Εξωγηπεδικά


Λίγες μέρες πριν το F4 και έφτασε η ώρα για μία μικρή ξενάγηση στην Πόλη για τους τυχερούς ταξιδιώτες του blog! Να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι δεν έχω ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, επομένως όσα θα προτείνω είναι μετά από αρκετή έρευνα στο ίντερνετ και σε τουριστικούς οδηγούς. Ελπίζω να αποδειχθούν σωστά και να σας ικανοποιήσουν! Βέβαια, αν δεν πάρουμε το έβδομο ευρωπαϊκό, θα έχει κανείς όρεξη για επισκέψεις σε μουσεία, βαρκάδα στο Βόσπορο ή να γευθεί πολίτικες γεύσεις;

Στην Πόλη ήρθα, Πανάθα για σένα, για να σηκώσουμε με τρέλα άλλο ένα…

Πριν το ταξίδι

Απαραίτητα ταξιδιωτικά έγγραφα είναι η αστυνομική ταυτότητα και το εισιτήριο του αγώνα. Χωρίς αυτά δεν θα μπορέσετε να ταξιδέψετε! Όσον αφορά την ταυτότητα, σημαντικό είναι να αναγράφεται η ιθαγένεια και όλα τα στοιχεία να είναι με λατινικούς χαρακτήρες. Καλού κακού, όσοι έχετε ταυτότητα σε κακή κατάσταση, μπορείτε να βγάλετε νέα (πιστοποιητικό γέννησης – τέσσερις φωτογραφίες) ή διαβατήριο.  Φτάνοντας στο αεροδρόμιο θα χρειαστεί να αλλάξετε τα ευρώ σας με τουρκικές λίρες. Η ισοτιμία είναι 1€=2,35 λίρες  και οι λύσεις που προτείνω είναι α) ανάληψη από τα atm του αεροδρομίου και β) ανταλλακτήρια στο κέντρο της πόλης. Τα ανταλλακτήρια του αεροδρομίου είναι μόνο για μικροποσά, ίσα ίσα για τα πρώτα έξοδα. Τα πιο αξιόπιστα ανταλλακτήρια είναι 1) Bamka Doviz στην Ταξίμ, 2) Cetin Doviz πάλι στην Ταξίμ, 3) Ziraat Bankasi  στο Sultanahmet.

Διαμονή

Αν και οι περισσότεροι θα έχετε κάνει την κράτηση σας, οι δύο καλύτερες επιλογές είναι η παλιά πόλη (Sultanahmet) ή η πλατεία Ταξίμ. Όσοι επέλεξαν την πρώτη επιλογή (αντίστοιχη Πλάκα) θα είναι κοντά στα αξιοθέατα (Αγία Σοφία – Τοπκαπί – Μπλε Τζαμί – Αγορές), αλλά θα χρειάζεται το βράδυ να πηγαίνουν στην Ταξίμ, ενώ οι υπόλοιποι θα ακολουθούν την αντίστροφη πορεία. Οι Scire και Drazen,βέβαια, προτίμησαν το παλάτι Τσιραγάν

Αξιοθέατα

Τα κυριότερα αξιοθέατα είναι α) Αγία Σοφία  β)Μπλε Τζαμί  γ) παλάτι Τοπκαπί  δ) Σινάν Ερντέμ. Τα τρία πρώτα βρίσκονται στην περιοχή Sultanahmet. Επίσης, αξίζει μία βόλτα στη Μεγάλη αγορά και στην αγορά των μπαχαρικών. Κάτι που δεν πρέπει να παραλείψουμε είναι η βαρκάδα στο Βόσπορο (προς Ortakoy). Αυτό είναι το site της ναυτιλιακής εταιρίας Κωνσταντινούπολης. Σε κάποιο blog διάβασα πως είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσει κανείς το πλοίο της γραμμής από Sarayburnu προς besiktas. Η μετακίνηση στην πόλη γίνεται κυρίως με το τραμ και ταξί. Υπάρχουν και τα ντολμούς (μικρά βανάκια) που έχουν συγκεκριμένα δρομολόγια και ξεκινούν όταν γεμίσουν. Το μετρό δεν καλύπτει μεγάλο μέρος της πόλης, ενώ το τρένο είναι κυρίως για επισκέψεις έξω από την πόλη και το αεροδρόμιο. Τέλος, αξίζει ένα πρωινό να το αφιερώσετε στις συνοικίες Μπάλατ και Φανάρι, όπου βρίσκονται το Πατριαρχείο και η Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στην επιστροφή χρησιμοποιήστε το φεριμπότ για να γυρίσετε. Μία καλή επιλογή για φαγητό στο Φανάρι είναι οι ταβέρνες Agora και Kofteci Arnavut.

