Κράξιμο…


Χωρίς καμία όρεξη για σοβαρό μπάσκετ ο Παναθηναϊκός γνώρισε μια άνευ σημασίας αλλά άκρως ξενερωτική ήττα από την Αρμάνι μέσα στο ΟΑΚΑ με 58-67.

Ουσιαστικά το παιχνίδι ήταν μια επανάληψη αυτού με την Ούνιξ. Ένας Παναθηναϊκός άνευρος, χωρίς παλμό και χωρίς νεύρο αφέθηκε στα χέρια της Αρμάνι η οποία δεν έχασε την ευκαιρία για μια μάλλον ιστορική νίκη μέσα στην (άλλοτε) πιο ισχυρή έδρα της Ευρώπης. Και μόνο η δήλωση του Σκαριόλο ότι στο τέλος σκέφτηκαν ακόμα και το ενδεχόμενο να καλύψουν την διαφορά του πρώτου αγώνα λέει πολλά για το πόσο …πιέστηκαν από τον Παναθηναϊκό χτες.

Η κοινή αίσθηση είναι ότι ο Παναθηναϊκός φέτος «διαλέγει» παιχνίδια. Εκούσια ή ακούσια κανείς δεν ξέρει πέρα από τους παίχτες και τον προπονητή όμως είναι γεγονός πως τα σκαμπανεβάσματα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός φέτος δεν χαρακτήριζαν την ομάδα τις καλές της προηγούμενες χρονιές. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έκανε πάντα κάποιες χαζές ήττες. Όμως τα προηγούμενα χρόνια ήξερες ότι η ομάδα ήταν ντεφορμέ, τα περισσότερα παιχνίδια τα κέρδιζε έστω και δύσκολα και μπορεί να έχανε και κάποια. Φέτος δεν είναι ακριβώς έτσι η εικόνα. Στα μισά παιχνίδια ο Παναθηναϊκός τρομάζει τους αντιπάλους και στα άλλα μισά τρομάζει τους οπαδούς του. Για κάθε Κάουνας υπάρχει μια Καβάλα, για κάθε Μιλάνο υπάρχει μια Ούνιξ και για κάθε Κωνσταντινούπολη ένα ΣΕΦ ή ένα ΟΑΚΑ που ο Παναθηναϊκός δεν βλέπεται. Και μπορεί ο Ομπράντοβιτς να έχει ευθύνη για αυτή την εικόνα όμως πλέον κάποιοι παίχτες πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά το τι κάνουν στην ομάδα…

Ο Σάρας ψάχνει να βρει το περίστροφο για να τη "μπουμπουνίσει" στον Σκαριόλο αλλά ανακαλύπτει πως το έχει ξεχάσει στην Λιθουανία

Είναι δεδομένο, μην κρυβόμαστε, ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει το κίνητρο που είχε άλλες χρονιές. Κι ας λέει ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης τα δικά τους. Δεν λέω ότι δεν θα έχουν κίνητρο στο FF ή στον τελικό Κυπέλλου ή στους τελικούς του πρωταθλήματος αλλά όπως και να το κάνει κανείς τον δρόμο που έχεις χιλιοπερπατήσει κάποια στιγμή τον βαριέσαι ακόμα κι αν οδηγεί στην άκρη του ουράνιου τόξου. Αυτό έχει πάθει ο Παναθηναϊκός. Έχει βαρεθεί την διαδρομή. Θα ήθελε πολύ να ξυπνήσει ένα πρωί και να παίζει ημιτελικό FF, όμως αυτό δεν γίνεται. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτή η χαλαρότητα μπορεί να αφήσει …κατάλοιπα μέσα στην ομάδα τα οποία δύσκολα θα ξεπεραστούν σε μια βραδιά.

Πέρα από την έλλειψη κίνητρου όμως φέτος ειδικά υπάρχει και κάτι άλλο που λογικά θα έχει επηρεάσει. Μιλάω για την γενική αίσθηση της «τελευταίας χρονιάς». Τελευταία χρονιά των προέδρων, τελευταία χρονιά του προπονητή, τελευταία χρονιά των μεγάλων αστεριών, τελευταία χρονιά του Παναθηναϊκού στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Οι δηλώσεις των προέδρων, κάποιες δηλώσεις του Ομπράντοβιτς δεν είναι απίθανο να έχουν δημιουργήσει μια ρωγμή στην (πάντα) εύθραυστη ψυχολογία των αθλητών. Πάντως όπως και να ‘χει ισχύει αυτό που γράφτηκε σήμερα, ο Παναθηναϊκός έχει ήδη προκριθεί στο ΤΟΡ-8 κι αυτό είναι σημαντικό αν φέρει κανείς στο μυαλό του τις πρόσφατες ζυγές χρονιές.

Και επειδή η Ούνιξ σε καμία περίπτωση δεν είναι ομάδα που θα κερδίσει τον Παναθηναϊκό δύο φορές θα τερματίσει πρώτος στον όμιλο και θα περιμένει με πλεονέκτημα έδρας την χειρότερη Μακάμπι των τελευταίων ετών για να σφραγίσει εισιτήριο για την Πόλη. Και τα Final Four  συνήθως  γίνονται του Άγιου Ομπράντοβιτς ανήμερα.

ΥΓ.  «Οι κύκλοι του Παναθηναϊκού απαντάνε στους κύλους του Ολυμπιακού πως… γι αυτό φοράνε φούστες!». αχαχαχα! Με τέτοιον Τυφώνα Θανάση δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!

