Παίκτες


Με την μηχανή στο ρελαντί και χωρίς να ανεβάσει ταχύτητες στο εξατάχυτο (το πιάσατε το υποννοούμενο; ) κιβώτιο ο Παναθηναϊκός κέρδισε μάλλον εύκολα τελικά τον Πανιώνιο στη Ν. Σμύρνη σε ένα παιχνίδι που έχοντας νωπές ακόμα τις τιτανομαχίες με την Μπαρτσελόνα έμοιαζε να παίζεται σε slow motion.

Η πιο «ελληνική» ομάδα του πρωταθλήματος το πάλεψε όσο μπορούσε και κατάφερε να κοντράρει τον πρωταθλητή για 3 περιόδους. Όμως όχι τόσο λόγω της πολύ καλής απόδοσης των παιχτών του Πανιωνίου αλλά μάλλον λόγω της κούρασης και της έλλειψης συγκέντρωσης των πράσινων. Όταν έπρεπε στην 4η περίοδο ο Παναθηναϊκός πάτησε γκάζι και με μπροστάτη τον Σάτο κέρδισε εύκολα.

Η νίκη μπορεί να μην είναι «μεγάλη» (και πως θα μπορούσε άλλωστε μπροστά σε αυτές που είχαν προηγηθεί) όμως δεν παύει να είναι μια άνετη επικράτηση σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να κρύβει παγίδες. Η Ν. Σμύρνη είναι πάντα μια υπολογίσιμη έδρα και συγχρόνως ο Παναθηναϊκός ήταν αναμενόμενο να μπει με τις μπαταρίες άδειες. Ευτυχώς όλα κύλησαν καλά…

Από την ομάδα του Ομπράντοβιτς ξεχώρισαν οι Σάτο και Βουγιούκας ενώ οι υπόλοιποι κινήθηκαν σε πολύ ρηχά νερά. Ποιός να τους κατηγορήσει όμως;

ΥΓ1. Μεγάλο χρόνο συμμετοχής πήρε ο Τέπιτς ο οποίος για ένα ακόμα παιχνίδι έδειξε άνευρος και άστοχος. Ο Μάριτς που επίσης χρησιμοποιήθηκε για αρκετή ώρα έδειξε παντελώς ανέτοιμος.

ΥΓ2. Ενδεικτικό της κούρασης και της έλειψης συγκέντρωσης το ποσοστό του Παναθηναϊκού στις βολές 12/27 (!)

Ο Παναθηναϊκός σήμερα ολοκλήρωσε έναν μικρό άθλο. Λέω «μικρό» γιατί αυτή η ομάδα έχει κάνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που πλέον τίποτα δεν φαντάζει ακατόρθωτο. Όμως αυτό που έκανε την τελευταία εβδομάδα δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο το έκανε και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες επιτεύχθηκε αποδεικνύουν περίτρανα κάποια πράγματα. Η ομάδα έχει cojones (που λένε και οι Ισπανοί) και το προπονητικό τιμ ΕΙΝΑΙ το καλύτερο στην Ευρώπη.

Ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης σε 4(!) παιχνίδι έδεσαν κόμπο τον Πασκουάλ και τον υπερόπτη Ναβάρο και οδήγησαν τον Παναθηναϊκό σε μια επική πρόκριση με μειονέκτημα έδρας απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης. Μια ομάδα που κατά γενική ομολογία ήταν το φαβορί έχοντας πληρέστατο ρόστερ και έξτρα κίνητρο της διοργάνωσης του Final Four στην έδρα της.

Ακόμα και σήμερα σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς (2 φάουλ Διαμαντίδη  και τραυματισμό του Ντρου) η ΟΜΑΔΑ του Παναθηναϊκού βρήκε τις λύσεις από τους υπόλοιπους. Με άμυνα που τσάκιζε κόκκαλα και επίθεση με μυαλό έδεινε την εικόνα της απόλυτης κυριαρχίας ανά πάσα στιγμή. Και έτσι ήταν. Οι Ισπανοί είχαν παραδοθεί από το τέλος του προηγούμενου αγώνα. Είχαν παίξει και κάψει όλα τους τα χαρτιά και δεν τους είχε βγει τίποτα. Ο Πασκουάλ έμοιζε ανήμπορος να αντιδράσει στις συνδυαστικές άμυνες των Ομπράντοβιτς/Ιτούδη και ο Ναβάρο «εκλιπαρούσε» για μερικά σφυρίγματα. Όσο καλή ομάδα κι αν είναι η Μπαρτσελόνα σε αυτή τη σειρά έπεσε πάνω στον πράσινο οδοστροτήρα.

Αναμφίβολα τους αξίζουν συγχαρητήρια. Και τους αξίζει η αναγνώριση της απόλυτης δικαίωσης σε ότι αφορά το ρόστερ.

Κι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του ποστ. γιατί όταν κάνουμε λάθος πρέπει να το παραδεχόμαστε και να αποδίδουμε τα του Καίσαρως τω Καίσαρι.

