακόγλου έδειξε ότι θα μας είναι χρήσιμος, ενώ ο Φώτσης ήταν «as usual».. Αυτοί που εμφανίστηκαν κατώτεροι των προσδοκιών ήταν οι Περπέρογλου, Καλάθης και Βουγιούκας . Μια από τα ίδια (και χειρότερα) ο Τέπιτς.. Όσο και αν προσπαθείς να το δεις θετικά, με Καλάθη και Τέπιτς δεν βγαίνει..

Ο Χατζηγεωργίου πάλι μας χάρισε δυνατές συγκινήσεις (έστω και στο πάρα πέντε) με το «σινικό τείχος της Τουρκίας» (βλ. Ερντέν), τον Ιλιασόβα που είναι Ουζμπέκος (το έλεγε κάθε φορά που έπιανε τη μπάλα στα χέρια του), τον Γκονλούμ που κάποτε ήταν το μεγάλο project του Τουρκικού μπάσκετ και διάφορα άλλα ωραία.. Από την άλλη ο Ιωάννου σε κάθε ευκαιρία μας υπενθύμιζε πως ο ηγέτης της Εθνικής είναι ο Σπανούλης, ενώ πανηγύρισε το τρίποντο του Τεόντοσιτς εναντίον της Ισπανίας λες και έπαιζε ο Ολυμπιακός τελικό Ευρωλίγκας.. Όσο για τα 1000+1 καλάθια, μπορεί να μας έκαναν να λησμονήσουμε με τον Περπερίδη (Vamos Eurobasket και τα σχετικά), οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε ότι μας έδωσαν και το απόλυτο highlight..

P.S.1 Πραγματικά είναι πολύ διασκεδαστικό να βλέπεις τους Σέρβους να διαμαρτύρονται για τη διαιτησία.. Είναι σαν να σου λέει ένας κλέφτης ότι του διέρρηξαν το σπίτι..

P.S.2 Δεν μπορώ να μην υποκλιθώ στον πραγματικό MVP Μαρτίνας Πότσιους.. Ο τύπος έχει μετατρέψει το μειονέκτημά του σε πλεονέκτημα.. Respect..

Ποιός Γκάλης και ποιές σαραντάρες; Ποιός Καμπούρης ή Ανδρίτσος και ποιές βολές; Ποιός γεροΓιοβάισα και ποιό άστοχο τρίποντο; Ο πραγματικός MVP της Εθνικής μας Ομάδας στο Ευρωμπάσκετ του 1987 ονομάζεται Αβαλασβίλι.. Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση μπορεί να έχει αυτός ο (κατά πάσα πιθανότητα) Γεωργιανός με το μπάσκετ, καθώς το επίθετο φέρνει περισσότερο σε αρσιβαρίστα.. Και όμως ο εν λόγω τύπος όπως άλλωστε θα καταλάβατε και από τη φωτογραφία που ακολουθεί ήταν διαιτητής αγώνων μπάσκετ..

Ωραία μέχρι εδώ.. Και τι περαιτέρω σχέση μπορεί να έχει με την Εθνική μας Ομάδα και το Ευρωμπάσκετ του ’87; Ο Φίλιππας Συρίγος λύνει το γρίφο στο βίντεο που ακολουθεί..