Το  παιχνίδι με τον Άρη δεν αξίζει κριτικής. Προσωπικά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής είδα μόνο το μισό γιατί από ένα σημείο και μετά μου φαινόταν πιο δελεαστικό να γεμίσω την μπανιέρα καυτό νερό, να μπω μέσα και να κόψω τις φλέβες μου.

Το παιχνίδι αυτό ήταν ο ορισμός του αδιάφορου. Οι παίχτες βαριόντουσαν, οπαδοί δεν υπήρχαν, ο Ιτούδης κοιμόταν (οπότε δεν υπήρχε κανείς να ξυπνήσει τον Ομπράντοβιτς) και εν τέλει το μόνο ενδιαφέρον ήταν τα μαργαριτάρια του Κυρίτση (Λιέτουβος Ρίγας!). Βεβαίως η εικόνα της ομάδας ήταν τραγική αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να βγει το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Τα μόνα σημεία που αξίζουν αναφοράς είναι ο μεγάλος χρόνος συμμετοχής τον βασικών που δεν δικαιολογείται από την κρισιμότητα (την ποια; ) του αγώνα και η συνεχιζόμενη ελεύθερη πτώση στην απόδοση του Σάτο ο οποίος από μέτριος-θετικός έχει εξελιχθεί σε τραγικά αρνητικός. Και τα δύο αυτά σημεία αναλύθηκαν στα σχόλια του προηγούμενου μηνύματος οπότε δεν έχει νόημα να επαναλαμβανόμαστε. Υπό άλλες συνθήκες θα είχε και ένα ενδιαφέρον να μιλάγαμε για την απόδοση του Τέπιτς αλλά πλέον δεν εκπλήσσει κανέναν όσο χάλια και να παίζει.

Αντίθετα όμως με  το παιχνίδι με τον Άρη που δεν προσφέρεται για συμπεράσματα, πολλά συμπεράσματα θα βγουν την Πέμπτη στον αγώνα με την Κάχα. Ένα παιχνίδι που δικαίως συγκαταλέγεται στους πιο σημαντικούς αγώνες που θα δώσει ο Παναθηναϊκός φέτος μέχρι το Final Four. Μπορεί η Κάχα να μην είναι η ομάδα φόβητρο φέτος (ούτε ο Παναθηναϊκός είναι, βέβαια) όμως όπως φάνηκε και από το πρώτο παιχνίδι έχει τον τρόπο να κάνει την ζημιά. Μην ξεχνάμε ότι στο πρώτο παιχνίδι είχαν ανά  πάσα στιγμή τον έλεγχο του ρυθμού και του σκορ και είχαν πάντα απάντηση σε κάθε «ξέσπασμα» του Παναθηναϊκού που μείωνε την διαφορά. Έδειξαν χαρακτήρα. Είναι επικίνδυνο το παιχνίδι της Πέμπτης και απαιτείται από τον Παναθηναϊκό να δώσει το 100% διαφορετικά θα έχει περιπέτειες.

Τι θα χρειαστεί να κάνει ο Παναθηναϊκός την Πέμπτη; Λίγα και καλά. Πρώτα απ’όλα θα χρειαστεί να ελέγξει τον ρυθμό. Πολλή πίεση πάνω στη μπάλα ακόμα και στα 4/4 για όσο μπορεί με σκοπό να μην αφήσει την Κάχα να βρει ρυθμό. Επίσης θα βοηθούσε αν πήγαινε το παιχνίδι στην επαφή.

Κατά δεύτερον ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να απλώσει λίγο τις επιθετικές του επιλογές. Αυτό το μονοδιάστατο p’n’r με τον Διαμαντίδη να περιμένει τον Μπατίστ να κάνει το dive για να του δώσει το alley-oop έχει καταντήσει ότι πιο βαρετό και προβλέψιμο έχει να επιδείξει η φετινή ευρωλίγκα. Μέχρι και ο Νεστέροβιτς μπορεί να το καταστρέψει… Εκτιμώ ότι ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να επενδύσει περισσότερο σε καταστάσεις isolation τόσο με τον Μπατίστ (και τον Βουγιούκα) καθώς και με τον Περπέρογλου (δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος) ο οποίος περιμένω (και ελπίζω) να έχει αυξημένες αρμοδιότητες…

Τέλος ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κόψει (για την ώρα) τους πειραματισμούς. Κοινώς όχι άλλες αλλαγές χάντμπολ με Καλάθη στην άμυνα και Διαμαντίδη στην επίθεση. Ήμαρτον! Επίσης όχι άλλες επιθέσεις με τον Νίκολας να σκάει τη μπάλα τρέχοντας γύρω γύρω μέχρι να μπουμπουνίσει ένα τρίποντο της κακιάς ώρας. Πού πήγε το περίφημο passing game των προηγούμενων ετών ρε γαμώτο;

Με προσοχή και συγκέντρωση εξασφαλίζεται η νίκη και αν καλυφθεί και η διαφορά ο Παναθηναϊκός κοιτάει ήδη την Μπαρτσελόνα με πλεονέκτημα έδρας (μόλις κατέθεσα και την πρόβλεψή μου για τον όμιλο της Μακάμπι και της Μπαρτσελόνα) και βλέπουμε…

Υγ. Αν όλα έχουν πάει καλά στον προγραμματισμό ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να αρχίσει να ανεβαίνει αυτές τις εβδομάδες. Η Πέμπτη θα είναι δείγμα γραφής… Έρχεται και ο τελικός κυπέλλου άλλωστε…

 

Έχουν περάσει δύο μέρες από την Τετάρτη του ντέρμπι και πλέον με την σκόνη καθισμένη τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Σ’αυτές τις δύο μέρες βεβαίως γράφτηκαν πολλά, τόσα πολλά που δεν πρέπει να υπάρχει σενάριο που να μην κυκλοφόρησε είτε ως σοβαρό είτε ως ανέκδοτο. Από τον Ομπράντοβιτς που το έκανε δώρο στον κουμπάρο του μέχρι τους Σέρβους που το έχουν στήσει για δύο εκτός έδρας διπλά για το στοίχημα. Όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και ο απλός οπαδός του Παναθηναϊκού – ο οποίος κάτι σκαμπάζει από το άθλημα με τόσα χρόνια ενασχόλησης – το έχει καταλάβει πριν καν ακουστεί η κόρνα της λήξης την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ. Το τελικό αποτέλεσμα είναι δίκαιο.

Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι *τι* οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα. Ήταν ο Παναθηναϊκός που έχασε ή ο Ολυμπιακός που κέρδισε; Θα μιλήσω πολύ ειλικρινά με βάση όσα είδα την Τετάρτη από το γήπεδο αλλά και όσα μου επισημάνθηκαν σε συζητήσεις από ανθρώπους που εκτιμώς την γνώμη τους γιατί γνωρίζουν το άθλημα.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε έναν πολύ κακό Παναθηναϊκό. Όμως η εικόνα του Παναθηναϊκού δεν οφειλόταν μόνο στην κακή δικιά του μέρα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε το παιχνίδι ο Ολυμπιακός. Με βάση δύο παράγοντες -και οι δύο αφορούν την άμυνα- ο Ολυμπιακός κατάφερε να κόψει από τον Παναθηναϊκό τους εύκολους πόντους και παράλληλα να ελέγξει απόλυτα τον ρυθμό πηγαίνοντάς τον στο βολικό για αυτόν χαμηλό σκορ. Οι δύο παράγοντες ήταν η πιεστική άμυνα σε όλες τις επαναφορές -πολλές φορές ακόμα και στα 4/4 του γηπέδου-, καθώς και η πολύ καλή αμυντική λειτουργία στην αντιμετώπιση των drives των περιφερειακών.

Το πρώτο δυσκόλεψε πάρα πολύ την κυκλοφορία, εξουθένωσε τον ήδη καταπονημένο Διαμαντίδη και ανάγκασε πολλές φορές η επαναφορά των 14ων να γίνει στο 3 ή στο 4 με ότι αυτό συνεπάγεται στο χάσιμο χρόνου επίθεσης. Ως αποτέλεσμα είχε πολλές επιθέσεις να γίνουν εκτός συστήματος, βεβιασμένα στη λήξη του χρόνου.

Το δεύτερο έκοψε αυτή την «έξτρα πάσα» που συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι που έχει ο Παναθηναϊκός μέσα στην ρακέτα. Η συνταγή ήταν απλή και σίγουρα πολλά βίντεο σε όλη την ευρώπη έχουν πάρει φωτιά από χτες. Στο πικ εν ρολ του Παναθηναϊκού ο ψηλός δε μένει ψηλά αλλά κατεβαίνει γρήγορα ακόμα και ρισκάροντας το σουτ (που’σαι Σάρας;;;). Όταν ο περιφερειακός (Διαμαντίδης ή Νίκολας χτες) κάνουν το dive ο ψηλός τους αφήσει το σουτ από μέση απόσταση αλλά θωρακίζει την ρακέτα. Καθώς το 4 ή το 5 του Παναθηναϊκού παίρνει θέση στην ρακέτα ο ψηλός τοποθετεί το σώμα του ανάμεσα στην μπαλά και στον αντίπαλο ψηλό και μαρκάρει την πάσα. Η αδυναμία του Διαμαντίδη και του Νίκολας να τελειώσουν από κοντά είναι γνωστή στον Ίβκοβιτς και την εκμεταλλεύτηκε. Αυτή η τακτική είχε σαν αποτέλεσμα πέρα από το άμεσο κλέψιμο που ήρθε σε κάποιες περιπτώσεις ο εκάστωτε ψηλός να μην πάρει τη μπάλα με σωστή τοποθέτηση και να πρέπει είτε να την βγάλει πάλι έξω για ένα απονενοημένο σουτ είτε να τελειώσει τη φάση με όχι ιδανικές γι’αυτόν συνθήκες. Το ρίσκο του Ίβκοβιτς ήταν σημαντικό και είναι απορίας άξιο πως ο Ομπράντοβιτς άργησε ένα ημίχρονο να αντιδράσει. Όταν το έκανε έδωσε την –προφανή- εντολή στον Νίκολας να μην πηγαίνει μέχρι μέσα αλλά να εκμεταλλεύεται το κενό με ένα εύκολο σουτ από τα 4 μέτρα πράγμα που έγινε και κράτησε τον Παναθηναϊκό αρκετή ώρα. Βεβαίως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη και με σουτάκια από τα 4-5 μέτρα δεν κερδίζει παιχνίδια κι έτσι μοιραία ήρθε η ήττα.

Σαν γενική εικόνα πάντως (με τον απαραίτητο βαθμό διαίσθησης και λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές μαζεμένες ατυχίες του Παναθηναϊκού με τραυματισμούς, ιώσεις κλπ πριν το ματς) μπορώ να πω ότι ο έτοιμος Παναθηναϊκός αν βρει στον δεύτερο γύρο ή στα πλέι οφ έναν ίδιο Ολυμπιακό μπορεί κάλλιστα να σπάσει την έδρα του αντιπάλου. Αν και πιστεύω πως ούτε ο Ολυμπιακός χτες ήταν σε καλή κατάσταση και το παιχνίδι στο δεύτερο γύρο καλώς εχόντων των πραγμάτων θα γίνει ανάμεσα σε δύο πολύ πιο έτοιμους αντιπάλους.

