Χωρίς καμία όρεξη για σοβαρό μπάσκετ ο Παναθηναϊκός γνώρισε μια άνευ σημασίας αλλά άκρως ξενερωτική ήττα από την Αρμάνι μέσα στο ΟΑΚΑ με 58-67.

Ουσιαστικά το παιχνίδι ήταν μια επανάληψη αυτού με την Ούνιξ. Ένας Παναθηναϊκός άνευρος, χωρίς παλμό και χωρίς νεύρο αφέθηκε στα χέρια της Αρμάνι η οποία δεν έχασε την ευκαιρία για μια μάλλον ιστορική νίκη μέσα στην (άλλοτε) πιο ισχυρή έδρα της Ευρώπης. Και μόνο η δήλωση του Σκαριόλο ότι στο τέλος σκέφτηκαν ακόμα και το ενδεχόμενο να καλύψουν την διαφορά του πρώτου αγώνα λέει πολλά για το πόσο …πιέστηκαν από τον Παναθηναϊκό χτες.

Η κοινή αίσθηση είναι ότι ο Παναθηναϊκός φέτος «διαλέγει» παιχνίδια. Εκούσια ή ακούσια κανείς δεν ξέρει πέρα από τους παίχτες και τον προπονητή όμως είναι γεγονός πως τα σκαμπανεβάσματα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός φέτος δεν χαρακτήριζαν την ομάδα τις καλές της προηγούμενες χρονιές. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έκανε πάντα κάποιες χαζές ήττες. Όμως τα προηγούμενα χρόνια ήξερες ότι η ομάδα ήταν ντεφορμέ, τα περισσότερα παιχνίδια τα κέρδιζε έστω και δύσκολα και μπορεί να έχανε και κάποια. Φέτος δεν είναι ακριβώς έτσι η εικόνα. Στα μισά παιχνίδια ο Παναθηναϊκός τρομάζει τους αντιπάλους και στα άλλα μισά τρομάζει τους οπαδούς του. Για κάθε Κάουνας υπάρχει μια Καβάλα, για κάθε Μιλάνο υπάρχει μια Ούνιξ και για κάθε Κωνσταντινούπολη ένα ΣΕΦ ή ένα ΟΑΚΑ που ο Παναθηναϊκός δεν βλέπεται. Και μπορεί ο Ομπράντοβιτς να έχει ευθύνη για αυτή την εικόνα όμως πλέον κάποιοι παίχτες πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά το τι κάνουν στην ομάδα…

Ο Σάρας ψάχνει να βρει το περίστροφο για να τη "μπουμπουνίσει" στον Σκαριόλο αλλά ανακαλύπτει πως το έχει ξεχάσει στην Λιθουανία

Είναι δεδομένο, μην κρυβόμαστε, ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει το κίνητρο που είχε άλλες χρονιές. Κι ας λέει ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης τα δικά τους. Δεν λέω ότι δεν θα έχουν κίνητρο στο FF ή στον τελικό Κυπέλλου ή στους τελικούς του πρωταθλήματος αλλά όπως και να το κάνει κανείς τον δρόμο που έχεις χιλιοπερπατήσει κάποια στιγμή τον βαριέσαι ακόμα κι αν οδηγεί στην άκρη του ουράνιου τόξου. Αυτό έχει πάθει ο Παναθηναϊκός. Έχει βαρεθεί την διαδρομή. Θα ήθελε πολύ να ξυπνήσει ένα πρωί και να παίζει ημιτελικό FF, όμως αυτό δεν γίνεται. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτή η χαλαρότητα μπορεί να αφήσει …κατάλοιπα μέσα στην ομάδα τα οποία δύσκολα θα ξεπεραστούν σε μια βραδιά.