Φαγητό – ποτό – χαλάρωση

Τα περισσότερα εστιατόρια – καφέ – ναργιλετζίδικα θα τα βρείτε γύρω από την κεντρική λεωφόρο Ιστικλάλ στις συνοικίες Γκαλατασαραϊ – Μπεγιόγλου – Τοπχανέ (εδώ θα βρείτε πολλά μαγαζιά με ναργιλέ). Θετικά σχόλια για φαγητό άκουσα για τη στοά Cicek Pasaji πάνω στην Ιστικλαλ στο Μπεγιόγλου.  Όσοι επιθυμούν κάποιο χαμάμ, τα Τζαγάλογλου και Τσεμπερλίτας είναι τα πιο δημοφιλή και βρίσκονται στην παλιά πόλη. Επιπλέον, στη συνοικία Κουμκαπί έχει πολλά εστιατόρια (λιγότερο τουριστικά).

Ενδεικτικές προτάσεις

καφέ και ναργιλέ:  Ara cafePerla Kallavi cafeKafeka nargile cafeCorlulu ali pasa Mihrimah cafe, Saray Cafe

εστιατόρια:

Sultanahmet: Koftecisi, Havuzlu (μέσα στην κλειστή αγορά), ozbulu kebap, Pasazade, δείτε εδώ  και εδώ

Μπεγιόγλου: Dulcinea , 360, Nu Pera, + εδώ και στο tripadvisor

κοντά στο Τσιραγάν: Ulus29, Sunset Istanbul και στο Όρτακιοϊ έχει αρκετά ταβερνάκια

κοντά στο γήπεδο: Gelik restaurant

Ήταν περίπου πριν 4,5 χρόνια όταν σε μια από τις (καθημερινές) συζητήσεις με τον Ντράζεν για την μπασκετική πραγματικότητα (συνήθεια που παραμένει μέχρι σήμερα) αναρωτηθήκαμε αν υπάρχουν κι άλλοι όπως εμείς. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα blog, να καταθέτουμε σε αυτό τις σκέψεις, αλλά και τον χαβαλέ μας και να απευθυνθούμε σε όλους τους μπασκετικά τρελαμένους αλλά υγιώς σκεπτόμενους Παναθηναϊκούς. Κάπως έτσι, απλά, γεννήθηκε το doubleteam.gr.

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η σχέση μας με το blog  πέρασε από διάφορα κύματα. Άλλες φορές ασχολούμασταν περισσότερο άλλες φορές λιγότερο. Στις περισσότερες περιπτώσεις που απουσιάζαμε υπήρχαν λόγοι ανωτέρας βίας όπως στρατός, μεταπτυχιακό, διδακτορικό [για τον επιστήμονα του blog!] ή απλά μια αμείλικτη καθημερινότητα. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις απουσιάζαμε απλά γιατί δεν είχαμε όρεξη. Όπως και να’χει, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, υπήρχαν περίοδοι που για αρκετές εβδομάδες μπορεί να μην γράφαμε ούτε ένα νέο post.

Συνήθως ένα blog που δεν λαμβάνει της απαραίτητης προσοχής οδηγείται μοιραία στην απαξίωση και τελικά στην αφάνεια. Όμως αυτό το blog κρατήθηκε ζωντανό και ενεργό.

Και ο μόνος λόγος που επιτεύχθηκε αυτό ήταν η ισχυρή κοινότητα που έχει την τύχη να φιλοξενεί.

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, ύστερα από αρκετές συζητήσεις για το μέλλον του blog καταλήγουμε σε μια κοινή παραδοχή. Το blog χρειάζεται φρεσκάρισμα σε όλους τους τομείς. Τόσο στην εικόνα του όσο και στις στήλες του, όμως πάνω απ’όλα στο editorial κομμάτι του. Για την εικόνα και τις στήλες του blog έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η απαραίτητη προετοιμασία και τις επόμενες ημέρες (άντε βδομάδες) θα μπορέσουμε να σας παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του (κάθε) blog είναι τα posts του. Κι εδώ έρχονται τα σπουδαία.

