Κύπελλο


Δέκατο τρίτο κύπελλο, άλλο ένα τρόπαιο στα χέρια του Μήτσου και το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ένα «Μπράβο» και «Σας ευχαριστούμε»! Ελπίζω το «obligation to continue» από τον Ζοτς να μεταφραστεί από τη διοίκηση ως «δεν πάμε πουθενά..» και ο κύκλος αυτός να μην κλείσει το καλοκαίρι που μας έρχεται..

Ομολογώ πως κατά τη διάρκεια του αγώνα αλλά και μετά τη λήξη του είχα τρομερά νεύρα με την εμφάνιση μας. Το παιχνίδι έμοιαζε πολύ με τα προηγούμενα δύο και πίστευα πως θα εμφανιζόμασταν περισσότερο συγκεντρωμένοι σε έναν αγώνα που στο τέλος θα είχε απονομή..  Το παιχνίδι, ας είμαστε ειλικρινείς, το έκρινε ο Σπανούλης και το «refuse to win» των παικτών του Ολυμπιακού! Σκόραραν 70 πόντους και στα τελευταία 8 λεπτά πέτυχαν μόλις δύο! Ο ηγέτης τους από την άλλη θύμισε το παίκτη που όλοι θαυμάσαμε με την Αργεντινή το καλοκαίρι του 2008..  Δεν μπορώ να θυμηθώ μία θετική ενέργεια του από τα μέσα του 3ου δεκαλέπτου μέχρι το τέλος!

Στα δικά μας.. Στο χθεσινό παιχνίδι (και όχι μόνο) όταν ο Διαμαντίδης έχει ενέργεια και καθαρό μυαλό όλα δουλεύουν ρολόι. Στο πρώτο δεκάλεπτο είχαμε πολύ καλή κυκλοφορία, σωστές επιλογές (7 assist ) στη επίθεση, «χτυπήσαμε» στα miss match και στη φθορά του Ντόρσι και όλα έδειχναν πως είμαστε σε καλό δρόμο. Ο Διαμαντίδης, χωρίς να χρειαστεί να σκοράρει, ήταν ο τέλειος μαέστρος! Η συνέχεια δεν ήταν η ίδια.. Κακές επιλογές επιθετικά, οι 7 assist έγιναν …8, ο Ολυμπιακός μάζεψε όλα τα ριμπάουντ και το ημίχρονο πάλι καλά που μας βρήκε μπροστά στο σκορ. Η εικόνα μας δεν άλλαξε στο 3ο δεκάλεπτο και χωρίς να το καταλάβει κανείς φτάσαμε να είμαστε στο -13.. Αν στο σημείο αυτό ο Σπανούλης δεν έκανε τα γνωστά του ¨καουμποϊλίκια», είναι πολύ πιθανό να μην πανηγυρίζαμε αυτή τη στιγμή! Βέβαια, υπήρχε και ένας τρελός που μας κρατούσε ζωντανούς μέχρι να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι!

Το κύπελλο, λοιπόν, κατακτήθηκε αλλά όλοι ξέρουμε πως με ανάλογες εμφανίσεις Κωνσταντινούπολη δεν θα δούμε.. Ο Διαμαντίδης δείχνει κουρασμένος, ο Μπατίστ δεν είναι ο Μπατίστ που ξέρουμε και πρέπει να πάρουμε βοήθειες απ’όλους. Πολύ χαρακτηριστική ήταν η εικόνα του Mike να μην μπορεί να τελειώσει τις 2-3 επιθέσεις που πήρε στο τέλος. Τέτοιες φάσεις είναι ψωμοτύρι για τον Μιχάλη και πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε τα πάντα από αυτόν και τον Μήτσο. Χθες, οι Λόγκαν, Σμιθ, Περπέρογλου ήταν εκτός παιχνιδιού, ο Καλάθης σε άλλη μία κακή βραδιά, οι Τσαρτσαρής – Καϊμακόγλου περιορίστηκαν στην άμυνα και ευτυχώς που υπήρχε ο τρελολιθουανός να αλλάξει κάτι στο παιχνίδι μας.. Ελπίζω να δουλέψουμε στις αδυναμίες και να παρουσιάσουμε κάτι διαφορετικό στη σειρά με τη Μακάμπι..