Πέρα από την έλλειψη κίνητρου όμως φέτος ειδικά υπάρχει και κάτι άλλο που λογικά θα έχει επηρεάσει. Μιλάω για την γενική αίσθηση της «τελευταίας χρονιάς». Τελευταία χρονιά των προέδρων, τελευταία χρονιά του προπονητή, τελευταία χρονιά των μεγάλων αστεριών, τελευταία χρονιά του Παναθηναϊκού στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Οι δηλώσεις των προέδρων, κάποιες δηλώσεις του Ομπράντοβιτς δεν είναι απίθανο να έχουν δημιουργήσει μια ρωγμή στην (πάντα) εύθραυστη ψυχολογία των αθλητών. Πάντως όπως και να ‘χει ισχύει αυτό που γράφτηκε σήμερα, ο Παναθηναϊκός έχει ήδη προκριθεί στο ΤΟΡ-8 κι αυτό είναι σημαντικό αν φέρει κανείς στο μυαλό του τις πρόσφατες ζυγές χρονιές.

Και επειδή η Ούνιξ σε καμία περίπτωση δεν είναι ομάδα που θα κερδίσει τον Παναθηναϊκό δύο φορές θα τερματίσει πρώτος στον όμιλο και θα περιμένει με πλεονέκτημα έδρας την χειρότερη Μακάμπι των τελευταίων ετών για να σφραγίσει εισιτήριο για την Πόλη. Και τα Final Four  συνήθως  γίνονται του Άγιου Ομπράντοβιτς ανήμερα.

ΥΓ.  «Οι κύκλοι του Παναθηναϊκού απαντάνε στους κύλους του Ολυμπιακού πως… γι αυτό φοράνε φούστες!». αχαχαχα! Με τέτοιον Τυφώνα Θανάση δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!

Ο τίτλος έχει διττή σημασία! Κρίμα, γιατί..

-αν μετρούσε για τρεις, θα αποκτούσαμε το πλεονέκτημα έδρας (αμφιβάλλει κανείς τι θα γινόταν στην παράταση;) και στο ΣΕΦ θα τσίμπαγε ο ένας τον άλλο για το αν ήταν εφιάλτης ή πραγματικότητα! 

-κρίμα, γιατί από τη στιγμή που πάτησε ο Μιχάλης τη γραμμή και χάσαμε με -1, θα προτιμούσα να μην είχε γίνει όλη αυτή η ανατροπή και στον Πειραιά να σιγοψιθύριζαν «τους έχουμε..». Αυτή θα ήταν και η μεγαλύτερη παγίδα για τους τελικούς.. πέρα ,όμως, από το τι θα γίνει με τον Ολυμπιακό, θα ήταν και η ευκαιρία του Ζοτς για «γκάζια» στη συνέχεια (Ούνιξ).. 

Στα του παιχνιδιού.. για 30 λεπτά θυμίζαμε τον Παναθηναϊκό του ΟΑΚΑ! Άνευροι, χαλαροί, υπερόπτες, με έλλειψη καθαρού μυαλού επιθετικά και χωρίς διάθεση να παλέψουμε στην άμυνα. Όλα αυτά απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που  ήθελε το παιχνίδι περισσότερο, που ήταν εύστοχος, που βρήκε λύσεις από τους Μάντζαρη – Λο, που είχε τον Πρίντεζη  με 3/4 τρίποντα! Ο Διαμαντίδης, εγκλωβισμένος από τα νεύρα του, αποσυντόνισε και τους υπόλοιπους και βρεθήκαμε να χάνουμε με 19! Κάπου εκεί αλλάξαμε το περίφημο τσιπάκι, βγάλαμε ενέργεια στην άμυνα, πέρασε ο Σάρας δίνοντας λύσεις στην επίθεση και αν είχαμε ένα λεπτό ακόμα θα είχαμε εμφράγματα στο ΣΕΦ! Επειδή, όμως, δεν είμαστε η ομάδα  του «αν..»  και η συνέχεια είναι δύσκολη, πρέπει κάποια πράγματα να αλλάξουν. Πρώτα απ’όλα, ο Διαμαντίδης. Είναι η κολώνα της ομάδας και τελευταία βγάζει μία νευρικότητα. Μετά τα περυσινά κατορθώματα, όλοι είναι περισσότερο υποψιασμένοι απέναντι του και όταν κάτι δεν του πάει καλά (Ούνιξ-ΟΣΦΠ), θολώνει, γίνεται αρνητικός, ενώ παράλληλα το παιχνίδι μας είναι τρομερά προβλέψιμο. Ο Ομπράντοβιτς το είδε σήμερα και είμαι σίγουρος ότι θα βρει τη λύση..  Άλλος ένας που πρέπει να βελτιωθεί, είναι ο Καλάθης. Λείπει ο εγωισμός και η προσωπικότητα που έβγαλε στο δεύτερο μισό της περυσινής σεζόν και …τον χρειαζόμαστε. Αν αυτοί οι δύο θυμηθούν το περυσινό εαυτό τους, η ομάδα θα ανεβάσει ένα επίπεδο την απόδοση της και λίγο πολύ θα μοιάζει με τη περυσινή  που τα πήρε όλα!