Όπως έγραψα και παραπάνω ο λόγος που αυτό το blog κρατήθηκε ζωντανό ήταν και παραμένουν οι επισκέπτες του.  Οπότε η ενίσχυση στο editorial είναι απόλυτα φυσιολογικό να έρθει εκ των έσω. Με μεγάλη χαρά λοιπόν ανακοινώνουμε ότι από σήμερα το blog έχει έναν ακόμα admin. Κορυφαίος σχολιαστής αυτού του blog τα τελευταία δύο χρόνια, το μόνο που μπορεί να συγκριθεί με τον αριθμό των σχολίων που έχει γράψει είναι ο αριθμός των ονομάτων που έχει προτείνει στις μεταγραφικές περιόδους. Χωρίς περαιτέρω συστάσεις, δεν τις χρειάζεται άλλωστε, καλωσορίζουμε τον Sarunas στην ομάδα. Είμαστε βέβαιοι ότι η παρουσία του θα δώσει νέα πνοή στο blog, μια πρόσθετη και διαφορετική οπτική ματιά στα πράγματα και σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αλλαγές που ετοιμάζονται θα σηματοδοτήσουν ένα δυναμικό ξεκίνημα για το doubleteam.gr το 2012. Ελπίζουμε να το αναγνωρίσετε κι εσείς…

«Από το ΟΑΚΑ δεν περνάει κανείς εύκολα». Αυτό δήλωσε με ιδιαίτερο καμάρι ο Καζλάουσκας μετά το τέλος του αγώνα και βεβαίως έχει δίκιο. Η ΤΣΣΚΑ με μεγαλύτερη πληρότητα εκμεταλλεύτηκε την κούραση του Παναθηναϊκού και την απώλεια του Διαμαντίδη, κατάφερε να γυρίσει το ματς στα τελευταία 3 λεπτά και πήρε μια ανούσια βαθμολογικά αλλά σημαντική ψυχολογικά νίκη.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού σαφώς και δεν έχει συνηθίσει σε ήττες στο ΟΑΚΑ. Παρ’όλα αυτά οι 15.000 περίπου άνθρωποι που βρέθηκαν την Πέμπτη στο γήπεδο (πρωτοφανές για αγώνα αυτής της φάσης τουλάχιστον όσο μπορούμε να θυμηθούμε) ήξεραν πολύ καλά ότι απέναντι βρισκόταν μάλλον η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη φέτος. Και μπορεί το τελικό αποτέλεσμα να μην ήταν το ιδανικό όμως απολαύσαμε ένα χορταστικό παιχνίδι από δύο εκ των καλύτερων ομάδων στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η γενική εικόνα. Ο τρόπος που εξελίχθηκε το παιχνίδι έβγαζε ένα αισιόδοξο μήνυμα: «Οι Ρώσοι δεν είναι αχτύπητοι». Άλλωστε με εξαίρεση το πρώτο πεντάλεπτο η ΤΣΣΚΑ έδειχνε να πατάει καλύτερα στο υπόλοιπο παιχνίδι ήταν ο Παναθηναϊκός αυτός που είχε τον έλεγχο. Από τότε δηλαδή που ο Ζοτς γύρισε σε ζώνη αλλάζοντας όλη την εικόνα του παιχνιδιού κλείνοντας τους διαδρόμους και κλειδώνοντας τα ριμπάουντ. Η άλλωστε «απαγορευμένη ζώνη», μια άμυνα που ο Ομπράντοβιτς την απέφευγε πάση θυσία αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά σημείο υπεροχής. Με την σιγουριά στην άμυνα ο Παναθηναϊκός κατάφερε σε όλον τον αγώνα να διατηρεί ένα προβάδισμα από 4 έως 8 πόντους. Όλα αυτά βεβαίως μέχρι το 5ο φάουλ του Διαμαντίδη που ουσιαστικά έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των Ρώσων στο τέλος. Παρά την ήττα πάντως ο Παναθηναϊκός έκλεισε το μάτι πονηρά στην ΤΣΣΚΑ, ή για να το πούμε καλύτερα ο Ομπράντοβιτς στον Καζλάουσκας, ανανεώνοντας το ραντεβού για εκεί που πραγματικά θα έχει σημασία, σε ΤΟΡ-8 ή Final-Four. Όση διαφορά ποιότητας μπορεί να χωρίζει τις δύο ομάδες στο ρόστερ (μην εθελοτυφλούμε) άλλη τόση διαφορά χωρίζει τις δύο ομάδες στον πάγκο και οι οπαδοί του Παναθηναίκού έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ότι όταν έρθει η ώρα ο Σέρβος θα δέσει κόμπο τον Λιθουανό (όπως έκανε και προχτές) αλλά αυτή τη φορά με ανάποδο αποτέλεσμα.