υ.γ: Πολύ πλούσιο το φωτορεπορτάζ από τα μπουζούκια.. Σάρας με γραβάτα, ο Διαμαντίδης με την κοπέλα του για πρώτη φορά, ο Mike με τα πούρα του..

υ.γ1: Ο Λιθουανός ζήτησε από τον πρόεδρο να κάτσει στα πόδια του στην απονομή!

υ.γ2: Και έλεγα, δεν θα βγάλουν ανακοίνωση;

Advertisements

Μπήκε η άνοιξη και ήρθε η ώρα να κάνει την εμφάνιση του … ο άλλος Παναθηναϊκός! Ο Παναθηναϊκός δηλαδή του τελευταίου τριμήνου κάθε σεζόν.  Οι τίτλοι τώρα κρίνονται και τα παιχνίδια do or die θα δείξουν αν η καρδιά του πρωταθλητή χτυπά ακόμα.. Πρώτος τίτλος της χρονιάς είναι το κύπελλο Ελλάδας, ο οποίος μπορεί να αποτελεί τον τρίτο σε αξία, παραμένει, όμως, σημαντικός, ειδικά όταν ο αντίπαλος φοράει κόκκινα!

Πριν αναφερθώ στον επικείμενο τελικό του Σαββάτου, θα ήθελα να κάνω μία γενικότερη αναφορά στον θεσμό αυτό. Δεν βαρέθηκαν οι αρμόδιοι φορείς τις άδειες κερκίδες; Δεν βαρέθηκαν να βλέπουν το πανό με τα λογότυπα των ομάδων; Η ανυπαρξία τους, ωστόσο, δεν μένει ως εκεί αλλά κατέληξαν πως έχουν μία «έτοιμη και αξιόπιστη λύση από τα προηγούμενα χρόνια»! Αυτό σημαίνει, αν κατάλαβα καλά, ότι τους αρέσει να γίνεται ο τελικός με λίγους! Είμαστε χώρα ηλιθίων ή απλά διοικούν ηλίθιοι;; Το παράδειγμα της Ισπανίας το έχουν δει; Τόσο μα τόσο δύσκολο είναι να γίνει ένα αντίστοιχο τοπ8 σε άλλες πόλεις πλην της Αθήνας; Πώς θα αναβαθμιστεί το μπάσκετ όταν η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι εικόνα διάλυσης;

Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, το τι θα δούμε είναι λίγο πολύ γνωστό. Τα δύο παιχνίδια του πρωταθλήματος έδειξαν πως υπάρχει διαφορά ποιότητας μεταξύ των δύο ομάδων αλλά ένας άνευρος, άκεφος, χωρίς συγκέντρωση Παναθηναϊκός μπορεί να χάσει και μάλιστα εύκολα από αυτόν τον Ολυμπιακό. Το παιχνίδι αν το θελήσουμε όσο ο Ολυμπιακός, θα το πάρουμε. Ακόμη και αν δεν έχουμε τον Περπέρογλου, ακόμα και αν παίξει ο Μπατίστ με ένα πόδι , ακόμα και αν δεν γίνουν καλές προπονήσεις μέχρι το παιχνίδι.

Ας ελπίσουμε πως θα δούμε αυτόν τον Διαμαντίδη..

Όπως είπε και ο Θανάσης: «νομοτελειακά κάποια στιγμή θα συνέβαινε..» Το δυσάρεστο είναι ότι καθώς βλέπαμε το παιχνίδι μαζί με τον scire παρατηρούσαμε για μια ακόμη φορά ακριβώς τα ίδια συμπτώματα.. Ήταν σαν να έχεις κάποιον ασθενή στην εντατική και να περιμένεις να συμβεί το «μοιραίο», παρ’ότι από μέσα να λες «ίσως κάτι να γίνει εν τέλει»..

