Παίκτες


Χωρίς καμία όρεξη για σοβαρό μπάσκετ ο Παναθηναϊκός γνώρισε μια άνευ σημασίας αλλά άκρως ξενερωτική ήττα από την Αρμάνι μέσα στο ΟΑΚΑ με 58-67.

Ουσιαστικά το παιχνίδι ήταν μια επανάληψη αυτού με την Ούνιξ. Ένας Παναθηναϊκός άνευρος, χωρίς παλμό και χωρίς νεύρο αφέθηκε στα χέρια της Αρμάνι η οποία δεν έχασε την ευκαιρία για μια μάλλον ιστορική νίκη μέσα στην (άλλοτε) πιο ισχυρή έδρα της Ευρώπης. Και μόνο η δήλωση του Σκαριόλο ότι στο τέλος σκέφτηκαν ακόμα και το ενδεχόμενο να καλύψουν την διαφορά του πρώτου αγώνα λέει πολλά για το πόσο …πιέστηκαν από τον Παναθηναϊκό χτες.

Η κοινή αίσθηση είναι ότι ο Παναθηναϊκός φέτος «διαλέγει» παιχνίδια. Εκούσια ή ακούσια κανείς δεν ξέρει πέρα από τους παίχτες και τον προπονητή όμως είναι γεγονός πως τα σκαμπανεβάσματα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός φέτος δεν χαρακτήριζαν την ομάδα τις καλές της προηγούμενες χρονιές. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έκανε πάντα κάποιες χαζές ήττες. Όμως τα προηγούμενα χρόνια ήξερες ότι η ομάδα ήταν ντεφορμέ, τα περισσότερα παιχνίδια τα κέρδιζε έστω και δύσκολα και μπορεί να έχανε και κάποια. Φέτος δεν είναι ακριβώς έτσι η εικόνα. Στα μισά παιχνίδια ο Παναθηναϊκός τρομάζει τους αντιπάλους και στα άλλα μισά τρομάζει τους οπαδούς του. Για κάθε Κάουνας υπάρχει μια Καβάλα, για κάθε Μιλάνο υπάρχει μια Ούνιξ και για κάθε Κωνσταντινούπολη ένα ΣΕΦ ή ένα ΟΑΚΑ που ο Παναθηναϊκός δεν βλέπεται. Και μπορεί ο Ομπράντοβιτς να έχει ευθύνη για αυτή την εικόνα όμως πλέον κάποιοι παίχτες πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά το τι κάνουν στην ομάδα…

Ο Σάρας ψάχνει να βρει το περίστροφο για να τη "μπουμπουνίσει" στον Σκαριόλο αλλά ανακαλύπτει πως το έχει ξεχάσει στην Λιθουανία

Είναι δεδομένο, μην κρυβόμαστε, ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει το κίνητρο που είχε άλλες χρονιές. Κι ας λέει ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης τα δικά τους. Δεν λέω ότι δεν θα έχουν κίνητρο στο FF ή στον τελικό Κυπέλλου ή στους τελικούς του πρωταθλήματος αλλά όπως και να το κάνει κανείς τον δρόμο που έχεις χιλιοπερπατήσει κάποια στιγμή τον βαριέσαι ακόμα κι αν οδηγεί στην άκρη του ουράνιου τόξου. Αυτό έχει πάθει ο Παναθηναϊκός. Έχει βαρεθεί την διαδρομή. Θα ήθελε πολύ να ξυπνήσει ένα πρωί και να παίζει ημιτελικό FF, όμως αυτό δεν γίνεται. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτή η χαλαρότητα μπορεί να αφήσει …κατάλοιπα μέσα στην ομάδα τα οποία δύσκολα θα ξεπεραστούν σε μια βραδιά.

Πέρα από την έλλειψη κίνητρου όμως φέτος ειδικά υπάρχει και κάτι άλλο που λογικά θα έχει επηρεάσει. Μιλάω για την γενική αίσθηση της «τελευταίας χρονιάς». Τελευταία χρονιά των προέδρων, τελευταία χρονιά του προπονητή, τελευταία χρονιά των μεγάλων αστεριών, τελευταία χρονιά του Παναθηναϊκού στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Οι δηλώσεις των προέδρων, κάποιες δηλώσεις του Ομπράντοβιτς δεν είναι απίθανο να έχουν δημιουργήσει μια ρωγμή στην (πάντα) εύθραυστη ψυχολογία των αθλητών. Πάντως όπως και να ‘χει ισχύει αυτό που γράφτηκε σήμερα, ο Παναθηναϊκός έχει ήδη προκριθεί στο ΤΟΡ-8 κι αυτό είναι σημαντικό αν φέρει κανείς στο μυαλό του τις πρόσφατες ζυγές χρονιές.

Και επειδή η Ούνιξ σε καμία περίπτωση δεν είναι ομάδα που θα κερδίσει τον Παναθηναϊκό δύο φορές θα τερματίσει πρώτος στον όμιλο και θα περιμένει με πλεονέκτημα έδρας την χειρότερη Μακάμπι των τελευταίων ετών για να σφραγίσει εισιτήριο για την Πόλη. Και τα Final Four  συνήθως  γίνονται του Άγιου Ομπράντοβιτς ανήμερα.