υ.γ: Θα χάσουμε τέσσερα παιχνίδια στο ΣΕΦ;; Δεν νομίζω…

υ.γ1: Μόνο εγώ ένιωθα ότι παίζει ο ΟΣΦΠ με ξένη ομάδα; ο ΟΣΦΠ το ένα, ο ΟΣΦΠ το άλλο.. έπαιζε κανείς με πράσινα σήμερα;;

υ.γ2: Ο σκηνοθέτης είχε πάρει τίποτα; Παιζόταν το παιχνίδι και αυτός έδειχνε τον Παπαδόπουλο να παίζει με τα μούσια του, τη μύτη του Μαρινάκη, τον λαό του θρύλου, το παιδάκι που τρώει ποπ κορν!  Πάνε καλά;;

Περίπατος στην Πόλη, δεύτερο διπλό στη φάση του τοπ16 αλλά η πρωτιά θέλει και …τρίτο! Το παιχνίδι δεν αντέχει κριτικής και έχει αρκετά κοινά σημεία με αυτό απέναντι στην Ολίμπια Μιλάνου. Ποια είναι αυτά;

Άμυνα! Από τους 89 της Ούνιξ πέσαμε στους 56 (57 με Αρμάνι) με Φενέρ. Οι Τούρκοι δεν φημίζονταν για την ομαδικότητα τους (τελευταίοι σε assist) και η σωστή αντιμετώπιση των Ούκιτς-Μπογκντάνοβιτς-Πρέλζιτς τους έβγαλε εκτός παιχνιδιού. Ρισκάραμε κάποια σουτ από την περιφέρεια, αυτά δεν μπήκαν, και το παιχνίδι κάπου εκεί τελείωσε. Στο 56 συνέβαλλε και το μειωμένο rotation από τον Ομπράντοβιτς! Πέρα από τα DNP των Περπέρογλου-Μάριτς, οι Βουγιούκας-Σάρας-Λόγκαν-Σμιθ (οι χειρότεροι αμυντικοί) έπαιξαν συνολικά 37 λεπτά.

Εκμετάλλευση όλων των miss match. Από το πρώτο δευτερόλεπτο «σημαδέψαμε» τις αμυντικές αδυναμίες των Τούρκων. Ποστάρισμα από Μπατίστ, ποστάρισμα από Σάτο, ποστάρισμα από Καϊμακόγλου, ποστάρισμα από Διαμαντίδη! Η προσπάθεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα τον έλεγχο του ρυθμού, τη φθορά των αντιπάλων και μερικούς εύκολους πόντους. Μπορεί ο συγκεκριμένος τρόπος παιχνιδιού να μην είναι ιδιαίτερα ελκυστικός, φέρνει,όμως, τίτλους!