Το τελευταίο τρίμηνο που επέστρεψα στην Αθήνα πολλές φορές ήθελα να γράψω μετά από στραβά αποτελέσματα (αρχής γενομένης από την βαριά ήττα από τη Ρεάλ στο ΟΑΚΑ), αλλά το ανέβαλλα ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θ’ανακάμψουμε.. Το κωμικοτραγικό είναι ότι αν έγραφα π.χ. μετά από την ήττα από την Παρτιζάν, το Μαρούσι κλπ. δεν θα έγραφα και πολύ διαφορετικά πράγματα.. Με λίγα λόγια:

Για άλλη μια φορά δεν καταφέραμε να βγάλουμε ελεύθερα σουτ και όσες φορές εν τέλει το καταφέραμε, αυτό εκφράστηκε με λάθος παίκτη (βλ. Χέισλιπ). Ο Νίκολας δε, τείνει να ξεπεράσει σε καουμποϊλίκια και αυτοσχεδιασμούς ακόμα και τον Σπανούλη (ασχολιάστη η σημερινή εμφάνιση του Λαρισαίου). Μάλλον δεν προβλέπεται σύστημα για τον Ντρου..

Για ένα ακόμα ματς από τη στιγμή που μείναμε σταθερά πίσω στο σκορ (βλ. μέσα 3ου δεκαλέπτου) αρχίσαμε να επιδιδόμαστε σε πανικόβλητες ενέργειες. Υπήρχαν στιγμές που ο Ολυμπιακός μας ξαναέβαζε μέσα στο ματς και εμείς επιστρέφαμε τα δώρα..

Επίσης, δείχνει να λείπει το καθαρό μυαλό και ο σωστός σχεδιασμός των επιθέσεων όταν φτάνουμε στο τέλος. Η φάση με το drive του Διαμαντίδη στο τέλος μου θύμισε αρκετά την φάση με το αντίστοιχο drive του Νίκολας στο τέλος του αγώνα με το Μαρούσι στο ΟΑΚΑ. Ένα στοιχείο που χαρακτήριζε τον Παναθηναϊκό ήταν η ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά και όχι η τρικυμία..

Το ρόστερ δυστυχώς είναι συρρικνωμένο.. Κοιτάζεις τον πάγκο και βλέπεις παίκτες που δεν σου εμπνέουν καμμία εμπιστοσύνη και που σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να προσφέρουν επί της ουσίας σε δύσκολα παιχνίδια (βλ. Τέπιτς, Καλάθης). Αδυναμία αξιοποίησης τους από το τεχνικό τιμ ή αδυναμία του τεχνικού τιμ να βρεί το καλοκαίρι τους παίκτες που ταιριάζουν στην ομαδα;

Το μοναδικό πράγμα που λειτούργησε σήμερα ήταν η άμυνα μας. Όσο για τα ριμπάουντ, αυτά αποτελουσαν «αχίλλειο πτέρνα» στις καλές μας ημέρες, δύσκολα θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση σε μια τέτοια βραδιά..

Η φετινή χρονιά θυμίζει αρκετά την προπέρσινη.. Εφησυχασμός μετά από το triple crown και υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε χειρότερο επίπεδο απ’ότι πέρισυ, ενώ οι ανταγωνιστές μας ενισχύονται.. Τουλάχιστον τότε είχαμε πάρει το κύπελλο..

P.S.1 Ο τρόπος που χάσαμε σήμερα θύμισε τον τρόπο που συνηθίζαμε να κερδίζουμε.. Έλεγχος του ρυθμού και ξέσπασμα στο 3ο δεκάλεπτο..

P.S.2 Το γεγονός ότι με τέτοια άθλια εμφάνιση πήγαμε να «κλέψουμε» το ματς δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο από ποιά ομάδα χάσαμε σήμερα.. Ας το έχουν υπόψην τους οι παίκτες μας και ο προπονητής μας για τη συνέχεια..