ΥΓ1. Δεν περιμένω βέβαια να δω καλύτερο παιχνίδι στον δεύτερο γύρο όπως ούτε στους τελικούς. Σέρβος με Σέρβο που να δεις μπάσκετ… Άσε που με τους Σέρβους προπονητές αντίπαλους προπονητές δεν τα πάει καλά ο Ζοτς

ΥΓ2. Ο Τέπιτς που ήταν χτες; Ο Διαμαντίδης κόντευε να πεθάνει, ούτε την στεφάνι δεν έφτανε και ο Τέπιτς γυάλιζε πάγκο. Δηλαδή τόση εμπιστοσύνη του έχει τελικά ο προπονητής;

ΥΓ3. Μου μεταφέρθηκε και το γράφω γιατί ήταν πολύ εύστοχο. Ο Τσαρτσαρής έκανε με το που μπήκε σχεδόν δύο φάουλ στα τσεκαρίσματα. Δύο φάουλ ΣΤΑ ΤΣΕΚΑΡΙΣΜΑΤΑ!

ΥΓ4. Ο Παπαλουκάς είναι μισητός, αηδιαστικός και λαϊκιστής. Επίσης είναι παππούς, παλαίμαχος και όλο μιλάει. Όταν η μπάλα καίει όμως ξέρει τι να την κάνει…Το δύο καλάθια του στο τέλος κλείδωσαν το παιχνίδι και η άνεση με την οποία τα έβαλε είναι ενδεικτική ψυχολογίας τεράστιου παίχτη. Όσο χάλια κι αν ήταν η άμυνά μας.

ΥΓ5.  Τελικά τον Λάνγκφορντ τον θέλουμε ή δεν τον θέλουμε; http://prasinanea.gr/basket/article747191.ece

ΥΓ6 …και σημαντικότερο. Κάποια στιγμή πρέπει να διακοπεί ο αγώνας. Είναι κρίμα που δεν έγινε χτες. Να διακοπεί ένας, να διακοπούν δύο τρεις, πέντε, δέκα, όσοι χρειαστούν μέχρι οι ίδιοι οι οπαδοί να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να ξεφτιλίσουν στο ξύλο το επόμενο 15χρονο που επειδή η τεστοστερόνη του βαράει κόκκινα και δεν του κάθεται καμία γκομενίτσα να γαμήσει και ντρέπεται να πάει και σε κανά μπουρδέλο νομίζει ότι μπορεί να γαμήσει ένα παιχνίδι ενώπιων 20.000 κόσμου και να κινδυνέψουν ζωές. Προσοχή! Δεν κρίνω ούτε το …μομέντουμ, ούτε ποιόν ευνόησε η διακοπή ούτε τίποτα από αυτά. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Μιλάω για την απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση με την φωτοβολίδα στον Παπαλουκά και την απόπειρα ανθρωποκτονίας από …μαλακία της κοπέλας που κάθεται (μόνιμα) στις άσπρες καρέκλες η οποία στα καλά καθούμενα έφαγε μια φωτοβολίδα από πιστόλι που 40 πόντους πιο πάνω αν πήγαινε θα την καρφωνόταν στο στομάχι. Άει σιχτίρ πια! Αυτός ο τύπος με το πιστόλι είναι δολοφόνος. Σήμερα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει φυλάκιση 25 ετών, στεγνά! Άλλα έτσι και μπούκαρε μέσα η Αστυνομία να τον μαντρώσει θα λέγαμε για την βία της εξουσίας και τους μπάτσους τους δολοφόνους που βαράνε το παιδάκι… Α, ρε Βερολίνο που σας χρειάζεται… Κυρίες ήσασταν εκεί κουφάλες…

Ευτυχώς έχασε τη βολή ο Διαμαντίδης. Ευτυχώς, για τρεις λόγους:

Ευτυχώς που την έχασε γιατί αν δεν την έχανε και πήγαινε το ματς σε δεύτερη παράταση θα τον έπαιρναν με φορείο από το γήπεδο. Ήδη οι ανάσες του φαίνονταν και δια γυμνού …φακού ότι ήταν βαριές και δύσκολες. Και μιλάμε για παιχνίδι αδιάφορο απέναντι στην Ολύμπια, έτσι;

Ευτυχώς που την έχασε γιατί αν δεν την έχανε θα πανηγυρίζαμε (προφανώς όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι) για άλλη μια νίκη (που δεν θα αξίζαμε) και για το πλήρες ρόστερ μας που ακόμα και με 3 γκαρντ μια χαρά αποδίδει.

Ευτυχώς που την έχασε γιατί πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Και οι τυφλοί βλέπουν… Ακόμα και ο Ζοτς το παραδέχεται.

Ειλικρινά αν δεν μας είχε «κράξει» ο ΘΑΝΟΣ2 δεν θα γράφαμε νέο ποστ. Δεν νιώθουμε ότι έχουμε κάτι νέο να πούμε. Με δεδομένο ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να αναφερθούμε στο αγωνιστικό μέρος του χτεσινού παιχνιδιού, δεν υπάρχει κάτι να πει κανείς που δεν έχει ήδη ειπωθεί πολλάκις. Και ειδικά μέσα σε αυτό το blog που ήταν μια από τις πρώτες –αν όχι η πρώτη- εστία αντίδρασης στον παραλογισμό του φετινού ρόστερ και την ξεροκεφαλιά του προπονητή.