Τέλος για τον κόσμο τι να πει κανείς. Τεράστια έκπληξη για εμένα η μαζική προσέλευση βεβαίως έπαιξε το ρόλο του και το ρόστερ της ΤΣΣΚΑ – βλ. Κιριλένκο, όμως το γεγονός είναι ότι υπήρχε μια καταπληκτική ατμόσφαιρα η οποία αναγνωρίστηκε και από τους παίχτες της ΤΣΣΚΑ οι οποίοι πρόσφεραν ένα έντονο χειροκρότημα σεβασμού στον κόσμο του Παναθηναϊκού μετά το τέλος του αγώνα. Και βεβαίως επειδή -μην τα ξαναλέμε- ο κόσμος του Παναθηναϊκού ξέρει μπάσκετ έλαβαν κι εκείνοι το χειροκρότημα αναγνώρισης της δίκαιης νίκης (με εξαίρεση μερικές εκατοντάδες που μάλλον …εθιμοτυπικά και όχι συνειδητά προτίμησαν να αποδοκιμάσουν).

ΥΓ. Κορυφαίος παίχτης για τον Παναθηναϊκό ο Τεόντοσιτς. Έκανε και δηλώσεις μετά ότι δήθεν επηρεάστηκε από τον κόσμο τρομάρα του. Αν δεν τον άλλαζε στο τέλος με τον Σβεντ πιθανότατα θα είχαμε κερδίσει και χωρίς Διαμαντίδη.

ΥΓ2. Για ένα ακόμα «μεγάλο» παιχνίδι πολύ καλός ο Καλάθης. Πολύ καλός και ο Καϊμακόγλου ο οποίος έπαιξε με πολύ υψηλή αυτοπεποίθηση.

ΥΓ3. 1,5 μήνα έξω; Καλά… Κρίνοντας από το παρελθόν και το πόσο μέσα πέφτουν στις προβλέψεις τους οι γιατροί της ομάδας, στην αρχή των πλέι οφ το περιμένουμε τον Τσαρτσαρή να επιστρέψει. Περαστικά!

ΥΓ4. Και πάμε στα σπουδαία…… Συνεδρίασε λέει εκτάκτως το ΑΣΕΑΔ και μετά από ώριμη σκέψη η ποινή των πέντε αγωνιστικών γίνεται ποινή τριών και –ω του θαύματος!- θα παίξουμε με κόσμο απέναντι στον γαύρο. Για να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας. Γουστάρουμε (φυσικά!) που θα πάμε γήπεδο σε αυτό το παιχνίδι και θα μας πείραζε αν γινόταν το αντίθετο. Όμως ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ πλέον μας εκνευρίζει αυτό το αίσθημα ατιμωρισίας. Λυπάμαι αλλά το παιχνίδι θα έπρεπε να γίνει χωρίς κόσμο. Τελεία και παύλα.

Οι πανηγυρικές κραυγές των δικηγόρων του Παναθηναϊκού είναι ξεφτίλα. Είναι ξεφτίλα γιατί ξέρουν κι εκείνοι, κι εμείς και όλος ο κόσμος ότι στην πρώτη ευκαιρία θα ξαναγίνουν τα ίδια. Το ΑΣΕΑΔ παίζοντας τα παιχνίδια της κάθε ΚΑΕ και του κάθε δικηγόρου για άλλη μια φορά να δικαιώνει τους 100 εγκληματίες της εξέδρας και ξενερώνει τους υπόλοιπους δεκάδες χιλιάδες κόσμου που για να πάνε στο γήπεδο σε τέτοια ματς με τα παιδιά τους περνάνε πρώτα από την εκκλησία να ανάψουν κανά κερί.

Είναι ντροπή. Πλέον έχοντας δει εκατοντάδες φορές το ΑΣΕΑΔ να «γυρνάει» πρωτοβάθμιες αποφάσεις μου έχει γεννηθεί η εξής απορία: Αφού το ΑΣΕΑΔ βρίσκει τόσα λάθη στις πρωτοβάθμιες αποφάσεις άρα τέτοια «ανευθυνότητα» από τα όργανα που τις επιβάλλουν γιατί δεν έρχεται το κράτος να τους καθαιρέσει; Σε οποιοδήποτε λογικό κράτος αν κάποιοι άνθρωποι (έχοντες εξουσία επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων) έκαναν ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ λάθη στις κυρώσεις και τις αποφάσεις τους που ανάγκαζαν το (κάθε λογής) ΑΣΕΑΔ να έρθει να τα «συμμαζέψει», τους ανθρώπους αυτούς θα τους είχαν στείλει σπίτι τους κάποια στιγμή. Επίσης θεωρώ απαράδεκτο να μην δίνονται στην δημοσιότητα ο ΛΟΓΟΙ για τους οποίους πάρθηκε η δευτεροβάθμια απόφαση και τι λάθος είχε γίνει στην πρωτοβάθμια απόφαση.