Ήταν ένας κλασικός τελικός κυπέλλου.. Με τον Παναθηναϊκό νικητή, με έπαθλα «ΖΕΥΣ», αλλά χωρίς τον Τσαρτσαρή MVP.. Υπεύθυνος για αυτό φυσικά και ήταν ο Διαμαντίδης, ο οποίος ανέλαβε δράση όταν έπρεπε και με 3 συνεχόμενα τρίποντα μετέτρεψε το -1 σε +8 καθαρίζοντας το ματς.. Η πλάκα είναι ότι στο χρονικό σημείο δράσης του Διαμαντίδη ο Ολυμπιακός είχε πάρει από νωρίς το bonus των βολών και είχε φάουλ να δώσει σε εμάς (αν και εφόσον αυτά σφυριζόντουσαν..), κάτι που μετά τα απανωτά τρίποντα φυσικά και γύρισε μπούμερανγκ.. Το ταβάνι των 65-70 πόντων του Γιαννάκη (κυριολεκτικά έδωσε ρεσιτάλ, βλ. Μιλόσεβιτς) λειτούργησε για άλλη μια φορά και κάπως έτσι κατακτήσαμε το 12ο συνολικά και 5ο σερί Κύπελλλο Ελλάδας..

cup09

«Μεγάλα καλάθια» ήταν και τα τρίποντα των Φώτση και Περπέρογλου λίγο πριν δράσει ο Διαμαντίδης.. Το σχήμα με τους τρεις κοντούς δεν πολυλειτούργησε (όπως ήταν λογικό μας τάραξαν στα επιθετικά ριμπάουντ) και ήταν μάλλον η βασική αιτία επιστροφής του Ολυμπιακού μετά το ιδανικό ξεκίνημα που κάναμε.  Επίσης, προβλημάτισαν οι πολλές άστοχες βολές.. Το ζητούμενο πλέον είναι η σωστή διαχείριση της επιτυχίας, καθώς έπεται το ματς στο ΣΕΦ.. Το καλό είναι ότι δείχνουμε πως ορίζουμε εμείς την τύχη μας..

P.S. Τελικά οι Έλληνες παίκτες καθόρισαν το αποτέλεσμα (και απο τις δυο πλευρές..)

Ένα από τα πιο γνωστά κλισέ στον αθλητισμό είναι αυτό που λέει ότι «το αποτέλεσμα μετράει» και με βάση αυτό ο Παναθηναϊκός για μια ακόμα φορά βρίσκεται στον τελικό του κυπέλου επικρατώντας 76-72 του Αμαρουσίου στο κλειστό του Αγ. Θωμά μετά από παράταση.
Αφήνωντας όμως τα κλισέ στην άκρη και μένοντας στην ουσία, η χτεσινή εμφάνιση, παρά τη νίκη σε μια δύσκολη έδρα, προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα αναπάντητων ερωτημάτων και αμφισβήτησης του αξιόμαχου της φετινής ομάδας. Το Μαρούσι είναι μια δυνατή ομάδα κι ένας αντίπαλος που ειδικά μέσα στην έδρα του μπορεί να κάνει τη ζημιά κι αυτό φάνηκε και στο πρωτάθλημα, αλλά δεν υπάρχει φυσικά σύγκριση ανάμεσα στις δύο ομάδες ούτε σε ρόστερ ούτε σε εμπειρία. Ο Παναθηναϊκός θεωρητικά εχτές θα έπρεπε να έχει το μέγιστο δυνατό κίνητρο για τη νίκη και να μπει στο γήπεδο προκειμένου να καθαρίσει το παιχνίδι από νωρίς. Αντ’αυτού όμως είμασταν για μια ακόμα φορά στο ίδιο έργο θεατές…

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε το παιχνίδι δείχνοντας μια αποφασιστικότητα, αλλά με αδικαιολόγητη για το επίπεδό του και την εμπειρία του νευρικότητα. Πολύ σωστά επέλεξε να χτυπήσει από μέσα προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την διαφορά ποιότητα ανάμεσα στους δικούς του ψηλούς και αυτούς του Αμαρουσίου. Όμως έχοντας την ίδια στιγμή στην πεντάδα τον αδύναμο κρίκο που κλέγεται Κέτσμαν έδωσε τη δυνατότητα στον Στίβενσον να σουτάρει ελεύθερα τρίποντα και να ευστοχήσει. Μ’αυτά και μ’αυτά βρεθήκαμε γρήγορα στο -10 χωρίς να καταλάβουμε πως… Σε κάθε περίπτωση πάντως ήταν εμφανές από την αρχή ότι το παιχνίδι θα κρινόταν στην άμυνα. Ο Παναθηναϊκός δεν πανικοβάλλεται και συνεχίζει στο πλάνο του inside game ενώ το Μαρούσι συνεχίζει να ψάχνει κατά πρώτο λόγο το τρίποντο και κατά δεύτερο λόγο ένα καλό p’n’r.