Τα έχουμε γράψει ξανά και ξανά. Τα έχουμε αναλύσει από όλες τις μεριές, έχουμε συμφωνήσει, έχουμε διαφωνήσει και τελικά καταλήγουμε πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Όσο και να μετράμε τα κουκιά, απλά δεν βγαίνουν…

Δεν έχω όρεξη πλέον ούτε καν να το …πληκτρολογήσω αλλά θα το κάνω έτσι, τιμής ένεκεν:
Ο Παναθηναϊκός θέλει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ έναν ακόμα γκάρντ απαιτήσεων. Διαφορετικά δεν έχει καμία ελπίδα για Ευρωλίγκα. Και, ναι, ο Ζοτς (το) ξέρει.
Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας λοιπόν. Για το πρωτάθλημα δύο ομάδων το ρόστερ που έχουμε μπορεί να αποδειχθεί επαρκές με δεδομένο ότι και οι άλλοι τα ίδια και χειρότερα έχουν στελεχωθεί. Για την Ευρώπη δεν τραβάει με τίποτα…

ΥΓ. Ξαφνικά ξύπνησαν και οι αθλητικές εφημερίδες και sites. Είπαμε, μέχρι κα οι τυφλοί είδαν..

ΥΓ2. Η πράξη του Μπατίστ ήταν απαράδεκτη. Ο λόγος για τέτοια αντίδραση πρέπει να αναλυθεί… Παίχτης που είναι σίγουρος για τον εαυτό του και την ομάδα του δεν αντιδρά έτσι χωρίς κάποιο προφανή λόγο…

Το Μουντομπάσκετ μας τελείωσε, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέκτησαν μετά από το 1994 την πρώτη θέση (με τον Ντουράντ στα τρία τελευταία ματς να έχει Μ.Ο. συμμετοχής 38 λεπτά!!) και εμείς πάμε να σχολιάσουμε συνοπτικά κάποια πράγματα που μας έμειναν..

Σε ότι αφορά την Εθνική μας Ομάδα..  Αρχικά, ας καταλάβουν κάποιοι ότι αυτή η κωμωδία που ονομάζεται τουρνουά Ακρόπολις είτε πρέπει να καταργηθεί τελείως, είτε πρέπει να σφυρίζουν και ξένοι διαιτητές.. Αυτη η κατάσταση με τις υπερ του δέοντος άνετες νίκες μόνο καλό δεν μας κάνουν.. Επι λέξη μετά το περιβόητο ματς με τη Σερβία γράφαμε κάτι για «ελάχιστη προσομοίωση στις συνθήκες που θ’αντιμετωπίσουμε στην Τουρκία». Ξεπερνόντας την αστεία δικαιολογία ότι επηρεαστήκαμε από τα επεισόδια που έγιναν στο Ακρόπολις (οι Σέρβοι γιατι δεν επηρεάστηκαν;), γράφτηκε ότι επηρεαστήκαμε και από την βαριά ήττα από τις ΗΠΑ την παραμονή της αναχώρησής μας για την Άγκυρα.. Λες και πρέπει de facto να κερδίσουμε όλα τα φιλικά.. Πάντως το πιο κωμικό που ακούσαμε όλες αυτές τις ημέρες, ήταν πως επηρεαστήκαμε από την υπερβολικά χαλαρή άμυνα ζώνης των Κινέζων.. Μας αποσυντόνισε λέει..

Όσο για τα τραγελαφικά γεγονότα της τελευταίας αγωνιστικής.. Από τη στιγμή που η Γαλλία αγωνιζόταν αργότερα από εμάς με αποτέλεσμα να είναι στα δικό τους χέρι ενδεχόμενη επιλογή αντιπάλων στις διασταυρώσεις, μάλλον σκάψαμε μόνοι μας το λάκκο μας.. Καθήσαμε να χάσουμε, δείχνοντας ότι φοβόμαστε ΗΠΑ, αλλά και Ισπανία (ας μην κοροϊδευόμαστε) και εν τέλει πέσαμε πάνω στην Ισπανία από την οποία ξαναχάσαμε.. Γενικώς η κουτοπονηριά πληρώνεται κάποια στιγμή και είτε ξεβρακώνεσαι (βλ. Ελλάδα), είτε γελιοποιείσαι (βλ. Γαλλία η οποία έχασε περισσότερο απ’όσο ήθελε και αντί για τη Ρωσία αντιμετώπισε την Τουρκία..) Άξιοι της μοίρας τους και οι δυο..

Στα αγωνιστικά, ο Διαμαντίδης παρ’ότι δεν ήταν σε καθόλου καλή κατάσταση, έκανε το καλύτερο του παιχνίδι εκεί που έπρεπε (στο τελευταίο του παιχνίδι με το Εθνόσημο), ενώ ο Τσαρτσαρής ήταν ανέλπιστα θετικός.. Ο Καϊμακόγλου έδειξε ότι θα μας είναι χρήσιμος, ενώ ο Φώτσης ήταν «as usual».. Αυτοί που εμφανίστηκαν κατώτεροι των προσδοκιών ήταν οι Περπέρογλου, Καλάθης και Βουγιούκας . Μια από τα ίδια (και χειρότερα) ο Τέπιτς.. Όσο και αν προσπαθείς να το δεις θετικά, με Καλάθη και Τέπιτς δεν βγαίνει..