ΥΓ.  «Οι κύκλοι του Παναθηναϊκού απαντάνε στους κύλους του Ολυμπιακού πως… γι αυτό φοράνε φούστες!». αχαχαχα! Με τέτοιον Τυφώνα Θανάση δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!

Και όμως.. Είναι αλήθεια.. Ο Γιασικεβίτσιους επέστρεψε στον Παναθηναϊκό.. Ειλικρινά όταν πέρισυ τέλη Αυγούστου ο Θανάσης δήλωνε: «Ο Γιασικεβίτσιους δεν θα μείνει. Δεν είναι ότι δεν τον θέλουμε εμείς, αλλά δεν τον θέλει ο ίδιος ο προπονητής», δεν νομίζω ότι υπήρχε έστω και ένας που θα υποστήριζε ότι ο Λιθουανός κάποτε θα επέστρεφε.. Είναι γεγονός ότι η όλη υπόθεση είναι περίεργη.. Δεν μας κάνει ο Σάρας του 2010 και μας κάνει ο Σάρας του 2011; Ναι, ΟΚ, έχει ξεπεράσει τον τραυματισμό του και οι οικονομικές του απολαβές θα είναι χαμηλές, αλλά επί Ομπράντοβιτς παίκτης που φεύγει από την ομάδα δεν επιστρέφει εύκολα πίσω.. Και δεν μιλάμε για επιστροφές τύπου Φώτση, Σπανούλη ή Μπατίστ, καθώς στην περίπτωση του Σάρας δεν τον ήθελε ο Ομπράντοβιτς (εκτός και αν ο Θανάσης λέει ότι θέλει και μας δουλεύουν ομαδικώς).. και επειδή δεν είμαστε μέσα στο μυαλό του Ζοτς για να ξέρουμε γιατί άλλαξε γνώμη (και μάλιστα ύστερα από μια άκρως επιτυχημένη χρονιά), συνεπώς το μονο που μπορούμε να κάνουμε είναι εικασίες..

Επί της ουσίας.. Ο Σάρας θα συμπληρώνει με την εμπειρία του και την κλάση του την περιφέρειά μας. Όποιος περιμένει από αυτόν να παίζει 25+ λεπτά είναι μάλλον αφελής.. Το απρόβλεπτο στοιχείο προστίθεται και πάλι στο παιχνίδι μας. Υπάρχει ένας ακόμα παίκτης στο ρόστερ ο οποίος έχει άγνοια κινδύνου και μπορεί ν’αλλάξει τη ροή ενός αγώνα.. Ας μην ξεχνάμε και ότι αντικαθιστά έναν τύπο ο οποίος πρακτικά ποτέ δεν κατάφερε να γίνει ενεργό μέλος αυτής της ομάδας..

Tα υπόλοιπα είναι γνωστά.. Κάποιοι θα πανηγυρίζουν που πήραμε έναν τελειωμένο, ξοφλημένο, πρώην αθλητή, τον οποίο θα στοχοποιούν αγωνιστικά επειδή δεν είναι καλός αμυντικός έχει αργά πόδια κλπ κλπ.. Όπως πανηγύριζαν άλλωστε και στο πρόσφατο παρελθόν..

Μην τους παρεξηγείτε, είναι αυτό που λέμε απωθημένο..

P.S. Η αρχή έγινε.. Τώρα απομένει να αποχωρήσει και ο Σερμαντίνι..

Ναι, πέρασε λίγος (!) καιρός αλλά είμαστε πάλι εδώ. Μετά από ένα μικρό (!) διάστημα αποχής και …αποτοξίνωσης πίσω στην μπασκετική πραγματικότητα. Συνέβησαν αρκετά αυτούς τους μήνες με πιο σημαντικό (φυσικά) το Ευρωμπάσκετ, όπου όπως πάντα είχαμε διπλό ενδιαφέρον. Από την μια η Εθνική ομάδα μπάσκετ και από την άλλη ο Εθνικός θίασος παρουσιαστών. Η πρώτη πέτυχε τον στόχο της για πρόκριση στο προ-ολυμπιακό ο δεύτερος πέτυχε τον στόχο του να μας σπάσει τα νεύρα (για ακόμα μια φορά).

Σε ότι αφορά το αγωνιστικό μέρος, είναι επιτυχία η 6η θέση. Με τόσες ελλείψεις δε μπορεί κανείς να ισχυριστεί το αντίθετο. Και μεγάλο μέρος αυτής της επιτυχίας πιστώνεται στον Ζούρο (κι ας σας πιάνει μελαγχολία…). Βεβαίως από εκεί μέχρι να ανακηρύσσεται  ο Ζούρος «καλύτερος προπονητής του Ευρωμπάσκετ» υπάρχει απόσταση κε Παπαδογιάννη μας. Δηλαδή τι να πει κι ο Ντοκουζόφσκι που έφτασε 4ος με τα αγριοκάτσικα και πήρε και την ταυτότητα του Ηλία στο μεταξύ τους; Σε κάθε περίπτωση πάντως αξίζουν συγχαρητήρια στους παίχτες για την προσπάθεια, με λίγη τύχη και λίγη συγκέντρωση παραπάνω (κε Βασιλειάδη) θα μπορούσαν να έχουν περάσει την Γαλλία και να πηγαίνουν για μετάλλιο.