Περπέ από το καπέλο
Κάπου εκεί ο Ομπράντοβιτς δοκιμάζει τη λύση Περπέρογλου. Τον ρίχνει στο γήπεδο με σαφή εντολή να κατέβει χαμηλά απέναντι στον Χόφ. Η κίνηση του βγαίνει, ο Μαρκόπουλος ψιλοκοιμάται για κανά 3λεπτο και ο Παναθηναϊκός γρήγορα κλείνει την διαφορά και ισοφαρίζει.

Ανεξήγητα φαινόμενα
Και πάνω που δείχνει ο Παναθηναϊκός να πατάει γερά και αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι θα πάρει κεφάλι και θα καθαρίσει το παιχνίδι, αρχίζουν τα ανεξήγητα… Ο Μπατίστ που στο ενδιάμεσο έχει πάρει την θέση του Πέκοβιτς αναλώνεται σε κάτι ανούσια σκριν στην κορυφή χωρίς ρολάρισμα, ο Περπέρογλου προδίδεται από το μακρινό του σουτ απέναντι στον βαρύτερο Καϊμακόγλου, το inside game εξαφανίζεται εντελώς (με Σπανούλη στον άσσο), αρχίζουν τα λάθη και με κάποια απανωτά τρίποντα το Μαρούσι έφτασε στο +11 κάπου στην αρχή του τρίτου δεκαλέπτου. Έτσι απλά…

Ο Σπανούλης πήρε τ’όπλο του
Το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά και αυτό γιατί ο Παναθηναϊκός είχε αποπροσανατολιστεί. Ο Νίκολας ήταν αλλού, ο Διαμαντίδης είχε ζαλιστεί από τον Κις, ο Μπατίστ ήταν μακριά από την ρακέτα, τα σουτ δεν έμπαιναν με τίποτα και κυρίως το Μαρούσι είχε την ψυχολογία με το μέρος του. Τότε ο Ομπράντοβιτς σε μια ασυνήθιστη γι’αυτόν κίνηση (μήπως κίνηση απελπισίας; ) αλλάζει την άμυνα σε ζώνη. Το Μαρούσι πελαγώνει, ο Παναθηναϊκός βγάζει κάποιους αιφνιδιασμούς το παιχνίδι γυρνάει και πάλι και ο Σπανούλης αποφασίζει να πάρει τη μπάλα αγκαζέ και την ομάδα στις πλάτες του. Ευτυχώς του βγαίνει και με μια μικρή βοήθεια παό τον Μπατίστ που μόλις έπιασε τη μπάλα μέσα στη ρακέτα πήρε δύο συνεχόμενα γκολ-φάουλ φέρνουν το παιχνίδι στα ίσα και στην παράταση στην οποία ο Παναθηναϊκός πήρε και τη νίκη.

Σημεία-κλειδιά του ματς
Το χτεσινό παιχνίδι χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης γιατί είχε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για τον Παναθηναϊκό:
α) Ήταν κρίσιμο νοκ αουτ παιχνίδι που έδινε πρόκριση σε τελικό και
β) Ήταν στην έδρα που λίγες μέρες πριν είχε ηττηθεί άνετα και καθαρά
γ) Έπαιζε με μια ομάδα που τον ήξερε καλά και θα έπρεπε να την ξέρει κι αυτός