Ο Χατζηγεωργίου πάλι μας χάρισε δυνατές συγκινήσεις (έστω και στο πάρα πέντε) με το «σινικό τείχος της Τουρκίας» (βλ. Ερντέν), τον Ιλιασόβα που είναι Ουζμπέκος (το έλεγε κάθε φορά που έπιανε τη μπάλα στα χέρια του), τον Γκονλούμ που κάποτε ήταν το μεγάλο project του Τουρκικού μπάσκετ και διάφορα άλλα ωραία.. Από την άλλη ο Ιωάννου σε κάθε ευκαιρία μας υπενθύμιζε πως ο ηγέτης της Εθνικής είναι ο Σπανούλης, ενώ πανηγύρισε το τρίποντο του Τεόντοσιτς εναντίον της Ισπανίας λες και έπαιζε ο Ολυμπιακός τελικό Ευρωλίγκας.. Όσο για τα 1000+1 καλάθια, μπορεί να μας έκαναν να λησμονήσουμε με τον Περπερίδη (Vamos Eurobasket και τα σχετικά), οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε ότι μας έδωσαν και το απόλυτο highlight..

P.S.1 Πραγματικά είναι πολύ διασκεδαστικό να βλέπεις τους Σέρβους να διαμαρτύρονται για τη διαιτησία.. Είναι σαν να σου λέει ένας κλέφτης ότι του διέρρηξαν το σπίτι..

P.S.2 Δεν μπορώ να μην υποκλιθώ στον πραγματικό MVP Μαρτίνας Πότσιους.. Ο τύπος έχει μετατρέψει το μειονέκτημά του σε πλεονέκτημα.. Respect..

Το διαβάσαμε όλοι. Ο Τυφώνας ήταν ξεκάθαρος. Ο προπονητής δεν θέλει τον Γιασικεβίτσιους οπότε δεν θα τον ανανεώσουμε. Το διαβάσαμε, το ξαναδιαβάσαμε και δεν το πιστεύουμε. Πραγματικά δε μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή την απόφαση…

Ο Σάρας δεν είναι τυχαία το αγαπημένο παιδί της πράσινης εξέδρας. Ο κόσμος τον λατρεύει όχι μόνο για τις μπασκετικές του ικανότητες αλλά για το πάθος του, την «γραφική» γκρίνια του, την αύρα του. Ο Σάρας είναι το (απαραίτητο) αναπάντεχο στην υπερβολικά αυτοματοποιημένη πράσινη μηχανή. Είναι ο παίχτης που όποτε μπαίνει στο παρκέ οι παλμοί αυξάνονται περιμένοντας να δει τι θα γίνει. Θα διαλύσει τους αντιπάλους και θα προσκυνάμε ή θα διαλύσει την λειτουργία της ομάδας; Και ακόμα κι όταν δεν είναι στη μέρα του και αποσύρεται στον πάγκο κακήν κακώς για να μπούν τα «ρομπότ» τον χειροκροτούμε. Γιατί ξέρουμε πως ότι κι αν έκανε μέσα στο παρκέ βγήκε από την καρδιά του και το ένστικτό του. Το ίδιο ένστικτό που τον έκανε αυτό που είναι.

Αλλά όταν είναι στη μέρα του… Ε, ρε όταν είναι στη μέρα του! Τότε είναι που νιώθει μέχρι και το τελευταίο κύτταρο του κορμιού σου τι σημαίνει «μπασκετική απόλαυση». Δεν σε νοιάζει αν θα φας καλάθι. Θέλεις μόνο να τελειώνουν οι «άλλοι» για να πάρει τη μπάλα «εκείνος». Άλλωστε όταν η μπάλα δεν είναι στα χέρια του δεν κοιτάς τον αγώνα. Προτιμάς να χαζεύεις το μαγεμένο πλήθος που εκστασιασμένο μονολογεί «τι έκανε πάλι ο πούστης;».

Ο Σάρας δεν είναι για τα εύκολα. Στα εύκολα βαριέται. Ξενερώνει. Ο Σάρας είναι για τα δύσκολα. Εκεί που η μπάλα καίει και οι ανάσες κόβονται. Εκεί θα το πάρει πάνω του. Κάπως έτσι:

Αυτός ο παίχτης δεν έχει ταίρι σε αυτή την ήπειρο. Και είναι ΤΡΑΓΙΚΟ λάθος να τον αφήνουμε να φύγει. Ένα τραγικό λάθος την ευθύνη για το οποίο φέρει ο Ομπράντοβιτς. Και μη γυρίσει να πει κανείς «ο Ομπράντοβιτς ξέρει» γιατί και ο οπαδός ξέρει και ξέρει καλύτερα από τον Ομπράντοβιτς τι του αρέσει να παρακολουθεί. Ο Σάρας δεν είναι απλά ένας ακόμα παίχτης. Είναι μπασκετικό αξιοθέατο. Και ακόμα κι αν ο Παναθηναϊκός κάνει triple crown του χρόνου (που σιγά μην κάνει με την περιφέρεια που έχει) ο Σάρας και πάλι θα έχει λείψει αν όχι σε όλους, σε πολλούς από εμάς.

Τέλος πέρα από την εντύπωση που προκαλεί αυτό καθ’αυτό το γεγονός της μη ανανέωσης, μεγαλύτερη εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ο Σάρας να δηλώνει ότι θέλει να μείνει στον Παναθηναϊκό και θα δεχόταν και μείωση αποδοχών και δυο μέρες μετά ο Θανάσης να λέει ότι ο Ομπράντοβιτς δεν τον θέλει. Καλά, στον ίδιο τον παίχτη τόσες εβδομάδες κανείς δεν σκέφτηκε να το πει; Να τον πάρει ένα τηλέφωνο και να του πει «ξέρεις ρε φίλε, δεν σε θέλω». Ή «δεν σε θέλει ο προπονητής. Ψάξε βρες ομάδα». Έπρεπε να βγει να δηλώσει την αφοσίωσή του στην ομάδα για να πάρει απάντηση; Είναι συμπεριφορά αυτή απέναντι σε μια τέτοια μπασκετική προσωπικότητα με τέτοιο γκελ στο κόσμο; Πραγματικά αρνούμαι να πιστέψω ότι ο επίσημος Παναθηναϊκός έκανε τέτοιο λάθος. Αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν θα ξαναδώ τον Σάρας με την φόρμα του να παίζει με την μπάλα στον πάγκο περιμένοντας να μπει μέσα να μπουμπουνίσει δύο τρίποντα να βγάλει 2 ασίστ, να γκρινιάξει στον διαιτητή, να φάει μια τεχνική ποινή και να βγει έξω. Απλά αρνούμαι…