Από τις υπόλοιπες ομάδες, εντάξει, η Ισπανία εννοείται ότι δεν χρειάζεται ειδική μνεία αλλά πάρα πολύ μας άρεσε η Ρωσία κι ας μην πήγε τελικό. Ειδικά αυτός ο Σβεντ μας έβγαλε τα μάτια…

…Σε αντίθεση με κάτι άλλους που μας έβγαλαν τα αυτιά αφού όπως σε κάθε μεγάλη διοργάνωση που καλύπτει η ΕΡΤ έτσι και τώρα είχαμε το γνωστό ρεσιτάλ βλακείας. Ακούσαμε πολλά αλλά το καλύτερο ήταν η αποθέωση της Ισπανίας στον τελικό. Εκεί που ο  Χατζηγεωργίου που αναφέρθηκε σε «κάποιους κακεντρεχείς» που έλεγαν ότι ο Μαρκ Γκασόλ παίζει χάρη στον αδερφό του (ναι, ποιοι δύο να είναι άραγε;) Εκεί που ο Ρέγιες έγινε «πολύ καλό παιδί». Και εκεί που η Ισπανία που μέχρι χτες ήταν «οι απατεώνες που τους σπρώχνουν οι διαιτητές» ξαφνικά έγινε η πληρέστερη, καλύτερη κλπ ομάδα της δεκαετίας. Αιδώς πια! Δεν είμαστε χρυσόψαρα! Μην ξεφτιλίζεστε έτσι! Συρίγος που σας χρειάζεται…

Πάντως υπήρχαν και οι απολαυστικές στιγμές. Όπως η ψύχωση με το «Τε Πε». Κάποια στιγμή στην απονομή η κάμερα πέρναγε μπροστά από τους Γάλλους και ο Χ’’γεωργίου άρχισε να λέει ένα-ένα τα ονόματα τους: «…Νοά, Πιετρούς, Ζελαμπάλ, Τε-Πε…». Φαντάζεστε να μετέδιδε το ‘87; «…Ανδρίτσος, Ιωάννου, Γκανγκστερ, Δράκος, Αράχνη, Μπέμπης…». Είναι απόλαυση ο τύπος. Ποιος δεν θυμάται ποιος κέρδισε τον τελικό του ’81 στο Ρολάν Γκαρός;

Τέλος για να κλείσουμε το (πάντα αγαπημένο) κεφάλαιο ΕΡΤ, δυο λόγια για τον Ιωάννου.

Ο τύπος είναι γλοιώδης. Τελεία. Δεν τον είχα ποτέ σε εκτίμηση, τον θεωρούσα πάντα γλύφτη του κερατά αλλά δεν περίμενα να ακούσω αυτά που άκουσα. Ξαφνικά ο Ιωάννου ανακάλυψε ότι ο Τεόντοσιτς είναι επιπόλαιος, κάνει πολλά λάθη, καταστρέφει επιθέσεις και όλα τα σχετικά. Ο ίδιος Τεόντοσιτς που μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν ηγέτης, το έλεγε η καρδιά του και είχε «βαρίδια». Ρε ουστ! Η δε ατάκα του στο ματς με την Γαλλία ότι «η υπέρβαση για την Ελλάδα πρέπει να έρθει από την επίθεση» άφησε εποχή. Μέχρι και ο Χ”γεωργίου  δαγκώθηκε. Αλλά ο μπούλης απτόητος. Προκειμένου να αυτοεπιβεβαιωθεί πηγαίνει στην μικτή ζώνη και ρωτάει τον Ζήση πρώτη ερώτηση: «Η υπέρβαση έπρεπε να έρθει από την επίθεση έτσι δεν είναι;». Άντε ρε φιόγκο! Από τα μακρινά ριμπάουντ έπρεπε να έρθει η υπέρβαση, γελοίε! (τα είπα και ξαλάφρωσα…)

Τέλος πάντων το Ευρωμπάσκετ πέρασε και πλέον το ενδιαφέρον μετατοπίζεται εκεί που πραγματικά πρέπει. Στον εξάστερο, την πιο πετυχημένη ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας 15ετίας (για να μην ξεχνιόμαστε). Πάνω που λέγαμε (και κλαίγαμε) ότι η ομάδα διαλύεται ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι η ομάδα είναι αρκετά καλή ακόμα και για Final Four! Και πάνω που λέγαμε ότι το μπάτζετ θα μηδενιστεί ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε πως …χμμμ… δεν μειώθηκε και τόοοοσο πολύ τελικά. Η μόνη απουσία που θα έχει αντίκτυπο είναι ο Φώτσης. Για τον Νίκολας δε μου καίγεται καρφί προσωπικά, ειδικά για τον περσινό Νίκολας. Περισσότερο θα λείψει η Κοκκίνου :Ρ