Τί ανησυχητικά έδειξε λοιπόν ο Παναθηναϊκός;
α) Άγχος και νευρικότητα. Σαν οι παίχτες να μην πιστεύουν ιδιαίτερα στις ικανότητές τους.
β) Απαράδεκτη αστοχία σε ελεύθερα σουτ και βολές. Δεν ξέρω αν είναι δείγμα άγχους (ανεπίτρεπτο για τόσο έμπειρους παίχτες) ή έλλειψη προπόνησης (το πιο πιθανό)
γ) Κακό σκάουτινγκ. Ώρες ώρες το Μαρούσι έδεινε την εντύπωση του άλυτου γρίφου. Πόσες φορές πρέπει να παίξει κάποιος με τον Μαυροκεφαλίδη για να μάθει ότι δεν έχει νόημα να τον σπρώχνει χαμηλά όταν βρίσκεται στα 3 μέτρα από το καλάθι γιατί θα φάει χουκ πάνω απο κεφάλι του;
δ) Έλλειψη συγκέντρωσης. Μπορεί τα λάθη στο πρώτο ημίχρονο να ήταν λίγα αλλά ο Παναθηναϊκός έδειχνε να χάνει τον προσανατολισμό του μέσα στο παιχνίδι και να μην μπορεί να ακολουθήσει το σαφές πλάνο που είχε από την αρχή (παιχνίδι από μέσα και δυνατή περιφερειακή άμυνα).

Τα θετικά από το χτεσινό παιχνίδι…
α) Ο Περπέρογλου μετά από πολύ καιρό πήρε πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο.
β) Ο Σπανούλης έκανε πάλι τα γνωστά καουμποϊλίκια, ευτυχώς αυτή τη φορά βγήκανε.
γ) Το πάθος του Σάρας αν και ιδιαίτερα άτολμος εχτες.

Τα αρνητικά…
α) Πολλά άστοχα σουτ και πολλές άστοχες βολές. Ειδικά οι βολές έχουν γίνει ταφόπλακα αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια, μην γίνουν και φέτος.
β) Για μια ακόμα φορά ο Φώτσης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Αστοχία στο σουτ αλλά κυρίως έλλειψη αποφασιστικότητας κοντά στο καλάθι.
γ) Ντεφορμέ Διαμαντίδης. Πότε θα ξεκουραστεί αυτός;

Κλέινοντας να αναφέρω ότι κατ’εμέ το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει ένα μόνο χτυπητό αδύναμο σημείο στο οποίο αν επικεντρωνόταν στην προπόνηση θα μπορούσε να ανεβάσει το παιχνίδι του ένα επίπεδο πάνω. Αυτό που συμβαίνει είναι από παιχνίδι σε παιχνίδι να υστερεί σε διαφορετικά σημεία, ανάλογα με τον αντίπαλο, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να βελτιώσει το σύνολο του παιχνιδιού του. Κι αυτό όπως καταλαβαίνουν όλοι δεν είναι τόσο εύκολο να γίνει στα μέσα της χρονιάς…

..Ελλάδας για 11η φορά στην ένδοξη ιστορία του (και 4η συνεχόμενη) αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, καθώς επικράτησε του Ολυμπιακού στο Ελληνικό με 81-79. Σε σχέση με τα πρόσφατα παιχνίδια του top 16, o Ομπράντοβιτς παρουσίαστηκε σαφέστατα πιο cup_2008.jpgδιαβασμένος. Έγκαιρες αντιδράσεις πάνω στο παιχνίδι και κυρίως έγκαιρα time out.. Σε γενικές γραμμές σου δινόταν η εντύπωση ότι η ομάδα δεν είχε αφεθεί στον αυτόματο πιλότο και είχε γίνει σοβαρή προετοιμασία και καλό scouting (κάτι που μας έλειψε στην Ευρωλίγκα). Όχι ότι δεν έγιναν και λάθη, αλλά υπήρχε πλάνο. Ο Τσαρτσαρής (MVP του τελικού για 3η συνεχόμενη χρονιά) ήταν σαν μην έλειψε ποτέ και ο Σπανούλης (παρ’ότι πήγε να γίνει μοιραίος με τις χαμένες βολές στο τέλος) ξεχώρισαν. Οι Ουίνστον και Περπέρογλου μάλλον θυμήθηκαν την περισυνή σεζόν τους στο ίδιο γήπεδο.. Γενικά όλοι οι παίκτες δείξανε διάθεση (εδώ έκανε τέσσερα φάουλ ο Γιασικεβίτσιους, γεγονός το οποίο δείχνει την διάθεσή του για άμυνα) και δεν παρατηρήθηκε η αδιαφορία ορισμένων όπως στο top 16.. Οι χαμένες βολές πάντως, παραλίγο να μας στοιχίσουν στο τέλος.. Σε ότι αφορά τον Ολυμπιακό, κάποια πράγματα δεν μπορούν να θεωρηθούν τυχαία: 1) Σε όλα τα παιχνίδια του top 16 o Παναθηναϊκός έκανε άσχημο ξεκίνημα κυνηγώντας στο σκορ τους αντιπάλους του. Στα δυο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό (αν δεν κάνω λάθος) δεν έχασε ποτέ το προβάρδισμα.. 2) Οι μοναδικές θετικές εμφανίσεις του Ουίνστον επιθετικά ήταν με τον Ολυμπιακό.. 3) Ο Τζάκσον εξουδετερώθηκε πλήρως (όπως και στο ΣΕΦ) 4) υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην αντιμετώπιση του Σπανούλη από τους ερυθρόλευκους.. Ιδιαίτερα η ζώνη «2-3» αποτέλεσε εύκολο σταυρόλεξο για τον Ζοτς.. Ας πρόσεχε και ας έβλεπε το (πολυμελές) τεχνικό τιμ των ερυθρόλευκων τα DVD των αγώνων με την Παρτιζάν και τη Σιένα, μήπως και είχαν καλύτερη τύχη.. Ήταν και αυτό «έργο Δράκου»..