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έρθει το 4-1 στο ΟΑΚΑ και μετά τελικός στο Καζάν! Άσχετα αν χρειαστεί το +6 ή το +1, πιστεύω δύσκολα θα ξαναχάσουμε από την παρέα του Ντόμερκαντ. Η Ούνιξ είναι σε ένα μήνα και μέχρι τότε το πρόγραμμα έχει Φενέρ, Αρμάνι και …ΟΣΦΠ!  Σε αυτό το διάστημα κάποιοι πρέπει να βρουν τη φόρμα τους και κάποιοι να ξυπνήσουν.. Δεν πρέπει να δημιουργούμε αυταπάτες, γιατί τα δύσκολα θα έρθουν, και αν δεν εμφανιστούμε έτοιμοι, ο Ομπράντοβιτς θα γίνει ξανά μελιτζανής και εμείς θα «αφορίζουμε» κόσμο!  Χωρίς καμία πρόθεση να υποβαθμίσω τις εμφανίσεις μας, αλλά κερδίσαμε σε δύο έδρες που πέρασαν οι Κάχα Λαμποράλ, Μπιλμπάο, Εφές, Παρτιζάν, Ρεαλ! Αν μείνουμε σε αυτές, θα (ξανα)πέσουμε σε παγίδες και αντίο F4..

Πέρασαν,λοιπόν, τρεις αγωνιστικές,  και αν δικαιωθεί ο Παπαδογιάννης, πολύ δύσκολα η Καντού ή αυτή η Μακάμπι θα μας στερήσει το F4! Εγώ διαφωνώ και ρισκάρω με τη δική μου πρόβλεψη! Τσσκα-Ρεάλ, Σιένα-Εφές, Παναθηναϊκός-Μακάμπι και Μπαρτσελόνα-Ούνιξ βλέπω στο τοπ8 και αν θέλετε να το πάμε μακρύτερα.. Τσσκα-Μπάρτσα-Παναθηναϊκός και Σιένα θα είναι οι τέσσερις στην Κωνσταντινούπολη!

υ.γ: O σταρ από την Καρδίτσα συνεχίζει το show.. 0/4,0/2 και -1 στην αξιολόγηση!

Μην μου πείτε πως δεν το έχετε ξαναζήσει;; Κλασικά τέτοια εποχή, τέλη Γενάρη, όλο και κάποια ήττα που «πονάει» θα κάνει την εμφάνιση της.. Ντεφορμάρισμα για κάποιους παίκτες, «ντεφορμάρισμα» στον πάγκο, γκρίνια στη κερκίδα, απαισιοδοξία από τους δημοσιογράφους!  Απέναντι σε μία διαβασμένη ομάδα, με συγκεκριμένο πλάνο και διακριτούς ρόλους σε επίθεση και άμυνα η ήττα ήρθε πολύ λογικά. Δεχτήκαμε 89 πόντους μέσα στο ΟΑΚΑ παλεύοντας να βγάλουμε μία καλή άμυνα σε ολόκληρο το 2ο ημίχρονο. Ίσως ήταν το παιχνίδι που ο Ζοτς έψαχνε στον πάγκο περισσότερο από ποτέ  να βρει τον Φώτση και «έπεφτε» πάνω στους Καιμακόγλου – Τσαρτσαρή – Σμιθ! Ο Batman άλλαζε στα σκριν, λειτουργούσε άψογα στις περιστροφές και βοηθούσε πάνω από το στεφάνι καλύτερα από τον καθένα!  Ο Batman πήγε σε άλλες πολιτείες και το κενό του πρέπει να καλυφθεί εκ των έσω, είτε ατομικά, είτε μέσω ομαδικής δουλειάς. Πρέπει πάση θυσία να καλυφθεί! Όσον αφορά το χθεσινό παιχνίδι πάντως, πιστεύω ότι όλο το πλάνο αμυντικά είχε τα προβλήματα του.

 Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η λανθασμένη αντιμετώπιση στον Ντόμερκαντ. Συγκεκριμένα, όταν είχε τη μπάλα και μετά έπαιρνε  σκριν, η αντιμετώπιση ήταν hedge out  , hedge out και παγίδα και σπάνια αλλαγή στο σκριν. Προϋπόθεση για  πετύχει όλο αυτό είναι να λειτουργήσουν άψογα οι περιστροφές, κάτι που δεν έγινε. Το περίεργο είναι ότι επιμείναμε στο ίδιο πλάνο και δεν δοκιμάσαμε (πέρα από μία ζώνη 2-3) κάτι διαφορετικό. Η εμπειρία των παικτών της Ούνιξ, οι σωστές επιλογές των palymaker και του Βερεμένκο (ή τελείωνε εύκολα τη φάση ή έβρισκε ελεύθερο τρίποντο)  δεν μας επέτρεψαν να ελπίζουμε και οι 89 πόντοι ήρθαν φυσιολογικά!