ΥΓ1. Αν το κατσίκι του Βελιγραδίου (ή ο Γεωργιανός Μπόρατ) γίνουν αιτία να μην επιστρέψει στην ομάδα ο Μάγος της Βαλτικής θα πέσει πολύ γιούχα του χρόνου. Δεν το νομίζω φυσικά, θέλω να ελπίζω ότι είναι τελειωμένη υπόθεση. Άντε να ξανάρθει Αθήνα να ξανακάνει τα γνωστά «μαγουλάκια» γιατί πολύ αδυνατισμένο τον είδα στο Ευρωμπάσκετ και ανησύχησα 🙂

ΥΓ2. Αυτό που γίνεται φέτος στον Ολυμπιακό είναι φοβερό. Η ομάδα κάνει προετοιμασία και  ο αρχηγός κάνει μπάνια. Και την ίδια ώρα τον προπονητή τον κράζει ακόμα και ο …Σλάβνιτς! Για να μην μιλήσω για μεταγραφικό σχεδιασμό… Ποιος ξέρει να πει απ’έξω τους ξένους του Αμερικάνους του Ολυμπιακού (μην κλέβετε, ε!);

ΥΓ3. Αρχίσαμε από νωρίς με τους τραυματισμούς. Να δούμε πόσος καιρός θα είναι οι 2 εβδομάδες φέτος…

ΥΓ4. Άντε καλή αρχή! Ποιος δεν πήρε διαρκείας ακόμα;

Για άλλους είναι τα Χριστούγεννα, για άλλους το Ραμαζάνι, για άλλους η Μεγάλη Εβδομάδα, για άλλους η Σαρακοστή, για άλλους το τριόδιο, για άλλους το … Beaujolais Nouveau για τον μέσο οπαδό όμως η σημαντικότερη περίοδος του έτους είναι από την λήξη του πρωταθλήματος μέχρι την έναρξη του επόμενου. Κοινώς, η μεταγραφική περίοδος!
Ονόματα, θέσεις, κόμπο γκαρντς, βαριά κορμιά, κωλόχερα, αξιόπιστοι, δουλευταράδες, καλά παιδιά, αληταράδες, σέρβοι (η λέξη χρησιμοποιείται και ως προσδιορισμός), αθλητικοί, ταιριαστοί, σάπιοι, κοινοτικοί, ξένοι, φλώροι και γαμήκουλες, όλοι παρελαύνουν κάθε χρόνο από τις σελίδες των εφημερίδων και των sites. Και φυσικά ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να απέχει.

Σε ό, τι αφορά τον Παναθηναϊκό λοιπόν αυτή τη στιγμή δε μπορεί να ξέρει κανείς προς τα πού πηγαίνουμε καθώς δεν έχει υπάρξει ακόμα από τον Παύλο η …οικονομική κατεύθυνση. Όμως είναι βέβαιο ότι η φετινή χρονιά θα είναι δύσκολη οικονομικά και το μπάτζετ μειωμένο, οπότε κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πρέπει να περιμένουμε τεράστια ονόματα με τεράστια συμβόλαια. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής Ευρώπης και η εικόνα που έδειξε την προηγούμενη χρονιά κρίνεται «υγιής» οπότε εκ πρώτης όψης δεν υπάρχει ανάγκη για μεγάλης κλίμακας αλλαγές. Το αν θα πρέπει να προστεθεί στην ομάδα κάποιος παίχτης και σε τι θέση θα έχουμε μπροστά μας μέρες για να το συζητήσουμε, πριν καταλήξουμε στην γνωστή πιασάρικη ατάκα (ξέρετε ποια, έτσι; ) 😉

Πάντα μια μεταγραφή είναι πολύ πιο …ιντριγκαδόρικη από μια ανανέωση. Αυτή τη στιγμή όμως οι ανανεώσεις με τους τρεις που το συμβόλαιό τους λήγει είναι πρώτη προτεραιότητα. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός πάντα βασιζόταν στον ισχυρό κορμό του.

Περί ανανεώσεων λοιπόν ο λόγος και μου κάνει εντύπωση διαβάζοντας και ακούγοντας τις διάφορες τοποθετήσεις δεξιά κι αριστερά που όλοι θεωρούμε σίγουρο τον Φώτση. Μάλλον δεν έχουμε αντιληφθεί τι γίνεται στην οικοδέσποινα του final four φέτος γιατί τότε θα ήμασταν πιο μαζεμένοι. Οι Τούρκοι σύμφωνα με τις …φήμες είναι διατεθειμένοι να ρίξουν τρελό χρήμα φέτος προκειμένου να κάνουν το απωθημένο πραγματικότητα. Οι οικονομικές συνθήκες της χώρας τους τούς ευνοούν, το FF γίνεται στην Κων/πολη, το άθλημα έχει απήχηση στον κόσμο, όλα συνηγορούν ότι έχει έρθει η ώρα τους. Και αυτό θα μεταφραστεί σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μπάτζετ. Φυσικό επακόλουθο λοιπόν να τους γυαλίζει οποιοσδήποτε καλός παίχτης και ο Φώτσης είναι τέτοιος και σε καλή ηλικία. Μάλιστα σε τέτοια ηλικία που είναι που πιο ώριμος από ποτέ είναι έτοιμος να κάνει το τελευταίο πολύ καλό συμβόλαιο της καριέρας του. Ελπίζουμε να πέσουμε έξω αλλά δεν θα είναι απλή περίπτωση…