Μπορεί στον Ολυμπιακό να διατυμπάνιζαν όλους αυτούς τους μήνες ότι ο πρώτος τους στόχος είναι το πρωτάθλημα, αλλά ειλικρινά με την ψυχολογία με την οποία έχρονται να παίξουν στο ΟΑΚΑ δύσκολα θα τον καταφέρουν.. Από την άλλη το πάθος των παικτών του Παναθηναϊκού ξεχείλιζε.. Δεν ξέρουμε κατά πόσο συνέβαλε σ’αυτό το κολάζ με τα πρωτοσέλιδα μετά τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος που εμφανίστηκε στην πόρτα των αποδυτηρίων (κλασικός Παναγιωταράς άραγε;), αλλά η διαφορά στη διάθεση των δύο ομάδων ήταν εμφανής.. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο (συνήθως μπλαζέ) Φώτσης, ο οποίος κυριολεκτικά είχε αναψοκοκκινίσει.. Το ίδιο και ο Τσαρτσαρής, ο οποίος χθες προσπάθησε να μας πείσει (με αρκετή επιτυχία) ότι τελικά η θέση του δεν είναι στο Les Invalides ή αλλιώς Μέγαρο των Απομάχων.. Γενικά μας άρεσε το γεγονός ότι ξέραμε τι θέλουμε στο γήπεδο, με αποτέλεσμα να κερδίσουμε υπερβολικά άνετα και χωρίς να φτάσουμε στο peak της απόδοσής μας.. Ιδιαίτερα αμυντικά ήμασταν πολύ διαβασμένοι στην αντιμετώπιση των ψηλών του Ολυμπιακού. Όσο και αν όλοι μας θέλουμε να ισοπεδώνουμε τον Ολυμπιακό όταν υπάρχει η ευκαιρία, νομίζουμε πως ήταν καλύτερα που χθες δεν «σκοτωθήκαμε» να κερδίσουμε με μεγαλύτερη διαφορά. Είναι προτιμότερη μια νίκη την Κυριακή.. Γενικώς ψυχραιμία, καθώς την Κυριακή θα είναι ένα τελείως διαφορετικό παιχνίδι.. Έγινε απλά το 1-0..

Όσο για τα διάφορα σενάρια περί ανανεώσεων, αποχωρήσεων κλπ. υπομονή (που λέει και ο Δράκουλας). Ας τελειώσουν με το καλό τα play-off και θα δούμε.. Όπως και να΄χει, το καλοκαίρι αναμένεται να έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Τα συμβόλαια τα οποία λήγουν φέτος (Ομπράντοβιτς, Διαμαντίδης, Σπανούλης, Νίκολας, Μπατίστ, Γιασικεβίτσιους, Πέκοβιτς και Τσαρτσαρής) σε συνδυασμό με την ενδεχόμενη αλλαγή του συντελεστή φορολόγησης από 20% σε 45% (αν και πάντα θα υπάρχουν «τρύπες«) προμηνύουν για ένα άκρως «καυτό» καλοκαίρι. Θα έχουμε τον χρόνο να τα πούμε αφού τελειώσει το Πρωτάθλημα..

P.S. Τα είπε όλα ο Διαμαντόπουλος στο «Φως«: Μεθυσμένοι θα έπαιζαν καλύτερα..

Πάει λοιπόν και αυτό το final four.. Σαφώς και εμείς οι Παναθηναϊκοί φανταζόμασταν αλλιώς αυτό το ταξίδι στο Παρίσι, αλλά όταν έπρεπε να παίξουμε μπάσκετ εμείς ήμασταν απόντες.. Η απουσία του Παναθηναϊκού από τη μία και η παρουσία του Ολυμπιακού από την άλλη, μας έδωσε την «ευκαιρία» να χαζέψουμε διάφορα ωραία που γράφτηκαν στον Ελληνικά ΜΜΕ.. Ας δούμε λοιπόν μερικά από αυτά που αλιεύσαμε στα διάφορα sites (όσο προλάβαμε να σερφάρουμε στο Παρίσι..)

Ξεκινάμε με τις δηλώσεις Εθνικής συσπείρωσης και υπερηφάνιας του «Σωλήνα» πριν το final four.. «Ελπίζω να το πάρει η ελληνική ομάδα, για να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι ότι η Ελλάδα δεν είναι παρίας και φτωχός συγγενής. Δεν μπορούν συνεχώς να μας λοιδορούν. Να συνειδητοποιήσουν πως έχουμε ικανότητες..» Κάπως έτσι τα είπε ο πρόεδρος της FIBA Europe και φυσικά για άλλη μια φορά μας «μάγεψε».. Ειδικά αυτό το «παρίας» είχα να το ακούσω από το Λούφα και Παραλλαγή..