Επίσης, στους Lyday και Greer η αντιμετώπιση ήταν ο παίκτης να περνάει πάνω από το σκριν και ο ψηλός να μένει πίσω, με αποτέλεσμα οι κοντοί της Ούνιξ να τελειώνουν τις φάσεις ή να βρίσκουν τον ψηλό μόνο του με το καλάθι. Η άμυνα αυτή χρειάζεται σωστές βοήθειες, οι οποίες πολλές φορές δεν ήρθαν.

Πέρα από τα προβλήματα στην άμυνα, αντιμετωπίσαμε προβλήματα και επιθετικά. Ο Πασούτιν θυμήθηκε τον Βουγιόσεβιτς, μετέτρεψε τους Βερεμένκο-Σαβρασένκο σε Βράνιες, έκλεισε την άμυνα του, ρίσκαρε να δεχτεί τρίποντο όταν δεν προλάβαιναν στις περιστροφές, αντιμετώπιζοντας έτσι το pick n roll και τους Διαμαντίδη-Μπατιστ. Σ’αυτό συνέβαλλε και ο Ζοτς, που ξέχασε τον Βουγιούκα σε όλο το 2ο ημίχρονο, ενώ θα μπορούσε να φορτώσει το low post παιχνίδι φθείροντας τους αντίπαλους ψηλούς και παράλληλα να βρει μερικά εύκολα καλάθια. Ο Βουγιούκας στα 5:44(!!!) πήρε την μπάλα 6-7 φορές, στις 4 πέτυχε καλάθι, στη μία κέρδισε φάουλ και στην άλλη αστόχησε. Συνολικά κέρδισε 4 φάουλ! Πραγματικά άστοχη η επιλογή του Ομπράντοβιτς να τον αφήσει έξω.

Όλα αυτά λοιπόν, μαζί με κάποια «τρελά σουτ» του Ντόμερκαντ, οδήγησαν στην πρώτη ήττα στη φάση του top16 και πλέον δεν κινδυνεύει μόνο η πρώτη θέση αλλά και η πρόκριση. Την επόμενη αγωνιστική  έχει Φενέρ έξω και πολλά θα εξαρτηθούν από το παιχνίδι αυτό. Ο Ομπράντοβιτς σίγουρα ξέρει τη λύση, μένει να ενεργοποιηθούν και οι παίκτες του. Οι Καλάθης – Σάτο είναι εκτός φόρμας, οι Μάριτς – Λόγκαν εκτός γενικά, ο Διαμαντίδης κοιτάει ξανά πρώτα την πάσα και μετά να τελειώσει, ο Μπατίστ προσπαθεί να γίνει Μπατίστ, οι Περπέρογλου-Τσαρτσαρής προσπαθούν να επανέλθουν, ο Σμιθ πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του, κυρίως μέσα από την άμυνα. Φτάνει ο χρόνος για να γίνουν όλα αυτά ή θα έχουμε τα deja vu των 2008-2010;;

υ.γ:  Να σου ζήσει τρελέ!

… αυτή την απορία είχα όταν τελείωσε το παιχνίδι! Ήταν τόσο χάλια η Αρμάνι, όπως λέει ο eksasteros, ή τους κάναμε εμείς να μοιάζουν με τσίρκο; Προσωπικά, νομίζω η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.. Είδαμε ένα Παναθηναϊκό συγκεντρωμένο, με σωστό αμυντικό πλάνο, που έβγαλε εκτός παιχνιδιού μια ομάδα(λέμε τώρα) η οποία έχει απλά 3-4 καλές μονάδες. Πριν το παιχνίδι, δεν κρύβω ότι είχα τις φοβίες μου. Λίγο τα ντεφορμαρίσματα στη φάση του top16, λίγο το παραμύθι των δημοσιογράφων για την ομάδα των «σταρ» (στην πράξη μόνο έναν έχουν…) από το Μιλάνο, είχα πέσει στην παγίδα και είχα ξεχάσει το συνονθύλευμα του Σκαριόλο με το οποίο γέλαγε όλη η μπασκετική Ευρώπη στη regular season. Η ομάδα του Ιταλού έχει άγνωστες τις λέξεις «πλάνο», «συνεργασίες», «ομαδικότητα» ! Υπήρχαν σημεία του αγώνα που το παιχνίδι τους θύμιζε αγώνα ακαδημιών!