Ο Τσαρτσαρής, αντίθετα από τον Φώτση, παρ’ ότι θα του προταθεί ανανέωση με μεγάλη μείωση (μισά λεφτά; ) μάλλον είναι πιο κοντά στο αν την δεχτεί παρά να φύγει. Στην ηλικία που είναι άλλωστε (32) και με την μέτρια χρονιά που έκανε πολύ δύσκολα θα βρει ομάδα επιπέδου στο εξωτερικό. Οπότε οι επιλογές του είναι δύο:
α) να αναζητήσει ένα συμβόλαιο της τάξης των 500Κ σε μια μεσαία ομάδα (Ρωσία, Ισπανία, Τουρκία)
β) να μείνει (με ελαφρώς λιγότερα) στον Παναθηναϊκό.

Το δεύτερο λογικά θα υπερισχύσει αφού εδώ είναι «αρχηγική φιγούρα», έχει σεβασμό από τους οπαδούς και μετά από τόσα χρόνια παρουσίας όταν θα σταματήσει στο μπάσκετ θα περάσει στο πάνθεον σαν ένας από τους μακροβιότερους παίχτες της μεγάλης ομάδας του Παναθηναϊκού. Διαφορετικά σε 2-3 χρόνια που θα σταματήσει δεν θα τον θυμάται κανείς.

Τις επόμενες εβδομάδες θα έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Μέχρι τότε ας αρχίσει η …παρέλαση!

ΥΓ. Πολύ ανησυχία για τον Καλάθη, μάλλον αδικαιολόγητη…

Ένατο πρωτάθλημα σερί και 32ο συνολικά για τον Παναθηναϊκό. Και μάλιστα «το καλύτερο όλων» σύμφωνα με τον Ζέλικο. Και γιατί όχι; Σε μια χρονιά που όλοι λιγότερο ή περισσότερο αμφισβητήσαμε τις επιλογές του Ομπράντοβιτς στον μεταγραφικό σχεδιασμό και θεωρούσαμε την χρονιά χαμένη εξαρχής αυτός κατάφερε να πετύχει τον μέχρι σήμερα μεγαλύτερο άθλο: Πρωτάθλημα Ευρώπης αποκλείοντας με μειονέκτημα έδρας την πανίσχυρη κάτοχο του τίτλου και πρώτο φαβορί Μπαρτσελόνα και πρωτάθλημα Ελλάδας με μειονέκτημα έδρας απέναντι στον «κουμπάρο».

Ο τέταρτος τελικός βάφτηκε καταπράσινος και μάλιστα με τον πιο πειστικό τρόπο. Αν υπήρχε ένα πράγμα που ακούμε όλα αυτά τα χρόνια από τους Ολυμπιακούς  (μετά φυσικά την ατελείωτη καραμέλα της διαιτησίας) είναι ότι ο Παναθηναϊκός χωρίς Διαμαντίδη είναι τελειωμένος. Και κακά τα ψέματα κάπου μέσα μας όλοι πιστεύαμε ότι χωρίς αυτόν ο Παναθηναϊκός χάνει πολύ μεγάλο μέρος της δύναμής του. Ο Διαμαντίδης σύμφωνα με τις εκτιμήσεις όλων μας ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της ομάδας και μέχρι προχτές το επιβεβαίωναν αυτό τα στατιστικά και οι …βραβεύσεις. Το άνευ προηγουμένου ατομικό triple crown στην Ευρωλίγκα ήταν στα μάτια όλων μας η απόδειξη ότι ο πρωταθλητής Ευρώπης στηρίζεται ψυχή τε και σώματι επάνω στον αρχηγό του.

Και ξαφνικά προχτές βρίσκεται ανάσκελα στο παρκέ μορφάζοντας και βλέποντάς τον καταλάβαμε όλοι τι είχε συμβεί. Διαμαντίδης γιοκ στο πιο κρίσιμο παιχνίδι του πρωταθλήματος! Και γεμάτοι αγωνία περιμέναμε όλοι να δούμε πως θα αντιδράσει η ομάδα. Και αντέδρασε σα να μην συμβαίνει τίποτα! Ο Καλάθης πήρε τη μπάλα και οργάνωσε άψογα. Ο Φώτσης (που σούταρε σαν Ντανίλοβιτς) και ο Καϊμακόγλου ανέβηκαν πάνω από τους μέσους όρους τους και κάλυψαν το κενό στην επίθεση, ο Καλάθης (πάλι) και ο Τέπιτς ανέλαβαν να καλύψουν το κενό στην άμυνα  και βεβαίως ο Μπατίστ που για ένα ακόμα παιχνίδι ήταν συγκλονιστικός ανέλαβε να παίξει τον ρόλο του εμπνευστή, του leader. Η αυταπάρνησή του ήταν παροιμιώδης και αποδίδεται απόλυτα στην σκηνή που –νικητής πλέον- σωριάζεται στον πάγκο  και κατεβάζει απνευστί ένα μπουκαλάκι νερό πιάνοντας την σπλήνα του.

Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. ΟΜΑΔΑ (που λέει και ο Λεάνης *). Ένας απόλυτα υγιής οργανισμός (ειδικά παό τη στιγμή που απέβαλλε το περσινό καρκίνωμα) που για να τον καταβάλλει κανείς πρέπει να τον «χτυπήσει» σε πολλά σημεία συγχρόνως (πχ όπως στο πρώτο παιχνίδι της κανονικής περιόδου με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ). Διαφορετικά βρίσκει ΠΑΝΤΑ τον τρόπο να τα καταφέρνει.

Συγχαρητήρια λοιπόν στους παίχτες για την μοναδική ψυχή που κατέθεσαν όλη την χρονιά. Συγχαρητήρια στους προπονητές που πίστεψαν (σε πείσμα των περισσοτέρων από εμάς) σε αυτούς τους παίχτες και με την μεθοδική δουλειά τους έφεραν αυτά τα αποτελέσματα. Και βεβαίως για μια ακόμα φορά συγχαρητήρια στην διοίκηση, στην οικογένεια Γιαννακόπουλου, που πιστή στο όραμά της συνεχίζει να στηρίζει οικονομικά το πιο πετυχημένο τμήμα σε όλα τα σπορ στην Ελλάδα (και όχι μόνο).

ΥΓ1. Φοβερή η ατάκα του Σπανούλη στην συνέντευξη τύπου: «Να επενδύσουμε σε αυτή την ομάδα», είπε, και έχει σημασία το πρώτο πληθυντικό. Βλέπω να του  λένε οι Αγγελόπουλοι «Θέλεις να επενδύσεις στην ομάδα; Πάρε 30% μείωση για αρχή για να κάνουμε καμιά μεταγραφή και βλέπουμε…». Ευτυχώς ακόμα οι οπαδοί του Ολυμπιακού δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι έχουν βάλει στην ομάδα τους. Λίγο η γαυροσύνη που πουλάει, λίγο τα ωραία λόγια έχει ακόμα την εύνοια του «πύρινου κόσμου».

ΥΓ2. Ο Νίκολας ήταν πολύ κατώτερος του αναμενόμενου και προκάλεσε σχόλια αλλά είναι παιχταράς και τον πιστεύουμε πολύ. Του χρόνου θα το πάρει μόνος του αφού εκτός από τον Διαμαντίδη δεν θα βάλουμε στον τελευταίο τελικό ούτε τον Φώτση, έτσι για να είναι πιο δίκαιο.

ΥΓ3. Η βουτιά του Μπουρούση στην γραμματεία για να πιάσει το αντικείμενο που εκτοξεύτηκε ήταν ΤΟ highlight. Το έπιασε με την χερούκλα του και το ξαναπέταξε κάτω από το τραπέζι… Όχι απλά Θεός, ημίθεος (που λέει και μια ψυχή)! Έλα στην Πανάθα ρε παιχταρά να κάνουμε sold out σε κάθε παιχνίδι.

ΥΓ4. Ο Αγγέλου δήλωσε κάτι για 100-0 διαιτησία υπέρ του Παναθηναϊκού. Καλά νέα! Και το επόμενο χαλαρά θα το πάρουμε! Αυτοί δεν βάζουν μυαλό με τίποτα…

ΥΓ5. βόμβα Ζέλικο για Τέπιτς: «Αν παρουσιάσει στο παρκέ το 50% όσων δείχνει στην προπόνηση, τότε θα έχουμε έναν σημαντικό παίκτη στο ρόστερ μας. Δουλεύει πολύ στις προπονήσεις, μας βοήθησε στους τελικούς, σίγουρα μπορεί να παίξει καλύτερα. Την επόμενη χρονιά πιστεύουμε ότι θα δούμε καλύτερο Τέπιτς και θα πάρουμε περισσότερα πράγματα από αυτόν». Τί να πω; Ο Ζοτς ξέρει… :-#

ΥΓ6. Για τα επεισόδια τα είπαμε τις προηγούμενες μέρες, με αφορμή όμως τις δηλώσεις του Τυφώνα ότι γινόμαστε περίγελως όλης της Ευρώπης θέλω να το ξαναπώ. Αν δεν κάνουν ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ κάτι, στα δικά μου μάτια η ομάδα θα είναι συνένοχη.