Αλλά τι λέμε τώρα; Ποιοι λόγοι; Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου…

Όταν ο κάφρος ξέρει πως η ποινή θα ισχύσει με τον Ίκαρο Καλλιθέας, τον Κολοσσό Ρόδου και τον Απόλλωνα Πάτρας για το κύπελλο και αν τυχόν πέσει και μέσα κανά ντέρμπι θα έρθει το αδέκαστο ΑΣΕΑΔ να μειώσει την ποινή τότε τι θα τον σταματήσει; Αν όμως η ποινή κεκλεισμένων είχε εφαρμογή για αγώνες με ομάδες μέχρι 2 βαθμούς πάνω ή κάτω στην βαθμολογία ή μόνο για τους αγώνες με τις ομάδες με τις οποίες έγιναν τα επεισόδια τότε να έβλεπα αν θα τολμούσε κανένας καφράκος να πυροβολήσει την φωτοβολίδα στο γήπεδο ξέροντας ότι όλοι οι υπόλοιποι από δίπλα θα τον σαπίσουν στο ξύλο…

Στην αρχή όλοι «παγώσαμε». Η είδηση έπεσε από το πουθενά και ξύπνησε στη μνήμη τις πρόσφατες δηλώσεις των Γιαννακόπουλων ότι έχουν κουραστεί και έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσουν. Η συνάντηση του DPG με αμερικάνο επιχειρηματία με ιδιαίτερο παλμαρέ εμπορικών «επιτυχιών» για την πώληση της ομάδας σε αμερικάνους ακούστηκε τρομακτικό αλλά αληθινό σενάριο. Για να γίνει ακόμα πιο πιστευτό μπλέχτηκε και μια φήμη για εφοπλιστή (που είναι και της μοδός) και ο οποίος «μπαίνει στον πάγο» επειδή οι Αμερικάνοι έχουν προτεραιότητα.

Βεβαίως όσο πέρναγαν οι ώρες και η είδηση δεν επιβεβαιωνόταν μαζικά (παρά μόνο από το onsports και το theplayer) η αμφισβήτηση ως προς την εγκυρότητά της άρχισε να μεγαλώνει. Μέχρι ότου ήρθε o Γέμελος στο theplayer με την αγωνιώδη προσπάθεια να πείσει για την «επόμενη μέρα που δεν θα έχει στην καθημερινότητά της την οικογένεια» και όσοι γνωρίζουν τι εστί Γέμελος ουσιαστικά αποκρυπτογράφησαν αυτό το κείμενο αμέσως. Μετά ήρθε και το gazzetta να «αποκαλύψει» ότι επαφή δια ζώσης δεν υπήρξε ποτέ αλλά μόνο μια τηλεφωνική επικοινωνία και ουσιαστικά τίποτα συγκεκριμένο πέρα από μια γνωστοποίηση του «πωλητηρίου» του Παναθηναϊκού και έδεσε το γλυκό…

Φαίνεται λοιπόν ότι θέμα δεν υπάρχει… Σωστά; Λάθος!

Θέμα υπάρχει και μάλιστα σοβαρό. Η δημοσιοποίηση από τον Δημήτρη (με τις ευλογίες του Παύλου ο οποίος έσπευσε να επιβεβαιώσει) μιας τέτοιας «είδησης», σε συνδυασμό με τις δηλώσεις των προέδρων μετά το final four (και πολλάκις έκτοτε) δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Το τι είναι αυτό το κάτι το λέει ξεκάθαρα ο Γέμελος στο άρθρο του και προφανώς είναι αυτό που ισχύει αν υποθέσουμε ότι το άρθρο μάλλον γράφτηκε επί τούτου. Η οικογένεια (μάλλον πιο σωστά ο Παύλος) είναι χολωμένος με αυτή την μικρή μερίδα οπαδών που του επιτίθενται για τους χειρισμούς του στο λαοφιλές και μάλιστα δεν διστάζουν να του προσάψουν κατηγορίες όπως η προδοσία του Παναθηναϊκού. Και ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον Παύλο που νιώθει έτσι; Ό,τι λάθος και να έχει κάνει στο λαοφιλές (και βεβαίως ήταν λάθος που ασχολήθηκε εξαρχής με αυτό) δεν παύει να είναι ευεργέτης της «Παναθηναϊκής ιδέας» τόσο με τα εκατομμύριά του όσο και με το πάθος του και είναι τουλάχιστον άδικο κάποιοι να το «ξεγράφουν» εν μια νυκτί.