..και συνεχίζουμε με τις αναλύσεις του ψυχολόγου Ασπρούλια πριν τον ημιτελικό, οι οποίες «έγραψαν» και πάλι.. «Οι Σέρβοι, μοιάζουν να είναι ευτυχισμένοι μόνο και μόνο επειδή είναι εδώ» και οι παίκτες του Ολυμπιακού «αποπνέουν μία σιγουριά». Εν τέλει, ο «σίγουρος» Ολυμπιακός μάλλον έκλεψε τη νίκη από τους «ευτυχισμένους απλά και μόνο από τη συμμετοχή» Σέρβους, οδηγώντας ανέλπιστα το ματς στην παράταση..

Μπορεί η αγωνιστική ανωτερότητα της Μπαρτσελόνα να ήταν ξεκάθαρη στον τελικό, αλλά τις σπόντες τους λίγο-πολύ τις ψιλοπέταξαν.. Από τον προπονητή (αλίμονο), τον πρόεδρο μέχρι τον Κογκαλίδη και το δίδυμο των Σκουντή-Μαγουλά.. Φυσικά για την παρουσία του λόρδου ..Φακίνι στον ημιτελικό γαργάρα..

Επίσης, επειδή έχει τύχει να έχω ακούσει από πολλούς κάτι αντίστοιχο με αυτό που έγραψε πρόσφατα ο Βετάκης στη στήλη του στην «Πράσινη», ότι δηλαδή: «ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού είναι η μεγαλύτερη ανακούφιση των υπόλοιπων ομάδων» απλά θα υπενθυμίσω ότι τα τελευταία δυο χρόνια σε τέσσερα παιχνίδια έχουμε μαζέψει συνολικά πενήντα πόντους διαφορά από τους Καταλανούς.. Τελικά, μήπως ο αποκλεισμός της Μπαρτσελόνα ήταν η μεγαλύτερη ανακούφισή μας στο Βερολίνο; Ναι, όταν πηγαίνουμε σε final four επί Ομπράντοβιτς συνήθως κατακτάμε και τον τίτλο, αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις όπου χάσαμε από καλύτερες ομάδες (βλ. Παρίσι 2001, Μόσχα 2005).. Δεν είμαστε η αρχή και το τέλος του μπασκετικού κόσμου..

Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τα σημερινές εξυπνάδες του στυλ: «Στο ’59 μας γύρισε ο Ολυμπιακός στο Παρίσι. Το -18 του τελικού (86-68) αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη διαφορά στην ιστορία του κορυφαίου ευρωπαϊκού θεσμού» που αναφέρει η ίδια στήλη.. Λες και το -18 έχει τεράστια διαφορά από το -14 που χάσαμε εμείς το 2001 στο ίδιο γήπεδο.. Έλεος πια με την επιλεκτική τύφλωση..

Συμπερασματικά, το ατομικό ταλέντο των παικτών (Τσίλντρες, Κλέιζα, Τεόντοσιτς κλπ.) και οι ..ποικιλίες  (που έγραψε χθες ο Διαμαντόπουλος, ο οποίος παρεπιπτόντως μάλλον αποτελεί την πιο σοβαρή ερυθρόλευκη πένα, τόσο από αυτά που γράφει στο «Φως», όσο και από αυτά που postαρε στο Sport24 και μάλλον θ’ανταλλάξει χωλ με τον Βετάκη) δεν φτάνουν για να σηκώσεις την Ευρωλίγκα. Μπορεί να αρκούν για  αποκλείσεις την Κίμκι, την Πρόκομ (ή έστω την Κάχα Λαμποράλ) ή να σώσεις την παρτίδα με την Παρτιζάν, αλλά κάποια στιγμή θα αντιμετωπίσεις μια ΟΜΑΔΑ και θα το πληρώσεις ακριβά..

Τελειώνοντας, φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει ο Συρίγος, ο οποίος οργίασε και πάλι αποκαλώντας μετά τον τελικό τον Ναβάρο «μπασκετικό σίχαμα«.. Ενώ άμα ήταν Έλληνας θα λέγαμε για την «πονηριά του Παπαλουκά», που λέει και ο Σκουντής.. Εντάξει, ο γερο-Φίλιππας μάλλον μίλησε ως πρώην εκπρόσωπος τύπου της Εθνικής Ομάδας..

P.S. Που ήταν η γνωστή ξανθιά φίλαθλος της ΤΣΚΑ;

Επόμενη σελίδα: »