ΥΓ7. Το αναφέρετε αρκετοί και συμφωνώ απόλυτα! Είναι ΕΓΚΛΗΜΑ αυτό που γίνεται με τους τσαμπατζήδες! Έχω πάει σε αγώνες και αγώνες με τον Ολυμπιακό εντός και εκτός έδρας και πρώτη φορά στη ζωή μου χτες ένιωσα ότι κινδυνεύω. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι το να ΣΚΟΤΩΘΕΙ κάποιος στο γήπεδο είναι υπαρκτό σενάριο και όχι επιστημονική φαντασία… Και δεν είμαι υπερβολικός…  Δεν είναι δυνατόν σε γήπεδο χωρητικότητας 18.000 να μπαίνουν 25.000. Μια φωτιά να έμπαινε κάπου (πόσο απίθανο είναι με τόσα καπνογόνα να πάει ένα σε κάτι εύφλεκτο; ), λίγος πανικός να επικρατούσε και θα γινόταν Χέιζελ το ΟΑΚΑ… Και αν αυτό ακούγεται υπερβολικό (που ΔΕΝ είναι), όλα αυτά τα βεγγαλικά και τα δυναμιτάκια που «πέταγαν» δίπλα από τα πρόσωπα του antinowhereleague13 και των υπολοίπων αν πετύχαιναν κάποιον στο μάτι  για πείτε μου εσείς πως στο διάολο θα έβγαινε έξω ή θα ερχόταν ο γιατρός να τον δει; Και αν και αυτό ακούγεται υπερβολικό (που ΣΑΦΩΣ και ΔΕΝ είναι) ρωτάω το άλλο. Αν κάποιος πάθαινε μια ανακοπή (κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές ακόμα και στο ΟΑΚΑ) ΠΩΣ στο καλό θα έφτανε εγκαίρως ο γιατρός; Από που θα κατέβαινε; Με stage diving θα ερχόταν;

Κύριοι εγκληματείτε! Σε κανένα ευνομούμενο κράτος οι αρχές δεν θα επέτρεπαν έναρξη αγώνα υπό αυτές τις συνθήκες. Αλά στην Ελλάδα του 2011 η έννοια «κανόνες ασφάλειας» είναι ψιλά γράμματα μπροστά στις υπέρτατες έννοιες «πύρινη έδρα» και «κολασμένη ατμόσφαιρα».

* Οι αναλύσεις του Λεάνη στον sport fm με την συνοδεία «βρώμικου» μετά τα εντός έδρας παιχνίδια είναι παράδοση. Και επειδή ο τύπος ξέρει μπάσκετ όσο εγώ ξέρω κέρλινγκ πέφτει πάντα το γέλιο της αρκούδας. Το μόνο πράγμα για το οποίο είναι απολύτως βέβαιος και ως εκ τούτου το επαναλαμβάνει πάντα είναι ότι ο Παναθηναϊκός κερδίζει γιατί είναι ΟΜΑΔΑ (με όλα κεφαλαία).

Έγινε όπως αναμενόταν το 2-0. Ήρεμα κι απλά κι ας φωνάζουν οι άλλοι για τους διαιτητές.

Στα του Παναθηναϊκού καταρχήν θα ξεκινήσω με κάτι που οφείλω. Για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι… Τον είχαμε κράξει  πριν λίγες μέρες όμως χτες ο Ντίνος ήταν το κλειδί για την νίκη. Άμυνες, ριμπάουντ, πόντοι και όλα σε κρίσιμα σημεία. Με την παρουσία του έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ του Παναθηναϊκού. Στο Σεφ περιμένω και –τουλάχιστον- ένα τρίποντο από την γωνία. Από κει και πέρα είναι σημαντικό ότι ο Ντρου έβαλε κάποιους (λίγους αλλά από το ολότελα…) πόντους. Στο ΣΕΦ θα βάλει περισσότερους.

Όσο για τον Ολυμπιακό, δεν έχει νόημα να πολυασχοληθεί κανείς μαζί τους όμως πλέον είναι φανερό ότι νιώθουν τόσο σίγουροι για την δικαιολογία της διαιτησίας και ότι αυτή θα «απορροφηθεί» από τους οπαδούς τους που δεν διστάζουν να την πιπιλίσουν κατά συρροή. Οι δε δηλώσεις του Σπανούλη περί φόβου για άμυνα είναι για γέλια. Στο χωριό μου αυτό το ονομάζουν γαυροσύνη και δεν είναι τιμητικό κε Σπανούλη.  Απαντήστε μας παρακαλώ, φέτος άρχισαν να «βαράνε» στην άμυνα οι παίχτες του Παναθηναϊκού; Ξεφτίλα!

Η καλύτερη είδηση όμως ήταν η κλήση σε απολογία του Τεόντοσιτς για το μπουκάλι. Μπράβο στον γάτο από την εξέδρα που το «έπιασε» με το κινητό του. Πάντως είναι να απορεί κανείς με την ευφυΐα ορισμένων ανθρώπων. Σε τελικό πρωταθλήματος που στο γήπεδο υπάρχουν τόσες κάμερες πήγε και πέταξε το μπουκάλι με το τονωτικό υγρό το οποίο μπουκάλι είχε επάνω και τον αριθμό του (18)! Βεβαίως από την άλλη μπορεί να πόνταρε στο ότι οι κάμερες ήταν της ΝΕΤ άρα θα σκέφτηκε ότι αποκλείεται να το πιάσουν. Περιμένω να δω ποια θα είναι η απόφαση του αθλητικού δικαστή. Αν τελικά (ω μη γένοιτο) τιμωρηθεί (λέμε τώρα) ο Ομπράντοβιτς θα πρέπει να βρει τρόπο να τον αντικαταστήσει στην άμυνα που ήταν σταθερά ο καλύτερός μας παίχτης.