ΥΓ. Μέσα σε όλα βγήκε και η κα Κούτρα στο basketnet.gr να γράψει από «έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές» ότι ήξερε ότι τον Σάρας θα τον «φάει ο Ομπράντοβιτς» γιατί της το είπε «στενός φίλος του προπονητή του Παναθηναϊκού από πέρσι το Καλοκαίρι». Συγνώμη αλλά την έκφραση «Μετά Χριστόν Προφήτες» την ξέρετε κυρία μου; Εγώ νομίζω ότι τον Σάρας τον έφαγε ο Διαμαντίδης όπως έφαγε και τον Σπανούλη. Γιατί θέλει εκτός από ηγέτης στο παρκέ να είναι ηγέτης και στις καρδιές των οπαδών. Επίσης ο Σάρας είναι πιο όμορφος.

ΥΓ2.  Για όσους δεν το κατάλαβαν το νόημα του τίτλου είναι διττό…

…το (γ) «Θα το διακόψει ο Λάρυ»

Σήμερα στο παρκέ υπήρχαν δύο ομάδες. Μια ΟΜΑΔΑ με ΑΡΧΙΔΙΑ και μια αρχίδια ομάδα. Νόμιζαν ότι ο Παναθηναϊκός θα κωλώσει σε πιθηκιές και κανιβαλισμούς, σε ηλίθια πανό (που ήταν η αστυνομία, δεν είναι προσβολή κατά πρόσωπο αυτά τα πανό;), μπουκάλια και κροτίδες. Ε, η μαγκιά τους κράτησε μισή περίοδο. Μόλις αντιλήφθηκαν ότι οι παίχτες και το προπονητικό τιμ του Παναθηναϊκού δε μασάνε, χέστηκαν επάνω τους. Και αμέσως πήγαν στην ασφαλή αντίδραση. Γκρίνια, «τινάγματα» στα σκριν, ειρωνικά γελάκια, ότι χρειάζεται δηλαδή για να βγάλουν από πάνω τους την ευθύνη.

Και το παιχνίδι συνεχιζόταν… Και όσο νύχτωνε, το αγγούρι μεγάλωνε… Και μεγάλωνε… Και πλέον το είδαν να έρχεται… Déjà vu. Το είχαν ξαναδεί και πέρσι. Το ίδιο κακό όνειρο. Ο ίδιος εφιάλτης… Π.Π.

Και στις εξέδρες τα ίδια συναισθήματα… Έπρεπε να εκπληρώσουν και την υπόσχεσή τους ότι θα γκρεμιστεί το ΣΕΦ. Οπότε, αφού χαμένο ήταν το παιχνίδι έτσι κι αλλιώς είπαν «δε βαριέσαι» ας τα κάνουμε πουτάνα. Και τα έκαναν. Σίγουρα κάποιοι από αυτούς θα πίστεψαν ότι και σήμερα φταίνε οι διαιτητές, όμως νομίζω ότι οι περισσότεροι πλέον ξέρουν, είδαν, κατάλαβαν.

Είσαστε λίγοι κύριοι! Και είσαστε λίγοι γιατί ενώ έχετε προέδρους που αγαπάνε την ομάδα και έχουν όραμα έχετε ποτιστεί ΟΛΟΙ με την μιζέρια του προπονητή σας. Ο πήχης σας θα έπρεπε να είναι στον ουρανό και ο Γιαννάκης τον κρατάει στο πάτωμα. Γιατί μέχρι εκεί μπορεί. Γιατί οι προσδοκίες πρέπει να είναι χαμηλές διαφορετικά θα φανεί η γύμνια του. Γιατί πάντα υπάρχει η εύκολη δικαιολογία, τα «εμπόδια», αυτοί που «θέλουν να κάνουν κακό στο Ολυμπιακό μας», αυτοί που αποτελούν το κατεστημένο. Περιμένω με αγωνία να διαβάσω τι θα πει σήμερα ο …δράκος στην συνέντευξη τύπου. Τι δικαιολογίες θα βρει.