Κύριοι, ήρθε η (ευχάριστη) ώρα της κωλοτούμπας. Ξεκινάμε εμείς και περιμένουμε να ακολουθήσετε κι εσείς. Οι δικές μας κωλοτούμπες είναι οι παρακάτω:

Γράφαμε ότι ο Ομπράντοβιτς έχει χάσει το κίνητρό του. Ο Ομπράντοβιτς όταν χρειάζεται ΕΙΝΑΙ ο κορυφαίος στην Ευρώπη. Η κατάκτηση της φετινής Ευρωλίγκας θα είναι (άλλη μια) απόδειξη.

Γράφαμε ότι με αυτό το ρόστερ δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε Final Four. Το ρόστερ είανι μια χαρά. Απόλυτα δεμένο, προσηλωμένο στον (εκάστοτε) στόχο, μια γροθιά. Όταν γυρίσει και ο Μάριτς και είναι πλήρως έτοιμος θα είμαστε υπερπλήρεις (μακριά από τραυματισμούς)

Γράφαμε ότι ο Βουγιούκας δεν κάνει για τα μεγάλα παιχνίδια. Ο Βουγιούκας σήμερα έγινε άντρας. Τα έβαλε με την καλύτερη φροντ λάιν της Ευρώπης και όχι μόνο τους πάτησε σε άμυνα και επίθεση αλλά το έκανε και με μια «παροιμιώδη» απάθεια. Ο τύπος ακόμα κι αν τριγύρω του γκρεμίζονται τα πάντα θα παραμείνει ανέκφραστος. Τον βλέπει ο  Βάσκεζ και του κόβονται τα πόδια.

Γράφαμε ότι ο Καλάθης δεν έχει (ακόμα) what it takes για να αναλάβει το βάρος του point guard του Παναθηναϊκού. Ο Καλάθης έγινε πυρηνικό όπλο, εξουδετέρωσε τον Ναβάρο, οργάνωσε άψογα, εκτέλεσε όποτε χρειάστηκε, κάλυψε απόλυτα το κενό του Διαμαντίδη όταν βγήκε γρήγορα με φάουλ, τα έκανε όλα και τα έκανε σωστά. Και όχι μόνο σήμερα, σε όλη τη σειρά…

Γράφαμε ότι ο Μπατίστ έχει μεγαλώσει και δεν θα μπορεί να σηκώσει το βάρος του βασικού σέντερ. Για τον Μάικ δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε περισσότερα. Τους κατάπιε. Ριμπάουντ, μπλοκ άουτ, πόντοι, άμυνα, τα πάντα. Αειθαλής. Τεράστιος.

Αυτές είναι οι δικές μας οι κωλοτούμπες. Μπορεί να έχουμε γράψει κι άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, μόλις τα θυμηθώ θα επανέλθω με νέα …ακροβατικά.

Σειρά σας τώρα… Ξέρετε ποιοι είστε… 🙂

ΥΓ1. Το γήπεδο πρέπει να είχε 25.000 κόσμο σήμερα. Πρωτόγνωρο αυτό που γινόταν. Ο δε θόρυβος ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Στην αρχή πήγε να χαθεί ο έλεγχος από τον κόσμο ευτυχώς όμως διατηρήθηκε η ψυχραιμία και τελικά οι οπαδοί έσπρωξαν την ομάδα στη νίκη. Μοναδική ατμόσφαιρα.

ΥΓ2. Ο Διαμαντίδης έκανε 4 ΑΨΟΓΑ παιχνίδια. Ήταν απίστευτος. Η στιγμή που βάζει το τρίποντο και κάνει σήμα στους υπόλοιπους για ηρεμία μένει στο πάνθεον των στιγμών απόλυτης αυτοσυγκράτησης και αυτοέλεγχου.

ΥΓ3. Ο  Φώτσης μπορεί σε μια ολόκληρη regular season να είναι ωσεί παρών αλλά στα κρίσιμα ξέρεις ότι θα είναι πάντα σταθερά θετικός. Έτσι και σε αυτή την σειρά, βοήθησε πάρα πολύ και με τους πόντους του αλλά κυρίως με την άμυνά του και τα ριμπάουντ.

ΥΓ4. Ο Νίκολας ήταν ο μεγάλος άτυχος. Όμως έχω την εντύπωση ότι ο τραυματισμός του λειτούργησε σαν έξτρα κίνητρο για τους υπόλοιπους. Ελπίζουμε να μην είναι κάτι σοβαρό.

ΥΓ5. Ο Λαμόνικα απέδειξε ότι είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος διαιτητής. Σεμινάριο διαιτησίας. Ορισμένα σφυρίγματα που πήρ ο Ιταλός δεν θα «άντεχε» να τα πάρει κανείς άλλος. Γενικά η διαιτησία ήταν αρκετά καλή για τον Παναθηναϊκό σε όλη τη σειρά.

ΥΓ6. Πλέον ο Παναθηναϊκός είναι το απόλυτο φαβορί για την Ευρωλίγκα. Με βάση αυτά που είδαμε σε αυτή την σειρά η Σιένα και ο Πιανιτζιάνι θα πρέπει να αποτελέσουν βορά στα δόντια του Ομπράντοβιτς και του Ιτούδη. Ο δε τελικός είτε με την Ισπανική (όποια είναι) είτε με την Μακαμπί θα έχει πάλι τον Παναθηναϊκό φαβορί. Προσωπικά θα προτιμούσα την Ρεάλ παρά τον Πέσιτς στο FF.