Έχει σημασία όμως να αντιληφθούμε από πού πηγάζει το πρόβλημα. Γιατί το πρόβλημα στην πραγματικότητα δεν είναι αυτοί οι μερικές εκατοντάδες payrollάκηδες και φερέφωνα όψιμων σωτήρων που βρίζουν την οικογένεια όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Ούτε τα μερικές εκατοντάδες ακόμα λαού που σιγοντάρουν μαγεμένοι από το «αδέκαστο» ύφος των πρώτων. Το πρόβλημα πηγάζει από αλλού, πηγάζει από όλους τους υπόλοιπους που δεν αντιδρούμε. Αυτή η ΑΠΑΘΕΙΑ που δείχνουμε είναι τελικά το πρόβλημα.
Και η απάθεια είναι αποτέλεσμα μιας και μοναδικής κατάστασης: ότι Θεωρούμε την οικογένεια ΔΕΔΟΜΕΝΗ.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι τέτοιες οι εικόνες που έχουμε από τους προέδρους στον τρόπο που πανηγυρίζουν, στον τρόπο που πλακώνονται με όποιον πάει να κάνει κακό στον Παναθηναϊκό, στον τρόπο που ευχαριστούν όσους «υπηρετούν την παναθηναϊκή ιδέα», στον τρόπο που μιλάνε όταν αναφέρονται στους παίχτες και τους προπονητές που δεν χωράει στο μυαλό μας ότι μπορεί ένα ωραίο πρωί να φύγουν από την ομάδα. Ίσως αν προσπαθήσουμε για μια στιγμή μέσα στο μυαλό μας να ζήσουμε το σενάριο σα να είναι πραγματικότητα τότε (ίσως λέω) να αντιληφθούμε τι θα σήμαινε μια πιθανή αλλαγή ιδιοκτησίας στον Παναθηναϊκό. Θα σήμαινε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ πισωγύρισμα. Ό,τι κι αν ήταν αυτός ο νέος ιδιοκτήτης. Είτε Έλληνας, είτε Αμερικάνος. Ο Αμερικάνος μπορεί να ήξερε να διοικεί ομάδα μπάσκετ αλλά μέχρι να μάθαινε την ελληνική πραγματικότητα θα είχε φάει τόσες μπουνιές που από τα αστράκια δεν θα έβρισκε ούτε την πόρτα να φύγει. Ο δε Έλληνας μπορεί να ήξερε την ελληνική πραγματικότητα αλλά μέχρι να μάθαινε να διοικεί ομάδα μπάσκετ θα ξαναγυρίζαμε στο 1990.

Πώς ακούγεται λοιόν το σενάριο; Επιστημονική φαντασία; Ίσως όχι πλέον…

ΥΓ. Τα περί κερδοφόρας ομάδας είναι τουλάχιστον αστεία. Όποιος το υποστηρίζει αυτό ας έρθει να μας εξηγήσει πως βγαίνουν κάθε χρόνο τα 20+ εκ. ευρώ που χρειάζονται ίσα για να έρθει στα ίσια του ο προϋπολογισμός.

ΥΓ2. Επίσης δεν καταλαβαίνω και αυτή τη σιγουριά περί «παράπλευρων ωφελειών». Το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο για να δίνει τέτοια δύναμη που να αξίζει ΑΥΤΗ την επένδυση. Η δύναμη που έχουν ήδη οι Γιαννακόπουλοι από την ΒΙΑΝΕΞ και την εξάρτηση του δημοσίου από τα φάρμακά τους είναι πολλαπλάσια και υπέρ-αρκετή για να πετύχουν τους επιχειρηματικούς τους στόχους.

«Παπούλη, άντε σιγά-σιγά προς χώμα μεριά, μέσα από την ψυχή μου»

Αυτό το μήνυμα που δημοσιεύτηκε από χρήστη του gazzetta.gr με «αποδέκτη» τον Θανάση Γιαννακόπουλο εξόργισε τον DPG ο οποίος εισέβαλλε στα γραφεία της ιστοσελίδας και προσπάθησε (σύμφωνα με όσα υποστηρίζει το ίδιο το site) να βρει -με άγνωστες προθέσεις- τον δημοσιογράφο Ν. Βασιλαρά.