Πάντως η μεγάλη πλάκα είναι ότι το μπουκάλι του Τεόντοσιτς φιγουράρει στο εξώφυλλο του Φωτός ως «αποδεικτικό στοιχείο» για τα αντικείμενα που έπεσαν…

Τέλος ένα μήνυμα προς εκείνον, τον έναν, τον μοναδικό! Έλα ρε παιχταρά στην Πανάθα λέμε! Κανονικά αυτόν τον τύπο δεν πρέπει να τον ζητήσει ο προπονητής. Πρέπει να τον απαιτήσει το τμήμα Μάρκετινγκ. Ατραξιόν! Οι frogs μπροστά του είναι ερασιτέχνες. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θέαμα μπορεί να παράξει ο Μπουρούσης με ένα τραμπολίνο; Έλα ρε παιχταρά στον Παναθηναϊκό να γίνεις το καλύτερο δυαροτριάρι στην Ευρώπη! License to kill (από το τρίποντο)!

ΥΓ. Απόσμασμα από την ανακοίνωση Μπιτσαξή «…Στο δεύτερο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ, η συμπεριφορά της συντριπτικής πλειονότητας των φιλάθλων του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ήταν άριστη. Δυστυχώς όμως, μία μερίδα ανεγκέφαλων με το προσωπείο οπαδών, επιχείρησε να διαταράξει την ομαλότητα του παιχνιδιού, με ρίψη κροτίδων και αντικειμένων.».
http://www.gazzetta.gr/article/item/198296-mpitsaxes-o-purosvestes

Όχι κε Γ.Γ. ένας ανεγκέφαλος με προσωπείο παίχτη την έκανε τη ζημιά…

ΥΓ2. Σόρρυ για την καθυστέρηση στα posts, η καθημερινότητα είανι αμείλικτη…

Με την φυγή Σπανούλη το καλοκαίρι ήταν κοινός τόπος ότι ο Παναθηναϊκός θα πορευτεί τη νέα χρονιά με δύο αρχές.

Α) Θα ζήσει και θα πεθάνει από την άμυνα, και
Β) Η μπαγκέτα στον Διαμαντίδη στην επίθεση.

Κοινώς long live Διαμαντίδης!

Μέχρι στιγμής στην Ευρώπη όλα έχουν πάει καλά (παρά τα σκαμπανεβάσματα), ο Παναθηναϊκός  είναι ήδη στο Final Four έχοντας αποκλείσει το μεγάλο φαβορί και βλέποντας με ιδιαίτερη ικανοποίηση των «αιώνιο» (μόνο κατ’ ευφημισμό)  να μένει εκτός.

Και βεβαίως η λειτουργία της ομάδας όλους τους προηγούμενους μήνες ήταν σύμφωνη με τις προβλέψεις. Ως εκ τούτου δεν αποτελεί έκπληξη η επιλογή του Διαμαντίδη και φέτος (για 6η φορά σε 7 χρόνια) για τον τίτλο του καλύτερου αμυντικού της Ευρώπης. Ο Διαμαντίδης τη φετινή σαιζόν δεν είχε τα καλύτερα στατιστικά από τους υπόλοιπους. Δεν ήταν πρώτος στα κλεψίματα ούτε καν πρώτος στα ριμπάουντ από τους γκαρντ όπως άλλες χρονιές. Όμως για το βραβείο ψηφίζουν οι προπονητές των ομάδων άρα άνθρωποι που μπορούν να δουν περισσότερα πράγματα από αυτά που λένε τα στατιστικά και έτσι αναγνωρίστηκε ο κομβικής σημασίας ρόλος του στην συνολική αμυντική εικόνα του Παναθηναϊκού. Έχω την αίσθηση ότι η πλάστιγγα έγειρε οριστικά υπέρ του Διαμαντίδη μετά τα ματς με την Μπαρτσελόνα.  Και επειδή ειδικά σε εκείνα τα παιχνίδια έκανε και θαύματα στην επίθεση δεν θα ήταν απίθανο να δούμε στην Βαρκελώνη να παίρνει και τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης.  Και αν όλα πάνε καλά και στο Final Four ο Δημητράκης (που λέει ο Φίλιππας) κερδίζοντας και τον τίτλο του MVP του Final Four θα πάει για ένα ιδιότυπο triple-crown προσωπικών διακρίσεων που όχι μόνο δεν θα έχει επαναληφθεί στο παρελθόν αλλά πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί και στο μέλλον.

*…ride like the wind…

Επόμενη σελίδα: »