ΥΓ6. Έλειψε σε κανέναν ο Σπανούλης;

ΥΓ7. Μοναδική παραφωνία ο συνήθης ύποπτος Τέπιτς. Τι κρίμα για αυτό το παιδιί…

..και να λοιπόν που έγινε το break.. Ότι δεν έγινε την Τρίτη, έγινε τελικά χθες (έστω και αν στο τέλος πήγαμε να τα κάνουμε θάλασσα). Τι είδαμε συνολικά στα δυο πρώτα ματς; Έναν Παναθηναϊκό προετοιμασμένο, μα πάνω απ’όλα πεισμωμένο.. Αίσθησή μου είναι πως οι περισσότερες ομάδες στη Ευρώπη θα κατέρρεαν όταν διαφορά πήγε στο -16 (και ενώ έχεις χάσει έτσι όπως έχεις χάσει το πρώτο παιχνίδι, απέναντι σε μια τέτοια ομάδα και ειδικά μέσα σε μια τέτοια έδρα), αλλά ο Παναθηναϊκός κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι.. Αφήσαμε το μπάσκετ «ελευθέρας βοσκής» (που θα έλεγε και ο Πεδουλάκης..) με τις ποικιλίες του Νίκολας (που ακούστηκε να κατεβάζει και να δημιουργεί, αντί να εκτελεί) και παίξαμε πιο ορθολογιστικά..

Το ζητούμενο είναι να διαχειριστούμε την (φυσιολογική) ευφορία που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή για να μην έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις.. Η σειρά εξακολουθεί να είναι πολύ δύσκολη, η Μπαρτσελόνα θα «λυσσάξει» για να ξαναπάρει το πλεονέκτημα και να πάει στο δικό της final four.. Γι’αυτό ας κρατάμε μικρό καλάθι και ας είμαστε ακόμα φειδωλοί.. Έχει δρόμο ακόμα η σειρά.. Οι «φιέστες» μπορούν έυκολα να γίνουν «κηδείες» (όπως π.χ. έγινε χθες στο ΣΕΦ)

Το ερώτημα είναι το αυτονόητο: αν θ’αντέξουν οι Διαμαντίδης και Μπατίστ δυο ακόμα 35λεπτα και 30λεπτα αντίστοιχα.. Επίσης, μακάρι ο Σάτο ν’αφήσει αυτά τα άσκοπα (και άστοχα) postαρίσματα που έκανε όλη τη χρονιά (ή μάλλον τον έβαζαν να κάνει) και να κάνει ότι έκανε και χθες, θυμίζοντας το αγρίμι που βλεπαμε στη Σιένα.. Ο Καλάθης ήταν πραγματικά μια ευχάριστη έκλπηξη χθες στο β΄ημίχρονο, οι Περπέρογλου-Καιμακόγλου μάλλον έχουν φανεί κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ ο Τέπιτς είναι DNP. Η βοήθεια από τον πάγκο είναι απαραίτητη για να «βγουν» τα δυο επόμενα παιχνίδια.. Ας ελπίσουμε και ο Μάριτς να μπορεί να αντέξει λίγα λεπτά παραπάνω..

P.S.1 Φυσικά το χθεσινό διπλό θα μπορούσε να συνδυαστεί μόνο με μέγα Συρίγο.. Τι για Ρότζερς ακούσαμε, τι για Σάντσεθ, ενώ ο Φίλιππας μάλλον περιμένει ακόμα τον Φώτση να εκτελέσει δυο βολές λίγο πριν το τέλος (και ενώ η Μπαρτσελόνα είχε 4 ομαδικά φάουλ..) Εποποιία..

P.S.2 Οι δηλώσεις του Πασκουάλ είναι για τα μπετά.. Μάλλον ο τύπος ζει μέσα σε μια γυάλα.. Όταν σου γυρνάνε παιχνίδι από το -16 μέσα στην έδρα σου είναι θρασύτατο να μιλάς για τους διαιτητές.. Αλλά τι να λέμε τώρα, εδώ το παλικάρι εξέφρασε παράπονα και για το πρώτο παιχνίδι..

P.S.3 Ε όχι και να χάσουμε από σουτ του Λάκοβιτς.. Να ήταν ο Ναβάρο (respect, πήγε να το γυρίσει μόνος του), να το συζητήσουμε..

Το  παιχνίδι με τον Άρη δεν αξίζει κριτικής. Προσωπικά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής είδα μόνο το μισό γιατί από ένα σημείο και μετά μου φαινόταν πιο δελεαστικό να γεμίσω την μπανιέρα καυτό νερό, να μπω μέσα και να κόψω τις φλέβες μου.