Όπως και να’ χει πάντως η βραδιά είναι του Παναθηναϊκού. Του ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ Παναθηναϊκού που κλείνει την χρονιά όχι απλά παίρνοντας το πρωτάθλημα αλλά ουσιαστικά αφήνοντας τον μεγάλο του αντίπαλο διαλυμένο. Σε όλα τα επίπεδα. Πριν από μερικούς μήνες γράφαμε για το συμφέρον του Παναθηναϊκού να δημιουργηθεί ένταση στους τελικούς. Και αποδίδαμε εκεί τις τότε δηλώσεις του Παπαδόπουλου και του Ομπράντοβιτς. Αποδείχθηκε ότι έτσι είναι τα πράγματα. Ο Ολυμπιακός κατέρρευσε υπό την πίεση για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Όλη η παραφιλολογία των προηγούμενων ημερών, όλη η ένταση τον καθήλωσε. Στην πραγματικότητα σήμερα ο Παναθηναϊκός έπαιζε χωρίς αντίπαλο. Κι αυτό γιατί από την μια υπήρχαν παίχτες προσηλωμένοι στον αγώνα κι από την άλλη υπήρχαν μοιρολάτρες εκ των προτέρων εκνευρισμένοι για την αδικία που ΘΑ τους βρει. Αντίθετα με αυτούς του Ολυμπιακού, οι παίχτες του Παναθηναϊκού σήμερα ήταν πραγματικοί καμικάζι. Ποιόν να ξεχωρίσεις; Τον Μπατίστ που τα έσταζε από παντού; Τον Τσαρτσαρή που κατάπιε τον «Πιστολίνας» (τρομάρα σας), τον χέστη τον Κλέιζα; Τον Σπανούλη που για άλλη μια φορά είδε κόκκινο και γυάλισε το μάτι του; Τον Πέκοβιτς που έκανε τον Σοφοκλή να φαίνεται μπαλαρίνα μπροστά του; Τον Νίκολας που ήταν ο πρώτος που έδειξε ότι δεν μασάει και τα έχωσε στον Παπαλουκά και τον Τσίλντρες; Τον Φώτση που σε όλη την σειρά των τελικών έπαιξε την άμυνα της ζωής του; Όλους και καθέναν ξεχωριστά τους ξεχωρίζω. Όμως σήμερα πάνω απ’όλους θα ξεχωρίσω τον Διαμαντίδη. Όχι γι’αυτά που έκανε, αλλά γιατί σήμερα έδειξε ΜΕΓΑΛΑ ΑΡΧΙΔΙΑ. Με ένα ολόκληρο γήπεδο να τον έχει στοχοποιήσει κι έναν τσάμπα μάγκα ψυχασθενή Σέρβο να τον προκαλεί τους έγραψε στις αρχιδάρες του, έκανε το παιχνίδι του και έφυγε. Πραγματικός αρχηγός βρίσκεται επάξια στα βήματα του Αλβέρτη.

εικόνα από το superbasket.gr


Η χρονιά τελείωσε λοιπόν. Το αν είναι πετυχημένη ή αποτυχημένη μπορούμε να το συζητήσουμε αλλά αυτό που μένει και έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι η ομάδα βρήκε το σθένος μετά από μια καταστροφική περίοδο 3-4 μηνών από Νοέμβριο μέχρι μέσα Φλεβάρη να σηκώσει κεφάλι και να φτάσει στον …μόνιμο στόχο της, το πρωτάθλημα. Και για αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στους παίχτες αλλά και στους προπονητές και ειδικά στον Ομπράντοβιτς (που όλοι ξέρετε πόση κριτική του έχει ασκηθεί από αυτό το blog). Παρεμπιπτόντως πλέον ο Ομπράντοβιτς τα έκανε όλα. Έχει πάρει πρωταθλήματα με κάθε τρόπο. Με πλεονέκτημα, με μειονέκτημα, τώρα πήρε και μέσα στο ΣΕΦ…

Κλείνοντας θέλω να γράψω δύο λόγια για τους Αγγελόπουλους. Τα κλισέ τα σιχαίνομαι αλλά εδώ ταιριάζει απόλυτα αυτό που λένε ότι η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή. Οι Αγγελόπουλοι είναι άξιος αντίπαλος. Έχουν πληρώσει και έχουν πάθει. Μένει να αρχίσουν να μαθαίνουν. Τις τελευταίες μέρες υπέπεσαν σε ένα τεράστιο ολίσθημα, υιοθέτησαν την γραμμή των οπαδών. Μπορεί κανείς να καταλάβει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έπραξαν αυτό το λάθος. Η απογοήτευση, η πίεση του κόσμου, η έλλειψη εμπειρίας. Όμως σαν έξυπνοι άνθρωποι που δεν αμφιβάλλω ότι είναι θα έπρεπε να έχουν διδαχτεί από το παρελθόν. Άλλωστε όπως λέει και το άλλο κλισέ «ο βλάκας μαθαίνει από τα λάθη του, ο έξυπνος μαθαίνει από τα λάθη τω άλλων». Έπρεπε να έχουν μάθει από τα λάθη των Γιαννακόπουλων. Έπρεπε κάποιος να τους δείξει τα βίντεο του Παύλου να πιάνει τους παράγοντες του ΕΣΑΚΕ από τον γιακά και μετά τον Ιωαννίδη να σηκώνει κούπες… Είμαι σίγουρος ότι με την αποθέωση που δέχτηκαν από τον κόσμο του Ολυμπιακού μετά τις περίφημες μπουρδολογίες τους περί αποχώρησης από τον τελευταίο τελικό και το πρωτάθλημα νιώθουν ότι πετάνε. Δεν καταλαβαίνουν ότι στην πραγματικότητα έχουν πατήσει την μπανανόφλουδα και απλά βρίσκονται στον αέρα έτοιμοι να σωριαστούν στο έδαφος.

ΥΓ1. Το ειρωνικό γέλιο του Τόμιτς στον Βορεάδη όλα τα λεφτά.

ΥΓ2. Το είχε πει ο μεγάλος Φραγκιάς και τον κράζαμε: «Το πρωτάθλημα θα το πάρει η ομάδα που θα κάνει το break». Άλλο εννοούσες αλλά έπεσες μέσα μεγάλε!

ΥΓ3. Μια καλή ιδέα τώρα που δεν θα γίνει 5ος τελικός θα ήταν να προταθεί στον Ολυμπιακό να έρθει για φιλικό την Τετάρτη για την φιέστα. Αν αρνηθεί μπορεί έστω να έρθει μια μικτή διαλεγμένη από τον Μίλος Τεόντισιτς (“Milos and friends” ή κάτι τέτοιο);

Επόμενη σελίδα: »