P.S.1 Οι αναφορές των κυρίων Μπουρούση και Βασιλόπουλου για τη διαιτησία(!!) μάλλον έγκεινται στη δημιουργία κλίματος εν’όψει play off.. Το ίδιο και οι σιωπηλοί μορφασμοί του Δράκου..

P.S.2 Οι Σαββατιάτικες αναφορές του Φίλιππα στην «Κερκίδα του Σαββάτου» («θεωρώ φαβορί τον Ολυμπιακό» και «όταν ο Τσαρτσαρής επιστρέφει από τραυματισμό αργεί να επιστρέψει στο peak της φόρμας του») μάλλον εντάσσονται στα πλαίσια προβακάτσιας..

P.S.3 Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Πρίντεζης στην πρεμιέρα του Δράκου: «Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να ξαναχάσουμε παιχνίδι στα τελευταία δευτερόλεπτα με τον κόουτς Γιαννάκη». For sure..

P.S.4 Δυστυχώς όμως, ο πραγματικός τελικός δόθηκε την προηγούμενη Τετάρτη, όταν και υπερασπιζόμασταν το στέμμα του Πρωταθλητή Ευρώπης.. Και του χρόνου.

..συνεχίζει να δείχνει ο Παναθηναϊκός, καθώς για άλλη μια φορά δεν ικανοποίησε καθόλου με την απόδοσή του, παρά mike07.jpgτην νίκη-πρόκριση με 68-54 επί του ΠΑΟΚ στην Πυλαία.. Ασταθής εμφάνιση, αστοχία στις βολές, πολλά χαμένα ριμπάουντ, απώλεια της διαφοράς και γενικότερα ψιλοασόβαρη νοοτροπία από κάποιους παίκτες. Δεν είναι δυνατόν να δίνεις ελπίδες (για δεύτερη φορά) σ’αυτή την πολύ αδύναμη ομάδα του ΠΑΟΚ.. Συσσωρευμένη κούραση, το «προγραμματισμένο» ντεφορμάρισμα ή προβλήματα που απλά καλύπτονται λόγω της μικρής δυναμικότητας των αντιπάλων στην Ελλάδα και θα φανούν στα δύσκολα παιχνίδια; Περιμένουμε να δούμε πως θα εμφανιστεί η ομάδα μετά τις γιορτές και κυρίως τι θα δείξουν τα ενδιαφέροντα crash-test του Ιανουαρίου σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη.. Επίσης, δεν έχει πια νόημα να μιλάμε για αδικημένους και ευνοημένους αγωνιστικά παίκτες κλπ. Ο καθένας έχει βγάλει πλέον τα συμπεράσματά του..

P.S. Η ΕΡΤ έδωσε ρεσιτάλ με την «διαφανή» εικόνα της στο τρίτο δεκάλεπτο.. Λες και βλέπαμε το παιχνίδι σε PC με 3D κάρτα γραφικών.. Τι στο καλό, Aero Glass Interface έβαλαν στις κάμερες;