Το παιχνίδι αυτό ήταν ο ορισμός του αδιάφορου. Οι παίχτες βαριόντουσαν, οπαδοί δεν υπήρχαν, ο Ιτούδης κοιμόταν (οπότε δεν υπήρχε κανείς να ξυπνήσει τον Ομπράντοβιτς) και εν τέλει το μόνο ενδιαφέρον ήταν τα μαργαριτάρια του Κυρίτση (Λιέτουβος Ρίγας!). Βεβαίως η εικόνα της ομάδας ήταν τραγική αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να βγει το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Τα μόνα σημεία που αξίζουν αναφοράς είναι ο μεγάλος χρόνος συμμετοχής τον βασικών που δεν δικαιολογείται από την κρισιμότητα (την ποια; ) του αγώνα και η συνεχιζόμενη ελεύθερη πτώση στην απόδοση του Σάτο ο οποίος από μέτριος-θετικός έχει εξελιχθεί σε τραγικά αρνητικός. Και τα δύο αυτά σημεία αναλύθηκαν στα σχόλια του προηγούμενου μηνύματος οπότε δεν έχει νόημα να επαναλαμβανόμαστε. Υπό άλλες συνθήκες θα είχε και ένα ενδιαφέρον να μιλάγαμε για την απόδοση του Τέπιτς αλλά πλέον δεν εκπλήσσει κανέναν όσο χάλια και να παίζει.

Αντίθετα όμως με  το παιχνίδι με τον Άρη που δεν προσφέρεται για συμπεράσματα, πολλά συμπεράσματα θα βγουν την Πέμπτη στον αγώνα με την Κάχα. Ένα παιχνίδι που δικαίως συγκαταλέγεται στους πιο σημαντικούς αγώνες που θα δώσει ο Παναθηναϊκός φέτος μέχρι το Final Four. Μπορεί η Κάχα να μην είναι η ομάδα φόβητρο φέτος (ούτε ο Παναθηναϊκός είναι, βέβαια) όμως όπως φάνηκε και από το πρώτο παιχνίδι έχει τον τρόπο να κάνει την ζημιά. Μην ξεχνάμε ότι στο πρώτο παιχνίδι είχαν ανά  πάσα στιγμή τον έλεγχο του ρυθμού και του σκορ και είχαν πάντα απάντηση σε κάθε «ξέσπασμα» του Παναθηναϊκού που μείωνε την διαφορά. Έδειξαν χαρακτήρα. Είναι επικίνδυνο το παιχνίδι της Πέμπτης και απαιτείται από τον Παναθηναϊκό να δώσει το 100% διαφορετικά θα έχει περιπέτειες.

Τι θα χρειαστεί να κάνει ο Παναθηναϊκός την Πέμπτη; Λίγα και καλά. Πρώτα απ’όλα θα χρειαστεί να ελέγξει τον ρυθμό. Πολλή πίεση πάνω στη μπάλα ακόμα και στα 4/4 για όσο μπορεί με σκοπό να μην αφήσει την Κάχα να βρει ρυθμό. Επίσης θα βοηθούσε αν πήγαινε το παιχνίδι στην επαφή.

Κατά δεύτερον ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να απλώσει λίγο τις επιθετικές του επιλογές. Αυτό το μονοδιάστατο p’n’r με τον Διαμαντίδη να περιμένει τον Μπατίστ να κάνει το dive για να του δώσει το alley-oop έχει καταντήσει ότι πιο βαρετό και προβλέψιμο έχει να επιδείξει η φετινή ευρωλίγκα. Μέχρι και ο Νεστέροβιτς μπορεί να το καταστρέψει… Εκτιμώ ότι ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να επενδύσει περισσότερο σε καταστάσεις isolation τόσο με τον Μπατίστ (και τον Βουγιούκα) καθώς και με τον Περπέρογλου (δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος) ο οποίος περιμένω (και ελπίζω) να έχει αυξημένες αρμοδιότητες…

Τέλος ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κόψει (για την ώρα) τους πειραματισμούς. Κοινώς όχι άλλες αλλαγές χάντμπολ με Καλάθη στην άμυνα και Διαμαντίδη στην επίθεση. Ήμαρτον! Επίσης όχι άλλες επιθέσεις με τον Νίκολας να σκάει τη μπάλα τρέχοντας γύρω γύρω μέχρι να μπουμπουνίσει ένα τρίποντο της κακιάς ώρας. Πού πήγε το περίφημο passing game των προηγούμενων ετών ρε γαμώτο;

Με προσοχή και συγκέντρωση εξασφαλίζεται η νίκη και αν καλυφθεί και η διαφορά ο Παναθηναϊκός κοιτάει ήδη την Μπαρτσελόνα με πλεονέκτημα έδρας (μόλις κατέθεσα και την πρόβλεψή μου για τον όμιλο της Μακάμπι και της Μπαρτσελόνα) και βλέπουμε…

Υγ. Αν όλα έχουν πάει καλά στον προγραμματισμό ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να αρχίσει να ανεβαίνει αυτές τις εβδομάδες. Η Πέμπτη θα είναι δείγμα γραφής… Έρχεται και ο τελικός κυπέλλου άλλωστε…

 

…ξεκίνησε τις υποχρεώσεις του στο ΤΟΡ-16 ο Παναθηναϊκός κερδίζοντας την Λιέτουβος Ρύτας στο …μακρυνό Ρύτας (που λέει και ο Κόγκα) με 80-59.