στα δικά μας τώρα!

Κρατάμε την καλή εμφάνιση (θύμισε προετοιμασία) του Λόγκαν! Αυτό που μου άρεσε, δεν είναι τα 6/6 δίποντα αλλά η  προσπάθεια να αποβάλλει από μέσα του τον Λόγκαν της Πρόκομ και να μπει στη λογική Ομπράντοβιτς. Δεν είδαμε περιττές ενέργειες, τραβηγμένα σουτ και επιπόλαιες πάσες. Λέτε να βοηθήσει στη συνέχεια;

Ένα ακόμη θετικό στοιχείο είναι η επιβεβαίωση της ανόδου του Μπατίστ. Δεν επηρεάστηκε παίζοντας αντίπαλος με την παλιά του αγάπη και έδειξε ότι ολοένα και περισσότερο βρίσκει τα πατήματα του!

Όλα καλά λοιπόν, μέχρι που ο Θάνος Μικρούτσικος (καλεσμένος στον Φίλιππα) μας επανέφερε στην πραγματικότητα.. Τα λόγια του «μπορεί του χρόνου ο Διαμαντίδης και ο Ομπράντοβιτς να μην είναι στον ΠΑΟ»  με έκανε να ξεχάσω top16 και F4 και να σκέφτομαι πως αν δεν αλλάξει κάτι, ένας κύκλος 15 χρόνων κλείνει..

υ.γ: το αφιέρωμα στον Μπουρούση το αφήνω στον Scire!

υ.γ1: α ρε, Ντρου! Τι χάλια είναι αυτά;

υ.γ2: Πάλι πρώτος ο Σάρας!

2012… ζυγός αριθμός το ‘2’ αλλά το 2002 ήταν το πιο γλυκό τρόπαιο.. θα επιβεβαιωθεί η στατιστική ή θα έχουμε επανάληψη της διετίας 2001-2002  δέκα χρόνια μετά ??  Ό,τι και να γίνει, το top16 έφτασε ,και πριν αρχίσουμε να λιγουρευόμαστε πολίτικες γεύσεις, καλό θα ήταν να κάνουμε μία αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν της φάσης αυτής.. Ξεκινάμε..

2001-2002

Πρώτη «ενιαία ευρωλίγκα» και ελληνικοί εμφύλιοι!  ΠΑΟ-ΟΣΦΠ-ΑΕΚ και ΟΛΙΜΠΙΑ. 5-1 νίκες και στο τοπ8 Άλμπα.. Μόνο εύκολη δεν ήταν η πρόκριση, καθώς χρειάστηκε να γίνει ένα μικρό θαύμα από την Ολίμπια μέσα στο ΣΕΦ! mvp; ποιος άλλος;; SEX DROGA ΚΑΙ DEJAN BODIROGA…  24.7 στην αξιολόγηση της euroleague και … η συνέχεια γνωστή!

2002-2003

δύο ιταλικές (Σκίπερ – Σιένα) και  Φενέρ. 3η θέση με απολογισμό 3 νίκες και 3 ήττες. Τρεις εκτός έδρας ήττες, 2η φορά που δεν καταφέραμε να  υπερασπιστούμε τον τίτλο μας. Τουλάχιστον, χαμογέλασε ο Σάρας

2003-2004

Σιένα-Μπένετον και Μπάρτσα. «πάρτι» των Ιταλών στον όμιλο και … 4η θέση! next year..

2004-2005

Tαού – Μπολόνια και Ζαλγκίρις. 4-2 νίκες και πλεονέκτημα έδρας στη φάση των »8». mvp o Λάκοβιτς που τελείωσε το τοπ16 με 18,5 πόντους μ.ο..