Εντάξει, το μήνυμα είναι απαράδεκτο, όμως ποιος μπορεί να σκεφτεί ότι αποτελεί «άποψη» του gazzetta.gr και όχι αυτό που μοιάζει προφανές στην κοινή λογική δηλαδή αποτέλεσμα της έλλειψης προσοχής ενός moderator; Τι εννοώ… Το gazzetta.gr είναι ένα site πολύ μεγάλης επισκεψιμότητας, αυτή τη στιγμή είναι μαζί με το sport24 τα δύο μεγαλύτερα αθλητικά sites. Και έχει ένα community δεκάδων χιλιάδων εγγεγραμμένων χρηστών οι οποίοι καθημερινά παράγουν κάποιες χιλιάδες (κυριολεκτικά χιλιάδες) σχόλια. Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν ελέγχουν και για αυτή την δουλεία (αποκλειστικά για αυτή τη δουλειά) το site έχει σύμφωνα με τις πληροφορίες μας 4 moderators σε πλήρη απασχόληση. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε moderator διαβάζει κάθε μέρα πάνω από 1000 μηνύματα. Πόσο δύσκολο λοιπόν είναι από απροσεξία/αμέλεια/βαρεμάρα ή οτιδήποτε άλλο να «περάσει» και μερικά απρεπή μηνύματα; Η απάντηση είναι προφανής…

Κατ’ επέκταση γεννάται η απορία πως αποφάσισε ο ΔΠΓ ότι το μήνυμα αυτό είναι τόσο σημαντικό για να προκαλέσει μια «δυναμική» αντίδραση και ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιδράσει είναι να εισβάλει σε ξένη ιδιοκτησία και να απειλήσει δημοσίως και ενώπιων μαρτύρων συγκεκριμένα πρόσωπα. Προφανώς το μήνυμα ήταν απλά η αφορμή η αιτία βρίσκεται αλλού. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι πρεσβεύει ο κος Βασιλαράς (http://www.gazzetta.gr/bloggers/vasilaras/) καθώς δεν τον διαβάζω αλλά δε μπορώ να φανταστώ τι θα μπορούσε να γράφει που να δικαιολογεί τέτοια αντίδραση.

Η ουσία είναι αλλού. Δυστυχώς ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος συνεχίζει να προκαλεί το κοινό αίσθημα με την dr Jekyll / mr Hyde προσωπικότητα του. Μέχρι πρόσφατα αυτή του η συμπεριφορά είχε αντίκτυπο αποκλειστικά και μόνο στους οπαδούς του Παναθηναϊκού οπότε μπορεί και να μην τον ένοιαζε ιδιαίτερα, από δω και πέρα όμως τέτοιες συμπεριφορές θα έχουν αντίκτυπο και στις επιχειρηματικές του επενδύσεις… Ο ΔΠΓ δυστυχώς φαίνεται να μην καταλαβαίνει ότι ο κόσμος (στον οποίο πλέον απευθύνεται μέσα από τον όμιλο DPG και τις δραστηριότητές του) έχει ελάχιστη ανοχή σε τέτοια φαινόμενα. Η εικόνα του «υπεράνω νόμων και θεσμών» ευκατάστατου επιχειρηματία κάποτε μπορεί να προκαλούσε και έναν υπόγειο θαυμασμό τώρα όμως προκαλεί αποστροφή.

Κρίμα, πολύ κρίμα, για έναν άνθρωπο που έχει όλα τα εφόδια για να πετύχει να αυτοκαταστρέφεται κατ’αυτό τον τρόπο και ακόμα μεγαλύτερο κρίμα να αμαυρώνει το σπουδαίο όνομα της οικογένειάς του. Ελπίζω ακόμα και την ύστατη στιγμή να το αντιληφθεί και να αλλάξει ρότα…

Όπως διαβάσαμε πρόσφατα στο Sport24 ο Γιώργος Βασιλακόπουλος κήρυξε και επίσημα την έναρξη της δημόσιας συζήτησης για την Μεσογειακή Λίγκα, η αλλιώς «λίγκα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με τη συμμετοχή αραβικών κρατών», όπως την περιέγραψε.. Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα το σχέδιο της «Mediterranean League» περιλαμβάνει τις ακόλουθες ομάδες:

Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και πιθανότατα Άρη από την Ελλάδα,