Με δύο πρόσωπα εμφανίστηκε η ομάδα σήμερα. Στο πρώτο ημίχρονο προσπάθησε να παίξει το γνωστό «ορθολογιστικό» μπάσκετ με συνεχόμενα πικ εν ρολ στην επίθεση τα οποία όταν έβγαιναν κατέληγαν συνήθως σε εύκολο καλάθι του Μπατιστ μετά από ασίστ του Διαμαντίδη ή του Νίκολας. Όταν όμως δεν έβγαιναν κατέληγαν σε άστοχο τρίποντο. Η αστοχία από το τρίποντο είχε σαν αποτέλεσμα το παιχνίδι να μην πάει όπως το ήθελε ο Παναθηναϊκός παρ’ότι η κινητήρια δύναμή του, η άμυνα, σε γενικές γραμμές λειτουργούσε σωστά. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την σημαντική ευστοχία των Λιθουανών από τα 6.75 (παρ’ότι άρχισαν με 4 άστοχα) έδωσε το πρόβάδισμα στο ημίχρονο στην Λιθουανική ομάδα.

Το δεύτερο ημίχρονο όμως ήταν άλλο παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός άφησε εν πολλοίς τα πικ εν ρολ και αποφάσισε να χτυπήσει στα μις ματς. Ο Τσαρτσαρής έκανε πάρτι απέναντι στα τεσσάρια της Λιέτουβος (είτε τελειώνοντας ο ίδιος τις φάσεις είτε μοιράζοντας ασίστ), ο Καϊμακόγλου αξιοποίησε τα ελεύθερα σουτ που του δόθηκαν καθώς και τις περιπτώσεις πλεονεκτήματος που δημιουργήθηκαν για λογαριασμό του (κι αυτός σκοράροντας και πασάροντας) και έτσι η ψαλίδα άνοιξε γρήγορα.

Πρώτος σκόρερ ήταν ο Μπατίστ με 26 πόντους ο οποίος τροφοδοτήθηκε με συνέπεια από όλους τους συμπαίχτες του με αποτέλεσμα τα περισσότερα καλάθια του να είναι στο ένας εναντίων ενός …με το στεφάνι. Ο Καϊμακόγλου και ο Τσαρτσαρής -με 16 και 12 πόντους αντίστοιχα- ακολούθησαν αλλά στην πραγματικότητα ήταν τα κλειδιά της νίκης.

ΥΓ. Όλα τα λεφτά η περιγραφή του Συρίγου. Η βαρεμάρα είχε χτυπήσει ταβάνι. Βεβαίως για άλλο ένα παιχνίδι υπήρχε η -συνηθισμένη πλέον- γκρίνια για τις θέσεις των σχολιαστών που έχουν μπροστά φτογράφους και …διαιτητές και δε μπορούν να κάνουν την δουλειά τους. Όμως το αποκορύφωμα ήταν ο …Μπαϊράμογλου και φυσικά η απολογία στο τέλος του πρώτου δεκάλεπτου: «Χμμμ, τελικά δεν είμαι σίγουρος αν έχουμε τάιμ άουτ, ίσως έχει λήξει το δεκάλεπτο, δε μπορώ να καταλάβω. Ζητάω συγνώμη, πιάστηκα αφηρημένος». Καλά ρε Φίλιππα, ούτε το κεντρικό ταμπλό δεν βλέπεις;

ΥΓ2. Οφείλω να παραδεχτώ αυτούς που έγραφαν πριν μήνες σε αυτότ ο blog, την εποχή που συζητούσαμε για τις αλλαγές των κανονισμών και πως θα επηρεάσουν το παιχνίδι της ομάδας, ότι στο νέο τρόπο παιχνιδιού θα ενσωματωθεί το σουτ από τα 5 μέτρα. Μου φαινόταν αδιανόητο (μόνο ως σουτ εκτός συστήματος το δεχόμουν) όμως αποδεικνύεται στην πράξη ότι έχει ενσωματωθεί στα επιθετικά συστήματα της ομάδας με κύριο εκφραστή τον Νίκολας.

ΥΓ3. Λιθουανές τσιρλίντερς vs Τουρκάλες τσιρλίντερς οριακά 2. Όσοι έχουν δει τις Τουρκάλες θα με καταλάβουν ότι αυτό το «οριακά» είναι πολύ τιμητικό για τις Λιθουανές.