2005-2006

Εφές-Μπένετον και Τσιμπόνα. ξεκίνημα με 0-3 και όχι μόνο δεν αποκλειστήκαμε αλλά περάσαμε και ως πρώτοι!! mvp ο Mike των 13 πόντων και 11 ριμπάουντ μ.ο! Δυστυχώς, δεν είδαμε την Πράγα.. ήταν κανείς στην ομάδα???

2006-2007

Μπαρτσελόνα-Πρόκομ-Εφες. Ίσως την περίοδο αυτή παίξαμε το καλύτερο μπάσκετ τα τελευταία χρόνια! 5-0 και ταξιδάκι στο τέλος στη Βαρκελώνη! Mvp;; Η ομάδα! Ρυθμός, χημεία, ομαδικότητα!  Απόλαυση

2007-2008

εκεί που λέγαμε πάμε για το repeat, ήρθε η κατραπακιά από τα αμούστακα της Παρτιζάν και η προσγείωση ήταν απότομη! Παρτιζαν-Σιενα και η Εφες του Ντρου, που μας σκότωσε στο πρώτο παιχνίδι, ήταν οι αντίπαλοι.

2008-2009

Αυτή τη φορά όλα καλά! Παρτιζαν-Μάλαγα και Ρόμα οι αντίπαλοι.. 5-1 με όχι ιδιαίτερα πειστικές εμφανίσεις αλλά το πλεονέκτημα έδρας  αποκτήθηκε. Ίσως με  το πληρέστερο ρόστερ όλων των εποχών καταφέραμε και αποκτήσαμε την Ευρωλίγκα  για 5η φορά!

2009-2010

Και όμως γίνεται… Παρτιζαν-Μαρούσι και Μπαρτσελόνα! Ήταν η καλύτερη δυνατή κλήρωση αλλά η ομάδα σερνόταν! 4 παιχνίδια στο ΟΑΚΑ αλλά και 4 ήττες! Η φόρμα άργησε να έρθει, οι τραυματισμοί πονοκεφάλιαζαν τον Ζοτς και άλλη μία προσπάθεια υπεράσπισης του τίτλου οδηγήθηκε στην αποτυχία!

2010-2011

Η στατιστική δεν πέφτει έξω! Μπορεί να χάθηκε η πρωτιά από την Κάχα, η κούπα όμως ήρθε! Κάχα-Λιέτουβος και μία κακή Μάλαγα ήταν ένας εύκολος όμιλος για την πρώτη θέση αλλά καταφέραμε το αδύνατο!

2011-2012

WHAT???

Ελπίζω να κατάφερα να σας θυμίσω όλες αυτές τις εικόνες που έχουμε από την πολύπαθη αυτή φάση της euroleague! Κάνοντας αυτό το flashback, καταλαβαίνω αυτό που λέει ο Ζοτς. Δεν υπάρχει εύκολος αντίπαλος! Στα εύκολα αποτύχαμε, στα δύσκολα τα πήγαμε περίφημα! Με εξαιρέσεις βέβαια! Συνοψίζοντας, ή τραβάει η ομάδα και όλα πάνε καλά ή ….

στα του «μπαμ» της μεταγραφής μου! Πρώτα απ’όλα να πω ένα Ευχαριστώ στους Scire και Drazen.  Θα προσπαθήσω να βάλω και εγώ την πινελιά μου και να βοηθήσω να γίνει το blog καλύτερο. Ελπίζω να μην αποδειχθώ κατσίκης! Ωστόσο, για να γίνει αυτό, πέρα από τις προσπάθειες που θα γίνουν από τα παιδιά και μένα, χρειάζεται η συμμετοχή όλων! Προτείνω λοιπόν,  όποιος έχει μια καλή ιδέα, όποιος έχει να κάνει μία πρόταση που θα δώσει ζωντάνια στο blog, υπάρχει το mail και το συζητάμε!