Εφές Πίλσεν, Φενερμπαχτσέ και μία ακόμα ομάδα από την Τουρκία,

Μακάμπι Τελ Αβίβ και μία ακόμα ομάδα από το Ισραήλ,

Παρτιζάν και Ερυθρό Αστέρα από τη Σερβία

ΑΕ Λεμεσού (που’σαι ρε Πάπι να συμμετέχεις..) ή ΑΠΟΕΛ από την Κύπρο,

Λουκόιλ Ακαντέμικ από τη Βουλγαρία

Άζοβμας από την Ουκρανία,

και μια ομάδα από το Κατάρ…

Πάντως, σε σχετικό άρθρο πριν μερικές εβδομάδες η Κουρούνα ανέφερε πως ο «Σωλήνας» έφαγε πόρτα από Ιταλούς και Γάλλους, οι Τούρκοι θα δώσουν τις ομάδες που δεν παίζουν στην Ευρωλίγκα και αντίστοιχα από Σερβία και Μαυροβούνιο θα συμμετέχουν οι ομάδες που δεν παίζουν στην Αδριατική Λίγκα.. Οπότε ο (όποιος) σχεδιασμός ανατρέπεται.. Κατάρ, Βουλγαρία και Κύπρος δείχνουν σύμφωνες, ενώ στα υποψήφια ονόματα από την Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται και το όνομα του ΠΑΟΚ.. Τι θα είναι γίνει με την υπόλοιπη Α1 είναι άγνωστο. Υπάρχει η ιδέα η τρίτη Ελληνική ομάδα να προκύπτει μέσα από την Α1 και οι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός να παίζουν μόνο στα ελληνικά play-off..

P.S.1 Καθώς οι γεωγραφικοί περιορισμοί μάλλον έχουν αρθεί, μόνο για για ομάδες από τη Βαλτική λίγκα δεν ακούσαμε..

P.S.2 Αυτό το «δημόσια συζήτηση» μου θυμίζει κάτι δημόσιους διαλόγους στη βουλή, οι οποίοι συνήθως δεν καταλήγουν πουθενά..

Καθώς οι μισοί περιμένουν την κλήρωση-ορισμό του top16 της Μπερτολίγκας και οι άλλοι μισοί περιμένουν να υποδεχτούν τον Βασίλη Σπανούλη (βλ. φωτό) στο ΟΑΚΑ (ή και τα δύο μαζί..), εμείς ας ασχοληθούμε με κάτι χαλαρό-εξωαγωνιστικό.. Αναφερόμαστε στο τμήμα marketing το οποίο συνεχίζει να μας εκπλήσσει ευχάριστα με την κυκλοφορία της κασετίνας των 10 DVD που περιλαμβάνουν τους αντίστοιχους αγώνες του Παναθηναϊκού στα πέντε νικηφόρα final four.. Εδώ και μερικούς μήνες έχει ακουστεί ότι η ΚΑΕ (επί της ουσίας ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος) έχει πραγματοποιήσει προσπάθειες προκειμένου να εξασφαλίσει δικαιώματα παλιών αγώνων της ομάδας.. Πιθανόν αυτό να συνδυάζεται με τη νέα ιστοσελίδα που επίσης έχει γραφτεί ότι θα λειτουργήσει (paotv.gr). Επί του παρόντος και μέχρι να δούμε στην πράξη το όλο εγχείρημα ας κάνουμε μια μικρή αναφορά στην προαναφερθείσα κασετίνα.. Αν και ανήκω στους υπέρμαχους των μικρών σε όγκο μέσων αποθήκευσης, οφείλω να ομολογήσω ότι πρόκειται για μια αρκετά προσεγμένη δουλειά.. Η ποιότητα των αγώνων είναι αρκετά καλή (δεν είναι και HD, αλλά είναι σαφώς καλύτερη από τις αντίστοιχες κυκλοφορίες της «Μεγαλυτέρας των Βαλκανίων»).  Το πραγματικό highlight όμως είναι ότι αναφορικά με το final four του Βερολίνου, δεν περιλαμβάνονται οι άχρωμες, άγευστες και άοσμες μεταδόσεις του ΣΚΑΪ, αλλά αυτές του Φίλιππα Συρίγου για την Κυπριακή Nova («Ο Σμόντις είναι υπέρβαρος, έχει γίνει σαν γουρουνοπούλα» κλπ).. Τα διάφορα extras (φωτογραφίες, δηλώσεις παικτών-προπονητή, σχόλια Αλβέρτη, αναλύσεις Ιτούδη) συμπληρώνουν ικανοποιητικά το όλο πακέτο, ενώ την αφήγηση κάνει ο Κώστας Μπατής.. Το πακέτο κοστίζει 55€..

P.S. Από συνέντευξη του μέγιστου Νικ σε σχετικό αφιέρωμα στην κυριακάτικη Real news: Ερώτηση: «Από τους τωρινούς παίκτες ποιός σου αρέσει;» Απάντηση: «Έχει παικτάκια. Ο Σπανούλης είναι καλός, είναι και το ίδιο και ο Διαμαντίδης. Αλλά γενικά στην Ευρώπη αυτόν τον καιρό δεν βλέπω τίποτα το ιδιαίτερο. Ίσως ο Ναβάρο..»

Επόμενη σελίδα: »