ΥΓ4. Τουλάχιστον τώρα ο Κώστας δικαιούται να εξασκήσει το αγαπημένο του σπορ των δηλώσεων στους δημοσιογράφους. Το κέρδισε…

Υγ5. Αύριο το μενού έχει Σάρας vs Γαύρο και Barca frontline vs Χοντρού. Ενδιαφέρον…

Τα άσχημα νέα δυστυχώς μαθαίνονται γρήγορα.. Σερφάρωντας το απόγευμα, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο του Γιάννη Ψαράκη στο Basketblog με τίτλο «Βούγιανιτς: Συμβόλαιο με την ατυχία».. Πριν καν το διαβάσω, φαντάστηκα τι μπορεί να είχε συμβεί.. και δυστυχώς οι αρχικές δυσοίωνες εκτιμήσεις δείχνουν να επιβεβαιώνονται πλήρως.. ο Μίλος Βούγιανιτς υπέστη κάταγμα κνήμης περόνης, κάτι που σημαίνει πως χάνει σίγουρα τη χρονιά και ίσως να σταματήσει και το μπάσκετ, κάτι που φυσικά όλοι απευχόμαστε.. Δυστυχώς δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη, αλλά η τρίτη φορά που ο Βούγιανιτς τραυματίζεται σοβαρότατα στην καριέρα του.. Ιδού πως είχε περιγράψει ο ίδιος τους προηγούμενους δυο τραυματισμούς του σε μια συνέντευξη που είχε δώσει πριν κάποια χρόνια στον Θανάση Ασπρούλια:

Μάρτιος 2004: «Παίζαμε στον προημιτελικό των play offs με τη Ροζέτο. Στα δύο πρώτα ματς, είχαμε νικήσει με τεράστια διαφορά κι επιστρέφαμε στο σπίτι μας για το τρίτο ματς της σειράς. Εκείνες τις ημέρες ένιωθα απίστευτα κουρασμένος. Σχεδόν κατάκοπος. Ο προπονητής προσπαθούσε να με προφυλάξει και το παιχνίδι πήγαινε κατ’ευχήν. Περίπου δύο λεπτά πριν τη λήξη όμως, η Ροζέτο κάλυψε τη διαφορά και ήρθαμε στο ίσα. Πήρα εντολή να μπω στο παιχνίδι. Στην πρώτη φάση, επιχειρώ να κάνω ένα jump stop και… φινάλε. Άκουσα τα πάντα να σπάνε στο γόνατό μου. Ανατρίχιασα. Αυτό ήταν. Το πόδι μου δεν πρήστηκε αμέσως, αλλά οι γιατροί κατάλαβαν τη συνέβη (ρήξη χιαστών). Μπήκα στο χειρουργείο και τελείωσε η σεζόν».

Δεκέμβριος 2005:  «Στις 27 Δεκεμβρίου, τέσσερις ημέρες πριν την εξέταση (σ.σ. υπήρχε ειδικός όρος στο συμβόλαιό του στις 31 Δεκεμβρίου να επανεξεταστεί για να διαπιστώσει η Μπαρτσελόνα αν όλα πάνε καλά), εμφανίστηκε η κατάρα… Αλλά, για αυτό υπάρχουν υπεύθυνοι. Αυτή τη φορά ο χιαστός δεν είχε σπάσει. Λόγω της κακοτεχνίας των γιατρών στην Ιταλία, το ένα άκρο του συνδέσμου που μου είχαν τοποθετήσει έφυγε από τη θέση του. Ξεκόλλησε. Τότε άρχισε να με παίρνει λίγο από κάτω. Αυτό είναι ατυχία, κακή μοίρα, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μία ανίκητη κατάρα..»

Και η εκείνη η σεζόν τελέιωσε άδοξα, ώσπου αφού το καλοκαίρι του 2006 η Μπαρτσελόνα τον αποδέσμευσε, ξεκίνησε ατομικές προπονήσεις και στα τέλη Σεπτέμβρη βρέθηκε στον Παναθηναϊκό.. Τα υπόλοιπα στο βίντεο που ακολουθεί..

Στην ίδια συνέντευξη ανέφερε για όλα όσα αποκόμισε από τους τραυματισμούς του: «Σίγουρα, είμαι πολύ πιο δυνατός ως άνθρωπος μετά από όλα αυτά. Γνώρισα τον χαρακτήρα πολλών, που όσο ήμουν υγιής, ήθελαν να βρίσκονται κοντά μου και μετά εξαφανίστηκαν. Δεν θα γίνω πιο αναλυτικός και το κρατάω για τον εαυτό μου. Ωστόσο, ξέρεις ποια είναι η δύναμη που εξέλαβα μετά από όλα αυτά. Έμεινα για μόλις μία ημέρα στο νοσοκομείο. Μόλις μία ημέρα. Και είδα γύρω μου τη θλίψη και την εξαθλίωση της ανθρώπινης ευτυχίας. Παλικάρια και κοπέλες που είχαν πέντε και δέκα χρόνια στο κρεβάτι… Ακούνητοι. Κατεστραμμένοι. Εκείνο το βράδυ σκέφτηκα πάρα πολύ. Ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι τα χρήματα και τα αγαθά δεν έχουν κανένα ρόλο στη ζωή μας, παρά μόνο η υγεία. Τίποτα άλλο. Κι όποιος το κάνει κτήμα του, θα γίνει σίγουρα πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Πλέον, προσέχω τα πάντα, ενώ μέχρι πρότινος ήμουν στον κόσμο μου. Ντύνομαι καλά για να μην κρυώσω, δεν πίνω κρύο νερό ιδρωμένος… Συνήθειες, δηλαδή, που μας ζητούσαν οι γονείς μας, αλλά εμείς δεν ακολουθούσαμε κι εκνευριζόμασταν. Πόσο δίκιο είχαν, όπως και ο πατέρας ενός φίλου μου, που λέει ότι το ανθρώπινο κορμί είναι εύθραυστο σαν το γυαλί». Δυστυχώς για τον Μίλος, η κατάρα που τον κυνηγάει ξαναχτύπησε, στον τελευταίο του αγώνα με τη φανέλα του Πανιωνίου, καθώς είχε συμφωνήσει με την Παρτιζάν και αύριο θ’αναχωρούσε για το Βελιγράδι.. Πραγματικά, κρίμα, γιατί όντως είχε ψυχή το Σερβάκι..