ξεκινάω πρώτος και σας καλώ να συμμετέχετε στη λίγκα του doubleteam! σε κάποιους έχει σταλεί mail πρόσκλησης στη λίγκα. Αργήσαμε βέβαια, αλλά  έχουμε ακόμα 10-12 παιχνιδιά. όνομα: Double Team, password: sixstars. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι εγγραφή εδώ, να φτιάξετε ομάδα και μετά εγγραφή στο private league του doubleteam! γραφτείτε με τα user σας στο blog για να ξέρουμε ποιος κερδίζει!

Ήταν περίπου πριν 4,5 χρόνια όταν σε μια από τις (καθημερινές) συζητήσεις με τον Ντράζεν για την μπασκετική πραγματικότητα (συνήθεια που παραμένει μέχρι σήμερα) αναρωτηθήκαμε αν υπάρχουν κι άλλοι όπως εμείς. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα blog, να καταθέτουμε σε αυτό τις σκέψεις, αλλά και τον χαβαλέ μας και να απευθυνθούμε σε όλους τους μπασκετικά τρελαμένους αλλά υγιώς σκεπτόμενους Παναθηναϊκούς. Κάπως έτσι, απλά, γεννήθηκε το doubleteam.gr.

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η σχέση μας με το blog  πέρασε από διάφορα κύματα. Άλλες φορές ασχολούμασταν περισσότερο άλλες φορές λιγότερο. Στις περισσότερες περιπτώσεις που απουσιάζαμε υπήρχαν λόγοι ανωτέρας βίας όπως στρατός, μεταπτυχιακό, διδακτορικό [για τον επιστήμονα του blog!] ή απλά μια αμείλικτη καθημερινότητα. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις απουσιάζαμε απλά γιατί δεν είχαμε όρεξη. Όπως και να’χει, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, υπήρχαν περίοδοι που για αρκετές εβδομάδες μπορεί να μην γράφαμε ούτε ένα νέο post.

Συνήθως ένα blog που δεν λαμβάνει της απαραίτητης προσοχής οδηγείται μοιραία στην απαξίωση και τελικά στην αφάνεια. Όμως αυτό το blog κρατήθηκε ζωντανό και ενεργό.

Και ο μόνος λόγος που επιτεύχθηκε αυτό ήταν η ισχυρή κοινότητα που έχει την τύχη να φιλοξενεί.

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, ύστερα από αρκετές συζητήσεις για το μέλλον του blog καταλήγουμε σε μια κοινή παραδοχή. Το blog χρειάζεται φρεσκάρισμα σε όλους τους τομείς. Τόσο στην εικόνα του όσο και στις στήλες του, όμως πάνω απ’όλα στο editorial κομμάτι του. Για την εικόνα και τις στήλες του blog έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η απαραίτητη προετοιμασία και τις επόμενες ημέρες (άντε βδομάδες) θα μπορέσουμε να σας παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του (κάθε) blog είναι τα posts του. Κι εδώ έρχονται τα σπουδαία.

Όπως έγραψα και παραπάνω ο λόγος που αυτό το blog κρατήθηκε ζωντανό ήταν και παραμένουν οι επισκέπτες του.  Οπότε η ενίσχυση στο editorial είναι απόλυτα φυσιολογικό να έρθει εκ των έσω. Με μεγάλη χαρά λοιπόν ανακοινώνουμε ότι από σήμερα το blog έχει έναν ακόμα admin. Κορυφαίος σχολιαστής αυτού του blog τα τελευταία δύο χρόνια, το μόνο που μπορεί να συγκριθεί με τον αριθμό των σχολίων που έχει γράψει είναι ο αριθμός των ονομάτων που έχει προτείνει στις μεταγραφικές περιόδους. Χωρίς περαιτέρω συστάσεις, δεν τις χρειάζεται άλλωστε, καλωσορίζουμε τον Sarunas στην ομάδα. Είμαστε βέβαιοι ότι η παρουσία του θα δώσει νέα πνοή στο blog, μια πρόσθετη και διαφορετική οπτική ματιά στα πράγματα και σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αλλαγές που ετοιμάζονται θα σηματοδοτήσουν ένα δυναμικό ξεκίνημα για το doubleteam.gr το 2012. Ελπίζουμε να το αναγνωρίσετε κι εσείς…