Έχουν περάσει δύο μέρες από την Τετάρτη του ντέρμπι και πλέον με την σκόνη καθισμένη τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Σ’αυτές τις δύο μέρες βεβαίως γράφτηκαν πολλά, τόσα πολλά που δεν πρέπει να υπάρχει σενάριο που να μην κυκλοφόρησε είτε ως σοβαρό είτε ως ανέκδοτο. Από τον Ομπράντοβιτς που το έκανε δώρο στον κουμπάρο του μέχρι τους Σέρβους που το έχουν στήσει για δύο εκτός έδρας διπλά για το στοίχημα. Όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και ο απλός οπαδός του Παναθηναϊκού – ο οποίος κάτι σκαμπάζει από το άθλημα με τόσα χρόνια ενασχόλησης – το έχει καταλάβει πριν καν ακουστεί η κόρνα της λήξης την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ. Το τελικό αποτέλεσμα είναι δίκαιο.

Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι *τι* οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα. Ήταν ο Παναθηναϊκός που έχασε ή ο Ολυμπιακός που κέρδισε; Θα μιλήσω πολύ ειλικρινά με βάση όσα είδα την Τετάρτη από το γήπεδο αλλά και όσα μου επισημάνθηκαν σε συζητήσεις από ανθρώπους που εκτιμώς την γνώμη τους γιατί γνωρίζουν το άθλημα.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε έναν πολύ κακό Παναθηναϊκό. Όμως η εικόνα του Παναθηναϊκού δεν οφειλόταν μόνο στην κακή δικιά του μέρα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε το παιχνίδι ο Ολυμπιακός. Με βάση δύο παράγοντες -και οι δύο αφορούν την άμυνα- ο Ολυμπιακός κατάφερε να κόψει από τον Παναθηναϊκό τους εύκολους πόντους και παράλληλα να ελέγξει απόλυτα τον ρυθμό πηγαίνοντάς τον στο βολικό για αυτόν χαμηλό σκορ. Οι δύο παράγοντες ήταν η πιεστική άμυνα σε όλες τις επαναφορές -πολλές φορές ακόμα και στα 4/4 του γηπέδου-, καθώς και η πολύ καλή αμυντική λειτουργία στην αντιμετώπιση των drives των περιφερειακών.

Το πρώτο δυσκόλεψε πάρα πολύ την κυκλοφορία, εξουθένωσε τον ήδη καταπονημένο Διαμαντίδη και ανάγκασε πολλές φορές η επαναφορά των 14ων να γίνει στο 3 ή στο 4 με ότι αυτό συνεπάγεται στο χάσιμο χρόνου επίθεσης. Ως αποτέλεσμα είχε πολλές επιθέσεις να γίνουν εκτός συστήματος, βεβιασμένα στη λήξη του χρόνου.

Το δεύτερο έκοψε αυτή την «έξτρα πάσα» που συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι που έχει ο Παναθηναϊκός μέσα στην ρακέτα. Η συνταγή ήταν απλή και σίγουρα πολλά βίντεο σε όλη την ευρώπη έχουν πάρει φωτιά από χτες. Στο πικ εν ρολ του Παναθηναϊκού ο ψηλός δε μένει ψηλά αλλά κατεβαίνει γρήγορα ακόμα και ρισκάροντας το σουτ (που’σαι Σάρας;;;). Όταν ο περιφερειακός (Διαμαντίδης ή Νίκολας χτες) κάνουν το dive ο ψηλός τους αφήσει το σουτ από μέση απόσταση αλλά θωρακίζει την ρακέτα. Καθώς το 4 ή το 5 του Παναθηναϊκού παίρνει θέση στην ρακέτα ο ψηλός τοποθετεί το σώμα του ανάμεσα στην μπαλά και στον αντίπαλο ψηλό και μαρκάρει την πάσα. Η αδυναμία του Διαμαντίδη και του Νίκολας να τελειώσουν από κοντά είναι γνωστή στον Ίβκοβιτς και την εκμεταλλεύτηκε. Αυτή η τακτική είχε σαν αποτέλεσμα πέρα από το άμεσο κλέψιμο που ήρθε σε κάποιες περιπτώσεις ο εκάστωτε ψηλός να μην πάρει τη μπάλα με σωστή τοποθέτηση και να πρέπει είτε να την βγάλει πάλι έξω για ένα απονενοημένο σουτ είτε να τελειώσει τη φάση με όχι ιδανικές γι’αυτόν συνθήκες. Το ρίσκο του Ίβκοβιτς ήταν σημαντικό και είναι απορίας άξιο πως ο Ομπράντοβιτς άργησε ένα ημίχρονο να αντιδράσει. Όταν το έκανε έδωσε την –προφανή- εντολή στον Νίκολας να μην πηγαίνει μέχρι μέσα αλλά να εκμεταλλεύεται το κενό με ένα εύκολο σουτ από τα 4 μέτρα πράγμα που έγινε και κράτησε τον Παναθηναϊκό αρκετή ώρα. Βεβαίως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη και με σουτάκια από τα 4-5 μέτρα δεν κερδίζει παιχνίδια κι έτσι μοιραία ήρθε η ήττα.

Σαν γενική εικόνα πάντως (με τον απαραίτητο βαθμό διαίσθησης και λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές μαζεμένες ατυχίες του Παναθηναϊκού με τραυματισμούς, ιώσεις κλπ πριν το ματς) μπορώ να πω ότι ο έτοιμος Παναθηναϊκός αν βρει στον δεύτερο γύρο ή στα πλέι οφ έναν ίδιο Ολυμπιακό μπορεί κάλλιστα να σπάσει την έδρα του αντιπάλου. Αν και πιστεύω πως ούτε ο Ολυμπιακός χτες ήταν σε καλή κατάσταση και το παιχνίδι στο δεύτερο γύρο καλώς εχόντων των πραγμάτων θα γίνει ανάμεσα σε δύο πολύ πιο έτοιμους αντιπάλους.

ΥΓ1. Δεν περιμένω βέβαια να δω καλύτερο παιχνίδι στον δεύτερο γύρο όπως ούτε στους τελικούς. Σέρβος με Σέρβο που να δεις μπάσκετ… Άσε που με τους Σέρβους προπονητές αντίπαλους προπονητές δεν τα πάει καλά ο Ζοτς

ΥΓ2. Ο Τέπιτς που ήταν χτες; Ο Διαμαντίδης κόντευε να πεθάνει, ούτε την στεφάνι δεν έφτανε και ο Τέπιτς γυάλιζε πάγκο. Δηλαδή τόση εμπιστοσύνη του έχει τελικά ο προπονητής;

ΥΓ3. Μου μεταφέρθηκε και το γράφω γιατί ήταν πολύ εύστοχο. Ο Τσαρτσαρής έκανε με το που μπήκε σχεδόν δύο φάουλ στα τσεκαρίσματα. Δύο φάουλ ΣΤΑ ΤΣΕΚΑΡΙΣΜΑΤΑ!

ΥΓ4. Ο Παπαλουκάς είναι μισητός, αηδιαστικός και λαϊκιστής. Επίσης είναι παππούς, παλαίμαχος και όλο μιλάει. Όταν η μπάλα καίει όμως ξέρει τι να την κάνει…Το δύο καλάθια του στο τέλος κλείδωσαν το παιχνίδι και η άνεση με την οποία τα έβαλε είναι ενδεικτική ψυχολογίας τεράστιου παίχτη. Όσο χάλια κι αν ήταν η άμυνά μας.

ΥΓ5.  Τελικά τον Λάνγκφορντ τον θέλουμε ή δεν τον θέλουμε; http://prasinanea.gr/basket/article747191.ece

ΥΓ6 …και σημαντικότερο. Κάποια στιγμή πρέπει να διακοπεί ο αγώνας. Είναι κρίμα που δεν έγινε χτες. Να διακοπεί ένας, να διακοπούν δύο τρεις, πέντε, δέκα, όσοι χρειαστούν μέχρι οι ίδιοι οι οπαδοί να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να ξεφτιλίσουν στο ξύλο το επόμενο 15χρονο που επειδή η τεστοστερόνη του βαράει κόκκινα και δεν του κάθεται καμία γκομενίτσα να γαμήσει και ντρέπεται να πάει και σε κανά μπουρδέλο νομίζει ότι μπορεί να γαμήσει ένα παιχνίδι ενώπιων 20.000 κόσμου και να κινδυνέψουν ζωές. Προσοχή! Δεν κρίνω ούτε το …μομέντουμ, ούτε ποιόν ευνόησε η διακοπή ούτε τίποτα από αυτά. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Μιλάω για την απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση με την φωτοβολίδα στον Παπαλουκά και την απόπειρα ανθρωποκτονίας από …μαλακία της κοπέλας που κάθεται (μόνιμα) στις άσπρες καρέκλες η οποία στα καλά καθούμενα έφαγε μια φωτοβολίδα από πιστόλι που 40 πόντους πιο πάνω αν πήγαινε θα την καρφωνόταν στο στομάχι. Άει σιχτίρ πια! Αυτός ο τύπος με το πιστόλι είναι δολοφόνος. Σήμερα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει φυλάκιση 25 ετών, στεγνά! Άλλα έτσι και μπούκαρε μέσα η Αστυνομία να τον μαντρώσει θα λέγαμε για την βία της εξουσίας και τους μπάτσους τους δολοφόνους που βαράνε το παιδάκι… Α, ρε Βερολίνο που σας χρειάζεται… Κυρίες ήσασταν εκεί κουφάλες…

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »